Ελπίδες που διαψεύστηκαν.

Ένα εγχείρημα μπορεί να ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Θέλει όμως τεράστια προσπάθεια για να μη το διαβρώσει πολιτική και το χρήμα.
Η ευρωπαϊκή ένωση, ήρθε για να γεφυρώσει λαούς που διαχρονικά είχαν εδαφικές διαφορές λόγω του προαιώνιου στόχου της αύξησης της σφαίρας επιρροής τους -με σημερινούς όρους, της αγοράς τους. Η Ένωση εισηχθεί λοιπόν ως το εχέγγυο της σταθερότητας και της ευημερίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Θεωρητικά όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Τόσο οι παραγωγές χώρες, που ξαφνικά θα έβλεπαν τα παρεμβατικά οικονομικά μέσα των χωρών της Ευρώπης να πέφτουν, όσο και οι μικρές χώρες που θα εξαγόραζαν έτσι την αλληλεγγύη των ισχυροτέρων σε θέματά τους.
Με αυτές τις εγγυήσεις υποτάξαμε την κυριαρχία μας στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και απεμπολήσαμε το ιστορικό μας νόμισμα του οποίου η διαχείριση μας εξασφάλιζε ανταγωνιστικότητα. Την κρίσιμη στιγμή όμως φαίνεται ότι έκαστος κλείνεται ξανά στο καβούκι του και εκτοξεύει δηλητήριο ώστε να μολύνονται και πάλι οι σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών. Ενώ εμείς λοιπόν ανοίξαμε τις πύλες της εθνικής μας κυριαρχίας στις επιταγές της Ευρωπαϊκής ένωσης λάβαμε ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη (τίποτε σχεδόν στα εθνικά μας θέματα).
Αυτό που εισπράττουμε στη δεδομένη δυσμενή (όχι μόνο για εμάς) οικονομική συγκυρία είναι στοχοποίηση. Κατηγορούμαστε ότι τάχα παρασιτούμε σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων των οποίων στην πραγματικότητα τα χρήματα είναι μια έμμεση χορηγία των μεγάλων της Ευρώπης στις ίδιες τους τις επιχειρήσεις (των οποίων τα προϊόντα εισάγουμε αφειδώς)! Έτσι δανειζόμαστε και πνιγόμαστε στους τόκους για να θρέφουμε τις λαίμαργες ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ελπίζοντας σε αλληλεγγύη την κρίσιμη στιγμή. Τί φαντάζει πιο λογικό, να εκμεταλλεύεται η μικρή μας χώρα τους Ευρωπαίους εταίρους και να τους παραπλανεί, ή να συμβαίνει το αντίθετο; Τη στιγμή μάλιστα που πιθανολογείται ότι η Γερμανία επιδιώκει υποτίμηση του ευρώ (προς αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της) διασύροντας τον εύκολο στόχο.
Αντίθετα με τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, η Ένωση δείχνει κατώτερη της κρίσης. Με Γερμανούς να εξαπολύουν μύδρους σε τύπο, δέσμιοι της εσωτερικής τους μικροπολιτικής, και Έλληνες σε άμυνα να ανασύρουν όλα τα ιστορικά δεινά που υπέστη η χώρα μας από τους πρώτους, στήνεται ο χορός της διάλυσης.
Το “ελληνικό ζήτημα” είναι η πρώτη ουσιαστική κρίση που καλείται να διαχειριστεί η ένωση ξυπνώντας από την αυτάρεσκη ευδαιμονία όλων αυτών τον χρόνων. Η επιτυχία της θα αποτελέσει την εδραίωσή της σαν πολιτική οντότητα. Διαφορετικά, όσο η κρίση θα αναδίδει παθογένειες και άλλων, ενίοτε “ισχυρών”, της Ε.Ε. τόσο η αλληλεγγύη θα εξανεμίζεται το κλίμα θα πολώνεται και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα αποσυντίθεται.

Προκλ. Εις Πλατ. Τίμ. 41e

Γιατί ο δημιουργός, όπως λέει ο Oρφέας, τρέφεται από την Αδραστεία, συνευρίσκεται με την Aνάγκη και γεννά την Ειμαρμένη,

Διεκδίκηση στον νέο ευρωπαϊκό χώρο.

