Για το αγροτικό ζήτημα

Ο πολιτικός μας κόσμος πλέει στο βαθύ πέλαγος της αναισχυντίας και της υποκρισίας, εξερευνώντας νέα νερά, βαθύτερα αλγεινότερα. Τις μέρες αυτές διαδραματίζεται ένα θέατρο με σκηνοθέτη κυβέρνηση και την πλειοψηφία της αντιπολίτευσης και με υποβολείς τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ. Στο ρόλο του κακού, οι αγρότες.
Παρουσιάζονται στο κοινό ως οι πρόξενοι μυρίων κακών που έρχονται να επιβαρύνουν με την παρασιτική τους παρουσία την ήδη δύσκολη θέση της χώρας, την στιγμή που μια θεόσταλτη κυβέρνηση δίνει μάχη για να βγάλει την χώρα από το τέλμα. Το αποκρουστικό ως προς την σύλληψη και εκτέλεση σενάριο φαίνεται να συγκινεί την κοινή γνώμη. Την συγκινεί, γιατί έχει μάθει να βιώνει την πραγματικότητα από τα ΜΜΕ. Η πραγματικότητα αυτή είναι επίπλαστη, χτίζεται σε στούντιο όπου οι καλεσμένοι επιλέγονται προσεκτικά, οι δημοσιογράφοι κουρδίζονται ανάλογα και ο χρόνος διατίθεται σε αυτόν που έχει τα μέσα εκ των προτέρων να τον εξασφαλίσει. Έτσι στην δεδομένη συγκυρία οι εκπρόσωποι των αγροτών εξασφαλίζουν ελάχιστο χρόνο ή χώρο στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα λοιπά μέσα ΜΜΕ, ενώ την ίδια στιγμή πετροβολούνται από μύδρους που εκσφενδονίζονται από κάθε λογής μαριονέτες, οι οποίες για να εξασφαλίσουν τα προς του ζην πλήττουν την δομή και λειτουργία του ελληνικού κράτους.
Ο όνειδος όμως δεν σταματά εκεί. Τα σκηνικά του θεάτρου διαμορφώνονται κατάλληλα για να προσδώσουν περαιτέρω δραματικότητα στο έργο. Γίνεται λόγος για κοινωνικές ομάδες που πλήττονται κατάφωρα από την απαράδεκτη και αντικοινωνική στάση των αγροτών. Κινητοποιούνται ηγέτες ξένων χωρών να εκθέσουν περεταίρω τους αγρότες στα μάτια της κοινής γνώμης, με τί αντάλλαγμα αλίμονο -ίσως με το άνοιγμα μιας νέας διασυνοριακής διόδου. Τί επιτυγχάνεται έτσι. Η πόλωση και η διχόνοια του Ελληνικού λαού, με στόχο η κυβέρνηση να απολαύσει την νηνεμία της απόσυρσης των αγροτών. Μα δεν είναι αυτό που θα δρέψει. Σπέρνει ανέμους και θα θερίσει κοσμογονία. Την κοσμογονία μιας κοινωνίας που πλήττεται πολλαπλώς, και κάθε κοινωνική ομάδα, βλέπει τον δικό της αγώνα να αντικατοπτρίζεται σε αυτόν των αγροτών.
Κάποτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλούσε ένθερμα για αυτά τα θέματα και εξωθούσε τους εργάτες να βγουν στους δρόμους. Αυτά, σε περιόδους που τα αγροτικά ζητήματα διέρχονταν πολύ καλύτερες εποχές και οι αγρότες διήγαγαν πολύ αξιοπρεπέστερο βίο. Καταλάμβανε τότε και διέφθειρε τα συλλογικά όργανα των αγροτών υποθηκεύοντας το συλλογικό μέλλον της χώρας, μιας χώρας που διαχρονικά εθεωρείτο κυρίως αγροτική. Τότε έχτισε την συμπεριφορά των αγροτών που σήμερα έρχεται να ποδοπατήσει. Σε όλο το διάστημα που μεσολάβησε οι αγρότες πράγματι εθίστηκαν στα χρήματα της Ευρωπαϊκής ένωσης. Δεν είναι αυτοί όμως οι υπεύθυνοι. Οι αγρότες και ο ελληνικός λαός, ψηφίζουν αντιπροσώπους για να τους εξασφαλίζουν επαρκή αντιπροσώπευση εκεί όπου παίρνονται οι κρίσιμες αποφάσεις, χωρίς να “κοιμούνται” στις συνεδριάσεις. Τους συντηρούν για να τους δείχνουν τον δρόμο προς την καινοτομία. Αν μπορούσαν να το κάνουν μόνοι τους, τότε οι καλοπληρωμένοι αυτοί δημόσιοι λειτουργοί δεν θα είχαν κανένα λόγω ύπαρξης, και φαίνεται ότι δεν έχουν. Για αυτό το ελληνικό δημόσιο προσφέρει την δωρεάν παιδεία εξασφαλίζει υποτροφίες καθώς και τα έξοδα των κρατικών παραγόντων, ώστε αυτοί να είναι διαθέσιμοι για να τους καθοδηγήσουν όταν το χρειαστούν. Αυτά, γιατί στόμα υπουργού ξεστόμισε σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό κατηγορία εναντίον των αγροτών ότι κατασπατάλησαν τα χρήματα των επιδοτήσεων, χωρίς να προβούν σε “καινοτομίες”.
Ο γράφον είναι σταθερά επιφυλακτικός απέναντι στην επιδημία ανούσιων κινητοποιήσεων που πλήττει επί σειρά ετών την χώρα και κυρίως την πρωτεύουσα. Τόσες μάλιστα που πλέον έχουν χάσει την ουσία τους, να κάνουν αίσθηση δηλαδή, και έχουν μετατραπεί σε καθημερινές οχλήσεις στις μετακινήσεις μας. Αυτή την φορά όμως διακυβεύεται κάτι σημαντικότερο. Η κυβέρνηση, δυστυχώς με την πλήρη στήριξη της μείζονος αντιπολίτευσης, έχει σαν στόχο να παραδειγματίσει τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις, ώστε αν αντιδράσουν, να γνωρίζουν οτι είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Είναι μια στροφή της πολιτικής πρακτικής από τον λαϊκισμό και τον εμπαιγμό του λαού στον εκφοβισμό του, και γίνεται στις πλάτες ίσως της χρησιμότερης και μίας από τις ελάχιστες που παράγει και εξάγει πλέον στην Ελλάδα ομάδας επιτηδευματιών.
Τί χρειάζεται; Πολιτική ωριμότητα. Χρειάζεται κριτική σκέψη των ερεθισμάτων που ίπτανται στην καθημερινότητά μας και δεν έχουμε τον χρόνο να επεξεργαστούμε. Επειδή δυστυχώς ο στόχος αυτός φαντάζει ουτοπικός, αρκεί κάτι άλλο. Αρκεί να βάζουμε τον εαυτό μας στην θέση του εκάστοτε πρωταγωνιστή της επικαιρότητας και να νιώθουμε τα προβλήματά του σαν να ήταν δικά μας. Άλλωστε δεν είναι καμία κοινωνική ομάδα αποκλειστικά υπεύθυνη για την διολίσθηση της χώρας. Όλοι φέρουν το μερίδιο που τους αναλογεί και είναι απαραίτητη η σύμπνοια για να μην γίνει όλη η κοινωνία μας όμηρος αδίστακτων γραφειοκρατών.