Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος. Κεφ 6

Το κράτος, όμως, εκ φύσεως δεν μπορεί να ανεχτεί μια ελεύθερη ομοσπονδία η οποία είναι εφιάλτης κάθε νομικού, το "κράτος εν κράτει".

Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος. Κεφ 9

Η Ιστορία δεν εξελίσσεται φυσικά και αδιατάρακτα. Ξανά και ξανά η εξέλιξη διακόπτεται σε μία περιοχή κι εμφανίζεται σε άλλη. Η Αίγυπτος, η Εγγύς Ανατολή, οι ακτές της Μεσογείου, η Κεντρική Ευρώπη υπήρξαν, κάθε μία με την σειρά της, κέντρα ιστορικών εξελίξεων. Κάθε φορά όμως το μοντέλο ήταν το ίδιο: ξεκινούσε από την φάση της πρωτόγονης φυλής, ακολουθούσαν οι κοινότητες των χωρικών κι ύστερα εμφανιζόταν η ελεύθερη πόλη για να πεθάνει με τον ερχομό του κράτους.

Ελπίδες που διαψεύστηκαν.

Όταν ένα εγχείρημα ξεκινάει κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε τί θα εξελιχθεί στην πορεία των χρόνων. Πόσο μάλλον όταν το εγχείρημα είναι πολιτικό ή οικονομικό, οπότε και επιδρούν όλα τα ταπεινά ανθρώπινα αισθήματα.
Η ευρωπαϊκή ένωση, ήρθε για να γεφυρώσει λαούς που διαχρονικά είχαν εδαφικές διαφορές λόγω του προαιώνιου στόχου της αύξησης της σφαίρας επιρροής τους -πιο σύγχρονα της αγοράς τους. Η Ένωση εισηχθεί λοιπόν ως το εχέγγυο της σταθερότητας και της ευημερίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Θεωρητικά όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Τόσο οι παραγωγές χώρες, που ξαφνικά θα έβλεπαν τα παρεμβατικά οικονομικά μέσα των χωρών της Ευρώπης να πέφτουν, όσο και των μικρών χωρών που θα εξαγόραζαν έτσι την αλληλεγγύη των ισχυροτέρων σε θέματα που τις αφορούσαν.
Με αυτές τις εγγυήσεις υποτάξαμε την κυριαρχία μας στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και απεμπολήσαμε το ιστορικό μας νόμισμα του οποίου η διαχείριση μας εξασφάλιζε ανταγωνιστικότητα. Την κρίσιμη στιγμή όμως φαίνεται ότι έκαστος κλείνεται ξανά στο καβούκι του και εκτοξεύει δηλητήριο που μολύνει ξανά τις σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών. Ενώ εμείς λοιπόν ανοίξαμε τις πύλες της εθνικής μας κυριαρχίας στο διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής ένωσης λάβαμε ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη (τίποτε σχεδόν στα εθνικά μας θέματα).
Αυτό που εισπράττουμε στη δεδομένη δυσμενή (όχι μόνο για εμάς) οικονομική συγκυρία είναι στοχοποίηση. Κατηγορούμαστε ότι τάχα παρασιτούμε σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων των οποίων στην πραγματικότητα τα χρήματα είναι μια έμμεση χορηγία των μεγάλων της Ευρώπης στις ίδιες τους τις επιχειρήσεις (των οποίων τα προϊόντα εισάγουμε αφειδώς)! Σαν να μην αρκεί αυτό δανειζόμαστε και πνιγόμαστε στους τόκους για να θρέφουμε τις λαίμαργες ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ελπίζοντας σε αλληλεγγύη την κρίσιμη στιγμή. Τί φαντάζει πιο λογικό, να εκμεταλεύεται η μικρή μας χώρα τους Ευρωπαϊους εταίρους και να τους παραπλανεί, ή να συμβαίνει το αντίθετο; Τη στιγμή μάλιστα που πιθανολογείται ότι η Γερμανία επιδιώκει υποτίμηση του ευρώ (προς αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της) διασύροντας τον εύκολο στόχο.
Αντίθετα με τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, η Ένωση δείχνει κατώτερη της κρίσης. Με Γερμανούς να εξαπολύουν μύδρους σε τύπο (και όχι μόνο) και Έλληνες σε άμυνα να ανασύρουν όλα τα ιστορικά δεινά που υπέστη η χώρα μας από την τους πρώτους, στήνεται ο χορός της διάλυσης. Όσο θα η κρίση θα αναδύει παθογένειες και άλλων, ενίοτε “ισχυρών”, της Ε.Ε. τόσο η αλληλεγγύη θα εξανεμίζεται το κλίμα θα πολώνεται και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα αποσυντίθεται.

