Οτιδήποτε θύμιζε ελευθερία έχει χαθεί από την χώρα μας για να υποδουλωθεί και αυτή μαζί με τόσες άλλες στα κελεύσματα του διεθνισμένου πλέον κεφαλαίου.
Αρκούσαν για όλα αυτά μια σειρά από ανεύθυνες κυβερνήσεις και μια επίορκη για να μετατραπεί η λαϊκή ετυμηγορία σε παράδοση. Ουδέποτε ο ελληνικός λαός ερωτήθηκε προεκλογικά για την υπαγωγή του στην προκρούστεια τράπεζα της διατραπεζικής επιτήρησης. Και όμως αυτό είναι το πρώτο στο οποίο προβαίνει η νέα κυβέρνηση. Η ισχύς της βασίστηκε σε υποσχέσεις για μια άλλη πραγματικότητα στην οποία τα λεφτά υπήρχαν και θα ξεκλειδώνονταν με την νέα διακυβέρνηση. Με αυτές τις αστήριχτες ελπίδες αντάλλαξε η νέα κυβέρνηση την λαϊκή ετυμηγορία και δεν μπορεί να διαλαλεί ότι δεν γνώριζε την δημοσιονομική κατάσταση εκτώς και αν οι συναντήσεις με εκπροσώπους της Goldman Sacks τον περασμένο Σεπτέμβριο περιορίζονταν στην ανταλλαγή σοσιαλιστικών ιδεωδών. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί πολύ προ των εκλογών.
Μια σειρά από πολιτικές μας οδήγησαν εδώ. Όλες εκπορεύονται από τις απαιτήσεις των κεφάλαιων που θέλουν να μετακινούνται χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο, προσφέροντας οφέλη μόνο στους ιδιοκτήτες τους και αφήνοντας καμένη γη στο πέρασμά τους. Έτσι από ένα κράτος που με τους φραγμούς του έβαζε αρκετά εμπόδια στο διεθνές κεφάλαιο εξασφαλίζοντας κάποια προστασία στους πολίτες του γίναμε ένα σουρωτήρι που δεν μπορεί να αναδιανέμει τον μόχθο των πολιτών του στο εσωτερικό του μα τον απολεύνει προς όφελος των διεθνών κεφαλαιακών αποθεμάτων. Τα παραπάνω δεν είναι διαφήμιση του απομονωτισμού. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι και οι λαοί να ζούσαμε σαν μια γειτονιά. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει σύντομα. Αυτός που ευνοείται περισσότερο από την αποδυνάμωση των κρατών δεν είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ανθρώπων, ένας μύθος που ανέθρεψε την γενιά μου, μα οι ισχυροί, αυτοί που μπορούν να διοχετεύσουν τα αποθέματά τους για να εξανδραποδίσουν ακόμη και ολόκληρα κράτη, σαν την Ελλάδα.
Γνωρίζω ότι αυτοί που περισσότερο από όλους εργάζονται σε αυτή την χώρα είναι οι μαθητές. Εργάζονται για να αποκτήσουν εφόδια ώστε να χτίσουν το καλύτερο δυνατόν μέλλον. Ποιο μέλλον; Το μέλλον τους σφραγίζεται αυτές τις ημέρες. Οι καρποί των κόπων τους και της σκέψης τους δεν θα είναι ποτέ δικοί τους. Θα είναι η πρόσοδος που θα καταβάλλουν για την υπόλοιπη ζωή τους σε αυτούς που τους αγόρασαν. Υποζύγια θα είναι που για μια ζωή θα σέρνουν το άροτρο για να αυγατίζουν τα μεγάλα αποθέματα. Τόσοι αιώνες προσπάθειας, τόσο αίμα, τόσες σελίδες συλλογισμών από ελεύθερους ανθρώπους κάθε ιδεολογίας, για να φτάσουμε εδώ!
Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Σάββατο 10 Απριλίου 2010
Ενότητα
Πριν λίγους μήνες έγραφα για τους αγρότες και πώς η κυβέρνηση τους διαπόμπευε για να εξασφαλίσει τη συγκατάβαση της κοινής γνώμης, ώστε να επιβάλει σκληρά μέτρα εις βάρος τους. Μπορεί η επικαιρότητα να έχει προσπεράσει τον λιθοβολισμό που υφίσταντο οι εκπρόσωποι των αγροτών στα τηλεοπτικά παράθυρα τόσο από πολιτικούς της κυβέρνησης όσο και εγκάθετους δημοσιογράφους. Διαφαινόταν ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε τη μεθοδολογία αυτή ξανά και ξανά ανάλογα προσαρμοσμένη κάθε φορά στην ομάδα που θα ήθελε να πλήξει.
