Ελπίδες που διαψεύστηκαν.

Ένα εγχείρημα μπορεί να ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Θέλει όμως τεράστια προσπάθεια για να μη το διαβρώσει πολιτική και το χρήμα.
Η ευρωπαϊκή ένωση, ήρθε για να γεφυρώσει λαούς που διαχρονικά είχαν εδαφικές διαφορές λόγω του προαιώνιου στόχου της αύξησης της σφαίρας επιρροής τους -με σημερινούς όρους, της αγοράς τους. Η Ένωση εισηχθεί λοιπόν ως το εχέγγυο της σταθερότητας και της ευημερίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Θεωρητικά όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Τόσο οι παραγωγές χώρες, που ξαφνικά θα έβλεπαν τα παρεμβατικά οικονομικά μέσα των χωρών της Ευρώπης να πέφτουν, όσο και οι μικρές χώρες που θα εξαγόραζαν έτσι την αλληλεγγύη των ισχυροτέρων σε θέματά τους.
Με αυτές τις εγγυήσεις υποτάξαμε την κυριαρχία μας στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και απεμπολήσαμε το ιστορικό μας νόμισμα του οποίου η διαχείριση μας εξασφάλιζε ανταγωνιστικότητα. Την κρίσιμη στιγμή όμως φαίνεται ότι έκαστος κλείνεται ξανά στο καβούκι του και εκτοξεύει δηλητήριο ώστε να μολύνονται και πάλι οι σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών. Ενώ εμείς λοιπόν ανοίξαμε τις πύλες της εθνικής μας κυριαρχίας στις επιταγές της Ευρωπαϊκής ένωσης λάβαμε ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη (τίποτε σχεδόν στα εθνικά μας θέματα).
Αυτό που εισπράττουμε στη δεδομένη δυσμενή (όχι μόνο για εμάς) οικονομική συγκυρία είναι στοχοποίηση. Κατηγορούμαστε ότι τάχα παρασιτούμε σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων των οποίων στην πραγματικότητα τα χρήματα είναι μια έμμεση χορηγία των μεγάλων της Ευρώπης στις ίδιες τους τις επιχειρήσεις (των οποίων τα προϊόντα εισάγουμε αφειδώς)! Έτσι δανειζόμαστε και πνιγόμαστε στους τόκους για να θρέφουμε τις λαίμαργες ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ελπίζοντας σε αλληλεγγύη την κρίσιμη στιγμή. Τί φαντάζει πιο λογικό, να εκμεταλλεύεται η μικρή μας χώρα τους Ευρωπαίους εταίρους και να τους παραπλανεί, ή να συμβαίνει το αντίθετο; Τη στιγμή μάλιστα που πιθανολογείται ότι η Γερμανία επιδιώκει υποτίμηση του ευρώ (προς αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της) διασύροντας τον εύκολο στόχο.
Αντίθετα με τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, η Ένωση δείχνει κατώτερη της κρίσης. Με Γερμανούς να εξαπολύουν μύδρους σε τύπο, δέσμιοι της εσωτερικής τους μικροπολιτικής, και Έλληνες σε άμυνα να ανασύρουν όλα τα ιστορικά δεινά που υπέστη η χώρα μας από τους πρώτους, στήνεται ο χορός της διάλυσης.
Το “ελληνικό ζήτημα” είναι η πρώτη ουσιαστική κρίση που καλείται να διαχειριστεί η ένωση ξυπνώντας από την αυτάρεσκη ευδαιμονία όλων αυτών τον χρόνων. Η επιτυχία της θα αποτελέσει την εδραίωσή της σαν πολιτική οντότητα. Διαφορετικά, όσο η κρίση θα αναδίδει παθογένειες και άλλων, ενίοτε “ισχυρών”, της Ε.Ε. τόσο η αλληλεγγύη θα εξανεμίζεται το κλίμα θα πολώνεται και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα αποσυντίθεται.