Σηκώνουμε τα μανίκια

Πυξίδα της οικονομίας είναι η ψυχολογία. Αν δεν καταφέρουμε να την αναστρέψουμε, σε ότι αφορά τα δικά μας θέματα, δεν καταφέρουμε να απεμπλακούμε από την δεινή οικονομική συγκυρία. Ενώ δεν μπορούμε να αντισταθμίσουμε τα τεράστια κερδοσκοπικά κεφάλαια που κινητοποιούνται για να επιβαρύνουν την αρνητική ψυχολογία απέναντί μας από πλευράς των ξένων αγορών, μπορούμε να αναθεωρήσουμε την δική μας ψυχολογία, ώστε να επιδιώξουμε τον στόχο μας με μεγαλύτερες αξιώσεις, μιας και με τις δικές μας δυνάμεις θα κληθούμε τελικά να αντεπεξέλθουμε της κρίσης.
Οι ελλείψεις που μας έφεραν εδώ πολλές και καταδεικνύουν την άσχημη κατάσταση της οικονομίας μας. Δεν είναι όμως η στιγμή για καταλογισμό ευθυνών, μόλις απέλθει ο κίνδυνος θα υπάρχει άπλετος χρόνος, και τότε θα φανεί αν πραγματικά υπάρχει πολιτική βούληση προς την κατεύθυνση αυτή. Η συνεχής καταστροφολογία που διακινείται μέσω των ΜΜΕ φτάνει την ψυχολογία του λαού μας στα τάρταρα. Θα ήταν πολύ καλό αν αντικαθιστούνταν από μια προσπάθεια ανύψωσης του ηθικού και της αυτοπεποίθησης των Ελλήνων καθώς κάθε πτώση είναι ταυτόχρονα και μια έξοχη ευκαιρία για άνοδο.
Τα πράγματα που δεν έγιναν, λοιπόν, αφήνουν χώρο για μια αισιόδοξη διαπίστωση. Ότι η χώρα μας έχει δυναμικό να εκμεταλλευτεί ώστε να αναδυθεί από την άβυσσο. Έχει φυσικούς πόρους (η εξασφάλιση της ΑΟΖ θα μας δώσει την δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε πολλές από αυτές), έχει αξιοζήλευτη γεωγραφική θέση, έχει πλούσιο ανάγλυφο, ατελείωτες ακτογραμμές. Όλα αυτά μας έδιναν προ της δεκαετίας του 80 ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ και της Βιομηχανικής Παραγωγής που πολλά άλλα ανεπτυγμένα κράτη ζήλευαν. Κάτι που σημαίνει ότι ο Ελληνικός λαός δεν υστερεί σε τίποτα σε εργατικότητα συγκριτικά με τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά έθνη, σε πείσμα μιας δημοφιλούς σύγχρονης και ισοπεδωτικής αντίληψης.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας διανύει κρίση. Κάθε φορά ο λαός της σηκώνει τα μανίκια και ξαναχτίζει. Αυτή η κρίση μας χαρίζει μια μοναδική ευκαιρία. Μας δίνει το έναυσμα να επανεκκινήσουμε στο μυαλό μας την θεώρησή για την πραγματικότητα και να την στρέψουμε μακρυά από τον νοσηρό δρόμο στον οποίο κατρακυλάμε τόσα χρόνια.
Οι Κινέζοι ευδαιμονίζουν αυτούς που είναι τυχεροί να ζουν σε “ενδιαφέροντες καιρούς”. Σε τέτοιους καιρούς ζούμε και εμείς σήμερα. Σε καιρούς που έχουν να μας διδάξουν πολλά για τα λάθη μας, την φύση μας και που μας δίνουν την δυνατότητα να καθαρθούμε, όπως ο θεατής της αρχαίας τραγωδίας μετά το καταληκτήριο αποκορύφωμα του δράματος.

Μοντεσκιέ, "Το πνεύμα των νόμων". Βιβλιο 24,VII

Όταν για παράδειγμα ορίζει κανόνες [η θρησκεία] όχι για το καλό, αλλά για το καλύτερο και όχι για το ό,τι είναι καλό αλλά για το ό,τι είναι τέλειο, τότε σωστό είναι να αποτελούν οι κανόνες αυτοί συμβουλές και όχι νόμους· γιατί η τελειότητα δεν αφορά ούτε την ολότητα [ενν. όλους τους ανθρώπους] των ανθρώπων, ούτε την ολότητα των πραγμάτων.