Ακολούθησαν στην οι πρατηριούχοι, σύσσωμοι οι ιατροί στο πρόσωπο των περιβόητων “Ιατρών του Κολωνακίου” (πόσους ιατρούς μπορεί να χωράει το Κολωνάκι), οι επαγγελματίες οδηγοί και έρχονται οι φαρμακοποιοί. Κάποιος μπορεί να πει ότι η κυβέρνηση προχωρά σε τομές για το καλό του τόπου. Δεν μπορώ όμως να αναγνωρίσω καλή βούληση σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν το πιο πρωτόγονο και ταπεινό μέσο χειραγώγησης, τον φθόνο και την διαίρεση του λαού για να πετύχουν τους στόχους τους. Πως μπορεί τέτοιοι άνθρωποι να έχουν αγαθά κίνητρα.
Τον στόχο τους φαίνεται να τον πετυχαίνουν σε μεγάλο βαθμό. Με την βοήθεια των χρυσοπληρωμένων, μεγαλοδημοσιογράφων διαμορφώνουν με επιστημονικό τρόπο την κοινή γνώμη. Την διαμορφώνουν γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε την πραγματικότητα από τις σελίδες κατευθυνόμενων μεγαλοεφημερίδων και τον φακό των καναλαρχών εργολάβων. Έχουμε μάθει να δίνουμε περισσότερη αξία στα λεγόμενα του δημοσιογράφου της τηλεόρασης παρά στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας. Μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι ταξιτζήδες, μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι φαρμακοποιούς ή ιατρούς; Δεν είναι σφάλμα να τους στοχοποιούμε όταν ξέρουμε ότι δεν διαφέρουμε και πολύ από αυτούς. Κάθε επαγγελματική ομάδα έχει τα μαύρα της πρόβατα για τα οποία δεν είναι καθόλου περήφανη. Χαρακτηρίζουν όμως αυτά το σύνολο;
Παρ 'όλα αυτά πέφτουμε πάντα στην ίδια παγίδα της στοχοποίησης που στήνουν οι μηχανισμοί προπαγάνδας, χάνοντας την αλληλεγγύη μας σαν κοινωνία. Α συνεχίσουμε έτσι, όταν θα έρθει η ώρα για να χτυπήσει η καμπάνα για τον κάθε ένα μας, που αν δεν έχει έρθει ήδη θα έρθει σύντομα (εκτός αν ανήκετε σε εκείνους που συνηθίζουν να κάνουν αντίσταση από το εξωτερικό), κανείς δεν θα είναι διαθέσιμος για να βοηθήσει.
Θα ήθελα πραγματικά να ξέρω περισσότερα για τις επαγγελματικές ομάδες που επλήγησαν στο παραλήρημα λάσπης της κυβέρνησης ώστε να τις υπερασπιστώ. Είμαι φαρμακοποιός όμως και θα δείξω το μέγεθος της αδικίας που κάθε ομάδα υφίσταται μέσα από το επάγγελμα που γνωρίζω καλά. Η αλήθεια είναι ότι το δημόσιο χρωστάει στους φαρμακοποιούς της επαρχίας περί τους επτά μήνες και στην Αθήνα περί τους τέσσερις. Είναι δύσκολο να περιγράψω τί σημαίνει αυτό για τα φαρμακεία, που πιστώνουν το δημόσιο για τόσους μήνες πληρώνοντας τις εταιρίες (που πιστώνουν για ένα μήνα) καθώς και αποδίδοντας Φ.Π.Α. για χρήματα που δεν έχουν εισπράξει. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες γνωρίζουν τί σημαίνει αυτό για μια επιχείρηση.
Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι δεν μπορούν να είναι βιώσιμες τέτοιες επιχειρήσεις. Για τα φαρμακεία λοιπόν τίθεται πλέον θέμα επιβίωσης. Είναι δύσκολο να συνεχίσουν να πιστώνουν έναν τέτοιο κακοπληρωτή εκτός και αν έχουν σκοπό να κλείσουν τα περισσότερα από τα 11.000 φαρμακεία που βρίσκονται ανά την Ελλάδα. Μπροστά στο κίνδυνο να βρεθεί απέναντι σε μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια εάν οι φαρμακοποιοί αποφασίσουν να διακόψουν την σύμβαση με το ταμείο του δημοσίου, αφού θα αποκαλυφθεί η μαύρη τρύπα σε όλο της το μεγαλείο, η κυβέρνηση δυσφημεί τον κλάδο κάνοντας λόγο για τεράστιο κέρδος των φαρμακοποιών από το φάρμακο, πράγμα ανακριβές. Επιλέγει να αποκρύπτει την τεράστια ζημία που προκαλείται από την παντελή έλλειψη ρευστότητας που τα έχει τελματώσει. Οι συμβασιούχοι του δημοσίου είναι σε θέση να συνηγορήσουν στο πόσο εύκολα παραβιάζει τον λόγο του το δημόσιο.
Διαβεβαιώ τους πάντες ότι οι φαρμακοποιοί είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν όσο μπορούν. Και θα μπορούσαν ακόμα περισσότερο αν η κυβέρνηση δεν χάιδευε τα αυτιά των φαρμακοβιομηχανιών, μα τις υποχρέωνε να πιστώνουν περισσότερο από ένα μήνα τα φαρμακεία ώστε να μπορούν αυτά με τη σειρά τους να πιστώνουν ακόμα περισσότερο απ' ότι κάνουν τώρα το δημόσιο. Καμία κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει τα κότσια να πάρει τέτοια μέτρα, αντίθετα αρέσκεται να δείχνει πυγμή απέναντι στους ασθενέστερους. Ακούστηκε πρόσφατα από στόματος υπουργού ότι διατέθηκαν κάποια χρήματα για να πληρωθούν οι φαρμακοποιοί. Δεν γνωρίζω κάποιον φαρμακοποιό που να πήρε από τα χρήματα αυτά.
Η γραμμή της κυβέρνησης είναι να σερβιριστεί στην κοινή γνώμη ότι οι αλλαγές αυτές θα εξυπηρετήσουν τα ταμεία και τον καταναλωτή. Το πρώτο είναι ένα κατάφωρο ψεύδος μιας και δεν ήταν οι φαρμακοποιοί που διασπάθισαν το χρήμα των ταμείων όλα αυτά τα χρόνια μα οι γνωστοί επίορκοι πολιτικοί που χρησιμοποίησαν τα αποθεματικά, τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων δηλαδή, σαν μέσο κερδοσκοπίας. Ενάντια σε αυτούς τους πολιτικούς πρέπει να εξαπολυθεί η ισχύς του δημοσίου και όχι προς τα φαρμακεία. Όσο για το δεύτερο δυστυχώς δεν είναι το συμφέρον του δημοσίου ο στόχος, ο τελικός στόχος είναι να περάσει η διακίνηση του φαρμάκου σε “πολυαγορές” όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Ναυτεμπορική”. Να διαχειρίζονται το φάρμακο τεράστιοι κολοσσοί λιανικού εμπορίου (σουπερμάρκετ, πολυκαταστήματα) σαν αυτούς που σήμερα κατακλύζουν την χώρα και απομυζούν το ΑΕΠ της. Αυτές που εξάγουν το χρήμα της χώρας μας στο εξωτερικό κάνοντας τις προσωπικές επιχειρήσεις να στενάζουν και συνεισφέροντας ένα τίποτα στο σύνολο παρακάμπτοντας στις διεθνείς δαιδαλώδεις οικονομικές ατραπούς την φορολόγηση. Δεν θα επεκταθώ παραπέρα για να μην κουράσω τον αναγνώστη με λεπτομέρειες του κλάδου μας, άλλωστε ο κάθε ένας μπορεί να ρωτήσει για αυτά και ακόμη περισσότερα το φαρμακείο της γειτονιάς του που πιθανόν να είναι πιο έμπειρος επαγγελματίας από εμένα.
Ο κάθε ένας ξεχωριστά και στο τέλος όλοι κινδυνεύουμε να γίνουμε δουλοπάροικοι που θα δουλεύουμε για να φέρνουμε νερό στην χρηματική δεξαμενή των σύγχρονων παγκοσμιοποιημένων φεουδαρχών. Πρέπει να καταφέρουμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα χωρίς τις παρωπίδες του κομματισμού. Τα κόμματα υπάρχουν για να υπηρετούν τον λαό και δεν πρέπει να ισχύει το αντίθετο.
