Ολοκληρώθηκε και φέτος μια σχολική χρονιά με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλαδικών εξετάσεων. Μια ακόμη γενιά νέων κατανέμεται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας με τρόπο αναξιοκρατικό, άδικο και εξοντωτικό. Ενώ πολλοί θα μείνουν απ' έξω να χαρακτηρίζονται ανίκανοι.
Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι το επιστέγασμα ενός εκπαιδευτικού συστήματος που είναι φτιαγμένο να απομυζεί τον νέο χωρίς να του προσφέρει και πολλά. Όταν απομυζεί, δεν απομυζεί μόνο χρήματα από την οικογένειά του - άλλωστε τα χρήματα αυτά δίνονται πρόθυμα. Απομυζεί ζωτικό χρόνο, τον χρόνο που χρειάζεται η υπερπροσπάθεια να κατανοηθούν δύσκολες θεωρίες, να αποστηθιστούν κατεβατά από κείμενα και να λυθούν εξωπραγματικά περίπλοκα προβλήματα. Όλα αυτά, μακριά από οτιδήποτε ουσιαστικό, από οτιδήποτε οξύνει την κρίση και διεγείρει την δημιουργικότητα, οποιαδήποτε πρακτική εφαρμογή. Όλα όσα είναι ενδιαφέρουν τον μαθητή θεωρούνται ουσιαστικά μόνο όταν τυχαίνει να συμπίπτουν με την καταναγκαστική εργασία που του επιβάλλει το εκπαιδευτικό σύστημα. Οποιαδήποτε άλλη κλίση ή ανησυχία είναι δευτερεύουσας σημασίας ώστε να κρίνεται ανώριμη και περιττή τόσο από τους οικείους όσο και από το σχολείο.
Απομυζεί επίσης και χρόνο από την πραγματική ζωή. Ο μαθητής θα βγει από την μάχη αυτή με αρκετά χρόνια υστέρηση στον χαρακτήρα του. Γιατί θα έχει χάσει όλα εκείνα τα μικροπράγματα που είναι φτιαγμένα για να αναπτύσσουν ομαλά τον άνθρωπο. Θα είναι πολύ λιγότερο ώριμος απ' ότι απαιτεί η ηλικία του, και με τον τρόπο που είναι δομημένη η Ελληνική κοινωνία, πολύ περισσότερο εξαρτημένος από την οικογένειά του. Δεν θα έχει αναπτύξει την δυνατότητα να στέκεται μόνος του και να διεκδικεί με θάρρος τον δρόμο του μέσα στον κόσμο. Δεν θα έχει μάθει να δρα αυτόνομα και να ανταπεξέρχεται στον ανταγωνισμό της πραγματικότητας.
Τέλος θα καταντήσει να αποστρέφεται οτιδήποτε έχει σχέση με την γνώση και την προσπάθεια καθώς θα έχει συνδέσει τους όρους αυτούς στο μυαλό του με εξοντωτική προσπάθεια που δεν του επέφερε καμία ευχαρίστηση και κανένα μακροχρόνιο όφελος. Χειρότερα ίσως θα καταλήξει να αποστηθίζει και να αναπαράγει πράγματα που δεν είναι δικά του, δεν τα κατανοεί και δεν είναι σε θέση να τα επεξεργαστεί κριτικά. Αν κανείς, καμιά φορά, καταφέρει αναπτύξει προσωπικότητα κρίση και άποψη, θα πρέπει να έχει ξεπεράσει αυτή την μακρά και ψυχοφθόρο περίοδο της ζωής του και να μην έχει εξαντληθεί νοητικά και σωματικά ώστε να καταθέσει τα όπλα.
Όλη αυτή η ταλαιπωρία οικοδομείται πάνω σε παρωχημένη οπτική άγνοια και αδιαφορία για την εκπαίδευση καθώς και έναν μύθο ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία. Ότι δηλαδή ο μονόδρομος για την επαγγελματική αποκατάσταση είναι η τριτοβάθμια εκπαίδευση. Κανείς δεν εκμεταλλεύεται την πλούσια ελληνική γη ελάχιστοι έχουν την δυναμική να αναλάβουν τις ευθύνες που συνεπάγεται το εμπόριο. Έχει χτιστεί με τα χρόνια μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα άτολμων, χωρίς ουσιαστικά προσόντα, πτυχιούχων που συνωστίζονται στις ελάχιστες διαθέσιμες θέσεις και στα γραφεία κάθε λογής πολιτευτών για μια θέση στο δημόσιο, δηλητηριάζοντας βαθύτατα την πολιτική ζωή της χώρας μας και στερώντας της κάθε προοπτική για ανάπτυξη. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καταφέρνει να εκπαιδεύει επιτυχώς μόνο δημοσίους υπαλλήλους. Ένα εκατομμύριο υπολογίζονται ότι θα είναι με το πέρας της απογραφής, μόνο στον στενό δημόσιο τομέα.