Τα έκτακτα μέτρα ήρθαν με προοπτική να παραμείνουν. Θα έχουν έντονη τη μόνιμη έκφανση της προσωρινότητας.
Το βέβαιο είναι ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Άλλες καθοδηγούμενες, άλλες αυθόρμητες. Ανεξάρτητα όμως της προέλευσής τους, αυτή την φορά θα εκφράζουν πράγματι το κοινό αίσθημα και θα είναι κάτι περισσότερο από ασκήσεις συνδικαλιστικής γυμναστικής. Εκφράζουν το σοκ του λαού για τις επιπτώσεις της δεδομένης συγκυρίας, στη διαμόρφωση της οποίας ευθύνονται συντριπτικά οι πολιτικές δυνάμεις που έδρασαν στην χώρα μας, τόσο για τα προσωπικά τους ανομήματα όσο και την πλειοψηφία αυτών του λαού του οποίου φέρουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης.
Μέχρι σήμερα τα περισσότερα συνδικαλιστικά όργανα έχουν χειραγωγηθεί για να δημιουργήσουν πολιτική αίσθηση. Απ' ότι φαίνεται είναι το μόνο που πλέον μπορούν να κάνουν· έχουν αποστερηθεί σε μεγάλο βαθμό της δυνατότητας να φέρουν κοινωνικό αποτέλεσμα. Το ταπεινό τους μέγεθος συγκρινόμενο με τον γιγαντιαίο πολιτικό μηχανισμό τον οποίο έρχονται να αντιπαλεύσουν, εγγυάται ότι οι φωνές τους θα περάσουν απαρατήρητες από τους γραφειοκράτες της Ένωσης. Θα προκληθεί αναταραχή στα εγχώρια πράγματα, θα δούμε ανθρώπους στους δρόμους, δραματική κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε., πιθανόν επεισόδια, μα το πολιτικό κόστος θα απορροφηθεί από την τοπική κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και δεν θα φτάσει να επηρεάσει τους Ευρωπαίους ενορχηστρωτές.
Τα συντεχνιακά λοιπόν αυτά μέσα πίεσης φαντάζουν παρωχημένα στο νέο καθεστώς που έχει δημιουργηθεί. Η ισχύς τους κρίνεται ανεπαρκής να ικανοποιήσει τις διεκδικήσεις αυτών που εκπροσωπούν. Και αν σήμερα μερικά από αυτά κατέχουν ακόμα ικανή πολιτική ισχύ, αυτή βαίνει φθίνουσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα κλιμάκωσης των αντιπάλων τους δυνάμεων. Καταμετράμε πλέον τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Για να μπορέσουν λοιπόν οι συντεχνίες να συνεχίσουν να έχουν ισχύ, πρέπει το μέγεθός τους να συμβαδίσει με αυτό της ευρωπαϊκής κοινότητας. Πρέπει να απολέσουν και αυτά την εθνική τους ταυτότητα, ή τελοσπάντων την πληθυσμιακή εξειδίκευση που τα χαρακτηρίζει ως σήμερα. Αυτό φυσικά δεν στερείται κόστους, μια και θα μετατραπούν σε απρόσωπα όργανα, με ατελείωτα μέλη και θα παύσουν να εξυπηρετούν εξειδικευμένα θέματα. Αντίθετα θα έχουν την τύχη κάθε υπερμεγέθους οργανισμού, εγκλωβισμένα σε αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατεία να ασχολούνται με γενικότητες μη απτές από τον καθημερινό άνθρωπό, με τον τελευταίο να χάνει ακόμα ένα εργαλείο πολιτικής παρέμβασης.
Εν τέλη τα συνδικάτα πιθανότατα θα γιγαντωθούν, έχει δε τεράστιο ενδιαφέρον το πώς θα μορφοποιηθεί αυτή η νέα πολιτική ισορροπία σε σύγκριση με την δοκιμασμένη σταθερότητα και βιωσιμότητα της απερχόμενης.

Η Ελλάδα ως πειραματόζωο

Ο αναλυτής των γερμανικών Financial Times θεωρεί ότι οι Έλληνες έχουν μετατραπεί σε πειραματόζωα. "Η καγκελάριος πιέζει την Αθήνα να προχωρήσει σε σκληρλη λιτότητα, ένα μέτρο που θεωρεί αντιπαραγωγικό για τη δική της χώρα. Εν μέσω κρίσης να περικόψει δραστικά τις δαπάνες".

Πηγή: "Καθημερινή" 6/3/10 σ. 3