Γιατί φτάσαμε εδώ;

Οτιδήποτε θύμιζε ελευθερία έχει χαθεί από την χώρα μας για να υποδουλωθεί και αυτή μαζί με τόσες άλλες στα κελεύσματα του διεθνισμένου πλέον κεφαλαίου.
Αρκούσαν για όλα αυτά μια σειρά από ανεύθυνες κυβερνήσεις και μια επίορκη για να μετατραπεί η λαϊκή ετυμηγορία σε παράδοση. Ουδέποτε ο ελληνικός λαός ερωτήθηκε προεκλογικά για την υπαγωγή του στην προκρούστεια τράπεζα της διατραπεζικής επιτήρησης. Και όμως αυτό είναι το πρώτο στο οποίο προβαίνει η νέα κυβέρνηση. Η ισχύς της βασίστηκε σε υποσχέσεις για μια άλλη πραγματικότητα στην οποία τα λεφτά υπήρχαν και θα ξεκλειδώνονταν με την νέα διακυβέρνηση. Με αυτές τις αστήριχτες ελπίδες αντάλλαξε η νέα κυβέρνηση την λαϊκή ετυμηγορία και δεν μπορεί να διαλαλεί ότι δεν γνώριζε την δημοσιονομική κατάσταση εκτώς και αν οι συναντήσεις με εκπροσώπους της Goldman Sacks τον περασμένο Σεπτέμβριο περιορίζονταν στην ανταλλαγή σοσιαλιστικών ιδεωδών. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί πολύ προ των εκλογών.
Μια σειρά από πολιτικές μας οδήγησαν εδώ. Όλες εκπορεύονται από τις απαιτήσεις των κεφάλαιων που θέλουν να μετακινούνται χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο, προσφέροντας οφέλη μόνο στους ιδιοκτήτες τους και αφήνοντας καμένη γη στο πέρασμά τους. Έτσι από ένα κράτος που με τους φραγμούς του έβαζε αρκετά εμπόδια στο διεθνές κεφάλαιο εξασφαλίζοντας κάποια προστασία στους πολίτες του γίναμε ένα σουρωτήρι που δεν μπορεί να αναδιανέμει τον μόχθο των πολιτών του στο εσωτερικό του μα τον απολεύνει προς όφελος των διεθνών κεφαλαιακών αποθεμάτων. Τα παραπάνω δεν είναι διαφήμιση του απομονωτισμού. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι και οι λαοί να ζούσαμε σαν μια γειτονιά. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει σύντομα. Αυτός που ευνοείται περισσότερο από την αποδυνάμωση των κρατών δεν είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ανθρώπων, ένας μύθος που ανέθρεψε την γενιά μου, μα οι ισχυροί, αυτοί που μπορούν να διοχετεύσουν τα αποθέματά τους για να εξανδραποδίσουν ακόμη και ολόκληρα κράτη, σαν την Ελλάδα.
Γνωρίζω ότι αυτοί που περισσότερο από όλους εργάζονται σε αυτή την χώρα είναι οι μαθητές. Εργάζονται για να αποκτήσουν εφόδια ώστε να χτίσουν το καλύτερο δυνατόν μέλλον. Ποιο μέλλον; Το μέλλον τους σφραγίζεται αυτές τις ημέρες. Οι καρποί των κόπων τους και της σκέψης τους δεν θα είναι ποτέ δικοί τους. Θα είναι η πρόσοδος που θα καταβάλλουν για την υπόλοιπη ζωή τους σε αυτούς που τους αγόρασαν. Υποζύγια θα είναι που για μια ζωή θα σέρνουν το άροτρο για να αυγατίζουν τα μεγάλα αποθέματα. Τόσοι αιώνες προσπάθειας, τόσο αίμα, τόσες σελίδες συλλογισμών από ελεύθερους ανθρώπους κάθε ιδεολογίας, για να φτάσουμε εδώ!