Διεκδίκηση στον νέο ευρωπαϊκό χώρο.

Τα έκτακτα μέτρα ήρθαν με προοπτική να παραμείνουν. Θα έχουν έντονη τη μόνιμη έκφανση της προσωρινότητας.
Το βέβαιο είναι ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Άλλες καθοδηγούμενες, άλλες αυθόρμητες. Ανεξάρτητα όμως της προέλευσής τους, αυτή την φορά θα εκφράζουν πράγματι το κοινό αίσθημα και θα είναι κάτι περισσότερο από ασκήσεις συνδικαλιστικής γυμναστικής. Εκφράζουν το σοκ του λαού για τις επιπτώσεις της δεδομένης συγκυρίας, στη διαμόρφωση της οποίας ευθύνονται συντριπτικά οι πολιτικές δυνάμεις που έδρασαν στην χώρα μας, τόσο για τα προσωπικά τους ανομήματα όσο και την πλειοψηφία αυτών του λαού του οποίου φέρουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης.
Μέχρι σήμερα τα περισσότερα συνδικαλιστικά όργανα έχουν χειραγωγηθεί για να δημιουργήσουν πολιτική αίσθηση. Απ' ότι φαίνεται είναι το μόνο που πλέον μπορούν να κάνουν· έχουν αποστερηθεί σε μεγάλο βαθμό της δυνατότητας να φέρουν κοινωνικό αποτέλεσμα. Το ταπεινό τους μέγεθος συγκρινόμενο με τον γιγαντιαίο πολιτικό μηχανισμό τον οποίο έρχονται να αντιπαλεύσουν, εγγυάται ότι οι φωνές τους θα περάσουν απαρατήρητες από τους γραφειοκράτες της Ένωσης. Θα προκληθεί αναταραχή στα εγχώρια πράγματα, θα δούμε ανθρώπους στους δρόμους, δραματική κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε., πιθανόν επεισόδια, μα το πολιτικό κόστος θα απορροφηθεί από την τοπική κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και δεν θα φτάσει να επηρεάσει τους Ευρωπαίους ενορχηστρωτές.
Τα συντεχνιακά λοιπόν αυτά μέσα πίεσης φαντάζουν παρωχημένα στο νέο καθεστώς που έχει δημιουργηθεί. Η ισχύς τους κρίνεται ανεπαρκής να ικανοποιήσει τις διεκδικήσεις αυτών που εκπροσωπούν. Και αν σήμερα μερικά από αυτά κατέχουν ακόμα ικανή πολιτική ισχύ, αυτή βαίνει φθίνουσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα κλιμάκωσης των αντιπάλων τους δυνάμεων. Καταμετράμε πλέον τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Για να μπορέσουν λοιπόν οι συντεχνίες να συνεχίσουν να έχουν ισχύ, πρέπει το μέγεθός τους να συμβαδίσει με αυτό της ευρωπαϊκής κοινότητας. Πρέπει να απολέσουν και αυτά την εθνική τους ταυτότητα, ή τελοσπάντων την πληθυσμιακή εξειδίκευση που τα χαρακτηρίζει ως σήμερα. Αυτό φυσικά δεν στερείται κόστους, μια και θα μετατραπούν σε απρόσωπα όργανα, με ατελείωτα μέλη και θα παύσουν να εξυπηρετούν εξειδικευμένα θέματα. Αντίθετα θα έχουν την τύχη κάθε υπερμεγέθους οργανισμού, εγκλωβισμένα σε αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατεία να ασχολούνται με γενικότητες μη απτές από τον καθημερινό άνθρωπό, με τον τελευταίο να χάνει ακόμα ένα εργαλείο πολιτικής παρέμβασης.
Εν τέλη τα συνδικάτα πιθανότατα θα γιγαντωθούν, έχει δε τεράστιο ενδιαφέρον το πώς θα μορφοποιηθεί αυτή η νέα πολιτική ισορροπία σε σύγκριση με την δοκιμασμένη σταθερότητα και βιωσιμότητα της απερχόμενης.