Ο Μοντεσκιέ για τις επιταγές της θρησκείας.

Οι ουσιαστικές λύσεις, ευοδώνονται σε βάθος χρόνου.

Όταν κανείς είναι νέος, τα πράγματα φαντάζουν πολύ πιο ευοίωνα. Κάθε πρόβλημα μπορεί να βρει την λύση του και κάθε δυσκολία είναι θέμα χρόνου. Όπως για τον άνθρωπο, τα νιάτα σημαίνουν μέλλον και αισιοδοξία, έτσι και για τα έθνη τα γηρατειά σημαίνουν παρακμή.

Φοβοῦ τὸ γῆρας· οὐ γὰρ ἔρχεται μόνον.
Ο πληθυσμός της χώρας μας, γηράσκει, οπότε δεν έχουμε λόγο να νιώθουμε αισιόδοξοι για το μέλλον. Δεν είναι μόνο η παγκόσμια συγκυρία που μας δυσκολεύει, είναι και η εγγενής μας αδυναμία να στηρίξουμε τον γηρασμένο μας πληθυσμό. Αυτό το επιχειρούμε πλήττοντας όλο και περισσότερο την όλο και συρρικνούμενη ενεργή μερίδα του πληθυσμού. Ακόμα χειρότερα καταφεύγουμε στον δανεισμό, υποθηκεύοντας περαιτέρω το μέλλον της χώρας. Τα νέα φορολογικά βάρη, δεν είναι προσωρινά, ήρθαν για να μείνουν. Δεν θα ανακληθούν, όταν περάσει η εξωτερική πίεση, διότι η δυνατότητα να αναπληρώνουμε τις στρεβλώσεις μας με “φτηνά” δανεικά, έχει παρέλθει (τα δανεικά δυστυχώς όχι). Πρέπει να στηριχθούμε πλέον στις δυνάμεις μας, και οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν.
Πέρα από το “φιλόδοξο” σχέδιο σταθερότητας και ανάπτυξης, όπως το χαρακτήρισε ο κος Μπαρόσο, χρειάζεται ένα ακόμη πιο φιλόδοξο και μακροχρόνιο σχέδιο δημιουργίας κινήτρων ώστε να ενισχυθεί ο πληθυσμός και να πέσει ο μέσος όρος ηλικίας του. Φυσικά η αθρόα πολιτογράφηση αλλοδαπών σαν λύση είναι κοντόφθαλμη, μιας και λύνει πολύ λιγότερα και βραχυπρόθεσμα προβλήματα από τα μακροπρόθεσμα που δημιουργεί.

Επείγοντα θέματα και πρόχειρες λύσεις.
Κανείς μπορεί κακοπροαίρετα να κατηγορηθεί για ανέξοδες ρητορείες, που παραβλέπουν το επείγον της κατάστασης, όταν μιλάει για μακρόπνοο σχεδιασμό. Έτσι όμως δίνονται λύσεις, όχι με πυροσβεστικά μέτρα. Γιατί ενώ η συμπτωματική θεραπεία θα παρατείνει το μαρτύριο του ασθενή, δεν τον αποτρέψει από την κατάληξη.
Ιδιαίτερα πλήττονται οι δανειολήπτες. Εν αναμονή του πολυδιαφημισμένου νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, αυτό που εισπράττουν οι πολίτες είναι ένας γρίφος. Πώς δηλαδή θα καταφέρουν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους και ταυτόχρονα να συμπληρώσουν τον αριθμό αποδείξεων που απαιτείται για το αφορολόγητο. Η συνέπειά τους απέναντι στους πιστωτές μπορεί να σημαίνει ότι θα χάσουν το δεδομένο εώς τώρα αφορολόγητο των 12 χιλιάδων ευρώ, μιας και το εισόδημά τους δεν επαρκεί για να ανταποκριθούν και στις δύο υποχρεώσεις.
Ότι ο λαός θα πονέσει είναι δεδομένο, ζητούμενο είναι να μην είναι φυγόπονη η κυβέρνηση μα να επενδύσει ταυτόχρονα και σε μακρόπνοο σχεδιασμό.

Θεία κωμωδία, Κόλαση, άσμα έκτο.