Ακολούθησαν στην οι πρατηριούχοι, σύσσωμοι οι ιατροί στο πρόσωπο των περιβόητων “Ιατρών του Κολωνακίου” (πόσους ιατρούς μπορεί να χωράει το Κολωνάκι), οι επαγγελματίες οδηγοί και έρχονται οι φαρμακοποιοί. Κάποιος μπορεί να πει ότι η κυβέρνηση προχωρά σε τομές για το καλό του τόπου. Δεν μπορώ όμως να αναγνωρίσω καλή βούληση σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν το πιο πρωτόγονο και ταπεινό μέσο χειραγώγησης, τον φθόνο και την διαίρεση του λαού για να πετύχουν τους στόχους τους. Πως μπορεί τέτοιοι άνθρωποι να έχουν αγαθά κίνητρα.
Τον στόχο τους φαίνεται να τον πετυχαίνουν σε μεγάλο βαθμό. Με την βοήθεια των χρυσοπληρωμένων, μεγαλοδημοσιογράφων διαμορφώνουν με επιστημονικό τρόπο την κοινή γνώμη. Την διαμορφώνουν γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε την πραγματικότητα από τις σελίδες κατευθυνόμενων μεγαλοεφημερίδων και τον φακό των καναλαρχών εργολάβων. Έχουμε μάθει να δίνουμε περισσότερη αξία στα λεγόμενα του δημοσιογράφου της τηλεόρασης παρά στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας. Μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι ταξιτζήδες, μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι φαρμακοποιούς ή ιατρούς; Δεν είναι σφάλμα να τους στοχοποιούμε όταν ξέρουμε ότι δεν διαφέρουμε και πολύ από αυτούς. Κάθε επαγγελματική ομάδα έχει τα μαύρα της πρόβατα για τα οποία δεν είναι καθόλου περήφανη. Χαρακτηρίζουν όμως αυτά το σύνολο;
Παρ 'όλα αυτά πέφτουμε πάντα στην ίδια παγίδα της στοχοποίησης που στήνουν οι μηχανισμοί προπαγάνδας, χάνοντας την αλληλεγγύη μας σαν κοινωνία. Α συνεχίσουμε έτσι, όταν θα έρθει η ώρα για να χτυπήσει η καμπάνα για τον κάθε ένα μας, που αν δεν έχει έρθει ήδη θα έρθει σύντομα (εκτός αν ανήκετε σε εκείνους που συνηθίζουν να κάνουν αντίσταση από το εξωτερικό), κανείς δεν θα είναι διαθέσιμος για να βοηθήσει.
Θα ήθελα πραγματικά να ξέρω περισσότερα για τις επαγγελματικές ομάδες που επλήγησαν στο παραλήρημα λάσπης της κυβέρνησης ώστε να τις υπερασπιστώ. Είμαι φαρμακοποιός όμως και θα δείξω το μέγεθος της αδικίας που κάθε ομάδα υφίσταται μέσα από το επάγγελμα που γνωρίζω καλά. Η αλήθεια είναι ότι το δημόσιο χρωστάει στους φαρμακοποιούς της επαρχίας περί τους επτά μήνες και στην Αθήνα περί τους τέσσερις. Είναι δύσκολο να περιγράψω τί σημαίνει αυτό για τα φαρμακεία, που πιστώνουν το δημόσιο για τόσους μήνες πληρώνοντας τις εταιρίες (που πιστώνουν για ένα μήνα) καθώς και αποδίδοντας Φ.Π.Α. για χρήματα που δεν έχουν εισπράξει. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες γνωρίζουν τί σημαίνει αυτό για μια επιχείρηση.
Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι δεν μπορούν να είναι βιώσιμες τέτοιες επιχειρήσεις. Για τα φαρμακεία λοιπόν τίθεται πλέον θέμα επιβίωσης. Είναι δύσκολο να συνεχίσουν να πιστώνουν έναν τέτοιο κακοπληρωτή εκτός και αν έχουν σκοπό να κλείσουν τα περισσότερα από τα 11.000 φαρμακεία που βρίσκονται ανά την Ελλάδα. Μπροστά στο κίνδυνο να βρεθεί απέναντι σε μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια εάν οι φαρμακοποιοί αποφασίσουν να διακόψουν την σύμβαση με το ταμείο του δημοσίου, αφού θα αποκαλυφθεί η μαύρη τρύπα σε όλο της το μεγαλείο, η κυβέρνηση δυσφημεί τον κλάδο κάνοντας λόγο για τεράστιο κέρδος των φαρμακοποιών από το φάρμακο, πράγμα ανακριβές. Επιλέγει να αποκρύπτει την τεράστια ζημία που προκαλείται από την παντελή έλλειψη ρευστότητας που τα έχει τελματώσει. Οι συμβασιούχοι του δημοσίου είναι σε θέση να συνηγορήσουν στο πόσο εύκολα παραβιάζει τον λόγο του το δημόσιο.