-Δάσκαλε, εξήγησέ μου, είπα, τί είναι αυτή η τύχη για την οποία μου μίλησες και πώς μπορεί να κρατάει στα νύχια της όλα τα αγαθά της γής;
-"Ω ανόητα πλάσματα!" απάντησε εκείνος, "πόσο μεγάλη είναι η άγνοια που σας δέρνει! Άκουσε λοιπόν τί θα σου πώ. Εκείνος που ξεπερνάει όλους σε σοφία, έκαμε τον ουρανό χωρισμένο σε διάφορα μέρη και με διάφορους αρχηγούς έτσι, που κάθε μέρος σκορπάει την λάμψη του στ' αλλα και μοιράζονται το φώς. Κατα τον ίδιο τρόπο ανέθεσε την φροντίδα για τα επίγεια αγαθά σε έναν ηγέτη [ενν. την τύχη], ένα οδηγό που πότε πότε δίνει στην μια ή στην άλλη οικογένεια, στο ένα ή στο άλλο έθνος λίγα από τα πρόσκαιρα αγαθά χωρίς να έχει την δύναμη η πρόνοια των ανθρώπων να τον εμποδίσει."

Ο Βιργήλιος στον Δάντη αναφορικά με την τύχη.

Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes

...σε καιρούς όπου τα βίαια πάθη υπερισχύουν κανείς πρέπει να αποφεύγει να επικαλείται την λογική. [Διαφορετικά] μπορεί να κάνει κακό στον εαυτό του μιας και οι ζηλωτές θα πολώσουν τον λαό εναντίον αρχών, που σε άλλες εποχές, θα απολάμβαναν γενικής αποδοχής.

Απόσπασμα από επιστολή πρός τον Rolland το 1790, τέσσερα χρόνια προτού κοιτάξει τον κόσμο μέσα από το παράθυρο της δημοκρατίας (guillotine) κατά την περίοδο της τρομοκρατίας

Για το αγροτικό ζήτημα

Ο πολιτικός μας κόσμος πλέει στο βαθύ πέλαγος της αναισχυντίας και της υποκρισίας, εξερευνώντας νέα νερά, βαθύτερα αλγεινότερα. Τις μέρες αυτές διαδραματίζεται ένα θέατρο με σκηνοθέτη κυβέρνηση και την πλειοψηφία της αντιπολίτευσης και με υποβολείς τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ. Στο ρόλο του κακού, οι αγρότες.
Παρουσιάζονται στο κοινό ως οι πρόξενοι μυρίων κακών που έρχονται να επιβαρύνουν με την παρασιτική τους παρουσία την ήδη δύσκολη θέση της χώρας, την στιγμή που μια θεόσταλτη κυβέρνηση δίνει μάχη για να βγάλει την χώρα από το τέλμα. Το αποκρουστικό ως προς την σύλληψη και εκτέλεση σενάριο φαίνεται να συγκινεί την κοινή γνώμη. Την συγκινεί, γιατί έχει μάθει να βιώνει την πραγματικότητα από τα ΜΜΕ. Η πραγματικότητα αυτή είναι επίπλαστη, χτίζεται σε στούντιο όπου οι καλεσμένοι επιλέγονται προσεκτικά, οι δημοσιογράφοι κουρδίζονται ανάλογα και ο χρόνος διατίθεται σε αυτόν που έχει τα μέσα εκ των προτέρων να τον εξασφαλίσει. Έτσι στην δεδομένη συγκυρία οι εκπρόσωποι των αγροτών εξασφαλίζουν ελάχιστο χρόνο ή χώρο στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα λοιπά μέσα ΜΜΕ, ενώ την ίδια στιγμή πετροβολούνται από μύδρους που εκσφενδονίζονται από κάθε λογής μαριονέτες, οι οποίες για να εξασφαλίσουν τα προς του ζην πλήττουν την δομή και λειτουργία του ελληνικού κράτους.
Ο όνειδος όμως δεν σταματά εκεί. Τα σκηνικά του θεάτρου διαμορφώνονται κατάλληλα για να προσδώσουν περαιτέρω δραματικότητα στο έργο. Γίνεται λόγος για κοινωνικές ομάδες που πλήττονται κατάφωρα από την απαράδεκτη και αντικοινωνική στάση των αγροτών. Κινητοποιούνται ηγέτες ξένων χωρών να εκθέσουν περεταίρω τους αγρότες στα μάτια της κοινής γνώμης, με τί αντάλλαγμα αλίμονο -ίσως με το άνοιγμα μιας νέας διασυνοριακής διόδου. Τί επιτυγχάνεται έτσι. Η πόλωση και η διχόνοια του Ελληνικού λαού, με στόχο η κυβέρνηση να απολαύσει την νηνεμία της απόσυρσης των αγροτών. Μα δεν είναι αυτό που θα δρέψει. Σπέρνει ανέμους και θα θερίσει κοσμογονία. Την κοσμογονία μιας κοινωνίας που πλήττεται πολλαπλώς, και κάθε κοινωνική ομάδα, βλέπει τον δικό της αγώνα να αντικατοπτρίζεται σε αυτόν των αγροτών.
Κάποτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλούσε ένθερμα για αυτά τα θέματα και εξωθούσε τους εργάτες να βγουν στους δρόμους. Αυτά, σε περιόδους που τα αγροτικά ζητήματα διέρχονταν πολύ καλύτερες εποχές και οι αγρότες διήγαγαν πολύ αξιοπρεπέστερο βίο. Καταλάμβανε τότε και διέφθειρε τα συλλογικά όργανα των αγροτών υποθηκεύοντας το συλλογικό μέλλον της χώρας, μιας χώρας που διαχρονικά εθεωρείτο κυρίως αγροτική. Τότε έχτισε την συμπεριφορά των αγροτών που σήμερα έρχεται να ποδοπατήσει. Σε όλο το διάστημα που μεσολάβησε οι αγρότες πράγματι εθίστηκαν στα χρήματα της Ευρωπαϊκής ένωσης. Δεν είναι αυτοί όμως οι υπεύθυνοι. Οι αγρότες και ο ελληνικός λαός, ψηφίζουν αντιπροσώπους για να τους εξασφαλίζουν επαρκή αντιπροσώπευση εκεί όπου παίρνονται οι κρίσιμες αποφάσεις, χωρίς να “κοιμούνται” στις συνεδριάσεις. Τους συντηρούν για να τους δείχνουν τον δρόμο προς την καινοτομία. Αν μπορούσαν να το κάνουν μόνοι τους, τότε οι καλοπληρωμένοι αυτοί δημόσιοι λειτουργοί δεν θα είχαν κανένα λόγω ύπαρξης, και φαίνεται ότι δεν έχουν. Για αυτό το ελληνικό δημόσιο προσφέρει την δωρεάν παιδεία εξασφαλίζει υποτροφίες καθώς και τα έξοδα των κρατικών παραγόντων, ώστε αυτοί να είναι διαθέσιμοι για να τους καθοδηγήσουν όταν το χρειαστούν. Αυτά, γιατί στόμα υπουργού ξεστόμισε σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό κατηγορία εναντίον των αγροτών ότι κατασπατάλησαν τα χρήματα των επιδοτήσεων, χωρίς να προβούν σε “καινοτομίες”.
Ο γράφον είναι σταθερά επιφυλακτικός απέναντι στην επιδημία ανούσιων κινητοποιήσεων που πλήττει επί σειρά ετών την χώρα και κυρίως την πρωτεύουσα. Τόσες μάλιστα που πλέον έχουν χάσει την ουσία τους, να κάνουν αίσθηση δηλαδή, και έχουν μετατραπεί σε καθημερινές οχλήσεις στις μετακινήσεις μας. Αυτή την φορά όμως διακυβεύεται κάτι σημαντικότερο. Η κυβέρνηση, δυστυχώς με την πλήρη στήριξη της μείζονος αντιπολίτευσης, έχει σαν στόχο να παραδειγματίσει τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις, ώστε αν αντιδράσουν, να γνωρίζουν οτι είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Είναι μια στροφή της πολιτικής πρακτικής από τον λαϊκισμό και τον εμπαιγμό του λαού στον εκφοβισμό του, και γίνεται στις πλάτες ίσως της χρησιμότερης και μίας από τις ελάχιστες που παράγει και εξάγει πλέον στην Ελλάδα ομάδας επιτηδευματιών.
Τί χρειάζεται; Πολιτική ωριμότητα. Χρειάζεται κριτική σκέψη των ερεθισμάτων που ίπτανται στην καθημερινότητά μας και δεν έχουμε τον χρόνο να επεξεργαστούμε. Επειδή δυστυχώς ο στόχος αυτός φαντάζει ουτοπικός, αρκεί κάτι άλλο. Αρκεί να βάζουμε τον εαυτό μας στην θέση του εκάστοτε πρωταγωνιστή της επικαιρότητας και να νιώθουμε τα προβλήματά του σαν να ήταν δικά μας. Άλλωστε δεν είναι καμία κοινωνική ομάδα αποκλειστικά υπεύθυνη για την διολίσθηση της χώρας. Όλοι φέρουν το μερίδιο που τους αναλογεί και είναι απαραίτητη η σύμπνοια για να μην γίνει όλη η κοινωνία μας όμηρος αδίστακτων γραφειοκρατών.