Διαβεβαιώ τους πάντες ότι οι φαρμακοποιοί είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν όσο μπορούν. Και θα μπορούσαν ακόμα περισσότερο αν η κυβέρνηση δεν χάιδευε τα αυτιά των φαρμακοβιομηχανιών, μα τις υποχρέωνε να πιστώνουν περισσότερο από ένα μήνα τα φαρμακεία ώστε να μπορούν αυτά με τη σειρά τους να πιστώνουν ακόμα περισσότερο απ' ότι κάνουν τώρα το δημόσιο. Καμία κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει τα κότσια να πάρει τέτοια μέτρα, αντίθετα αρέσκεται να δείχνει πυγμή απέναντι στους ασθενέστερους. Ακούστηκε πρόσφατα από στόματος υπουργού ότι διατέθηκαν κάποια χρήματα για να πληρωθούν οι φαρμακοποιοί. Δεν γνωρίζω κάποιον φαρμακοποιό που να πήρε από τα χρήματα αυτά.
Η γραμμή της κυβέρνησης είναι να σερβιριστεί στην κοινή γνώμη ότι οι αλλαγές αυτές θα εξυπηρετήσουν τα ταμεία και τον καταναλωτή. Το πρώτο είναι ένα κατάφωρο ψεύδος μιας και δεν ήταν οι φαρμακοποιοί που διασπάθισαν το χρήμα των ταμείων όλα αυτά τα χρόνια μα οι γνωστοί επίορκοι πολιτικοί που χρησιμοποίησαν τα αποθεματικά, τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων δηλαδή, σαν μέσο κερδοσκοπίας. Ενάντια σε αυτούς τους πολιτικούς πρέπει να εξαπολυθεί η ισχύς του δημοσίου και όχι προς τα φαρμακεία. Όσο για το δεύτερο δυστυχώς δεν είναι το συμφέρον του δημοσίου ο στόχος, ο τελικός στόχος είναι να περάσει η διακίνηση του φαρμάκου σε “πολυαγορές” όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Ναυτεμπορική”. Να διαχειρίζονται το φάρμακο τεράστιοι κολοσσοί λιανικού εμπορίου (σουπερμάρκετ, πολυκαταστήματα) σαν αυτούς που σήμερα κατακλύζουν την χώρα και απομυζούν το ΑΕΠ της. Αυτές που εξάγουν το χρήμα της χώρας μας στο εξωτερικό κάνοντας τις προσωπικές επιχειρήσεις να στενάζουν και συνεισφέροντας ένα τίποτα στο σύνολο παρακάμπτοντας στις διεθνείς δαιδαλώδεις οικονομικές ατραπούς την φορολόγηση. Δεν θα επεκταθώ παραπέρα για να μην κουράσω τον αναγνώστη με λεπτομέρειες του κλάδου μας, άλλωστε ο κάθε ένας μπορεί να ρωτήσει για αυτά και ακόμη περισσότερα το φαρμακείο της γειτονιάς του που πιθανόν να είναι πιο έμπειρος επαγγελματίας από εμένα.
Ο κάθε ένας ξεχωριστά και στο τέλος όλοι κινδυνεύουμε να γίνουμε δουλοπάροικοι που θα δουλεύουμε για να φέρνουμε νερό στην χρηματική δεξαμενή των σύγχρονων παγκοσμιοποιημένων φεουδαρχών. Πρέπει να καταφέρουμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα χωρίς τις παρωπίδες του κομματισμού. Τα κόμματα υπάρχουν για να υπηρετούν τον λαό και δεν πρέπει να ισχύει το αντίθετο.
Τόμας Μουρ, Ουτοπία
[...] δεδομένου ότι ένας άνθρωπος που ζεί στον πλούτο και την ευχαρίστηση όταν όλα γύρω του πενθούν και στενάζουν είναι δεσμοφύλακας, δεν είναι βασιλιάς [...] Έτσι αυτός που δεν μπορεί να βρεί άλλον τρόπο να διορθώσει τα σφάλματά του λαού του, απο το να τους αφαιρεί τις ανέσεις της ζωής, δείχνει ότι δεν ξέρει να κυβερνά ελεύθερους ανθρώπους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