Αν είναι κάτι που χρειάζεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα, δεν είναι απλά περισσότεροι πόροι, αυτή είναι μια λαϊκίστικη υπεραπλούστευση που εύκολα μπορεί να συνοψιστεί σε σύνθημα και να τροφοδοτήσει πορείες, από εκείνες που αποτελούν πλέον γραφική εικόνα στους δρόμους των ελληνικών πόλεων. Είναι αλλαγή της νοοτροπίας, τόσο του εκπαιδευτικού συστήματος όσο και της κοινωνίας. Κανείς δεν χτίζεται σωστός επιστήμονας, ή τεχνίτης, ή μηχανικός ή πολίτης, παρά την θέλησή του. Ο εξαναγκασμός, αν δεν οδηγήσει στην αποστροφή, φέρνει την μετριότητα και στερεί την ευχαρίστηση από τον άνθρωπο. Μόνο όταν το εκπαιδευτικό σύστημα ξεκινήσει να κατανοεί τις ανάγκες των μαθητών και η κοινωνία πάψει να ταξινομεί τα επιτηδεύματα βάση ανυπόστατων κριτηρίων, θα μπορούμε πούμε ότι κάναμε μια πραγματική επένδυση για την χώρα.
Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
Πολιτικοί και τεχνοκράτες
Η διαχείριση της πολιτικής ζωής της χώρας μας γλίστρησε από τα χέρια των πολιτικών και πέρασε σε αυτά των τεχνοκρατών. Μέρος της, σημαντικό ίσως, πάντοτε ελεγχόταν από τους δεύτερους, μα ποτέ τόσο εκτεταμένα όσο σήμερα. Πέρα από την αναζήτηση υπευθύνων για το ολίσθημα αυτό, συζήτηση άκαιρη, χρειάζεται να επιχειρηθεί μια εκτίμηση για την μεταβολή στη φύση του πολιτεύματος που τόσο αιφνίδια πραγματοποιήθηκε.
Είναι χρήσιμο να προσεγγιστεί ξεχωριστά η έννοια του πολιτικού και του τεχνοκράτη. Από την μία οι πολιτικοί, εκ της φύσεως του πολιτεύματος που επικρατεί, αλληλεπιδρούν με τον λαό. Εκλέγονται από αυτόν και πέραν των προσωπικών φιλοδοξιών, που είναι δεδομένο ότι σχεδόν ο κάθε ένας υπηρετεί, έννοιες όπως το πολιτικό κόστος η κατακραυγή ίσως και η υστεροφημία, χαλιναγωγούν τον εγωισμό τους ώστε να λαμβάνουν υπ' όψιν στον σχεδιασμό τους αναγκαστικά και τις ανάγκες του λαού. Σημαντικό είναι επίσης να αναφερθεί ότι το πρότυπο των πολιτικών περιστρέφεται γύρω από ιδεώδη τα οποία έχουν αναπτυχθεί με ιδιαίτερη φροντίδα και κόπο, σχεδόν πάντα με ανθρωποκεντρική ματιά, ώστε να οικοδομείται μια δεδομένη ανθρωπιστική δεοντολογία μέσα στην οποία (επιφανειακά το λιγότερο) πρέπει να κινείται κάθε πολιτικός για να τυγχάνει λαϊκής εκτίμησης. Η ειδίκευση αυτή, συστηματική ή εμπειρική, τους δίνει την δυνατότητα να βλέπουν καθαρότερα τα ζητήματα της πολιτικής από ανθρώπους διαφορετικών επιτηδευμάτων. Αυτοί είναι οι πολιτικοί, που αντλούν την εξουσία τους από τον λαό και θέλοντας ή μη, τον υπηρετούν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.
Από την άλλη είναι οι τεχνοκράτες. Άνθρωποι που αναπτύσσουν διαχειριστικές δεξιότητες. Ικανότατοι κατά τεκμήριο στο αντικείμενο εξειδίκευσής τους, ανίκανοι όμως (επίσης κατά τεκμήριο) να ενσωματώσουν τον ανθρωπιστικό παράγοντα στις αποφάσεις τους. Την πατρωνία τους συνήθως αναλαμβάνουν αυτοί που διαθέτουν τα μέσα παραγωγής με σκοπό να τους χρησιμοποιήσουν σαν πάγιο κεφάλαιο. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι αυτοί κουρδίζονται για να εξυπηρετούν την νοοτροπία και τα συμφέροντα αυτών που τους ανέθρεψαν. Η επιχειρηματολογία για συντριπτική διάσταση συμφερόντων του λαού με τα συμφέροντα που είναι ταγμένοι να υπηρετούν οι τεχνοκράτες περιττεύει.
Είναι πολύ πιθανό αυτοί να μην αναγνωρίζουν την έκταση του κυνισμού τους, παρά να θεωρούν εαυτούς συνεπείς υπηρέτες του επιτηδεύματός τους. Για τον λόγο αυτό στα πολιτεύματα που θεωρούνται φιλολαϊκά πρέπει να υφίστανται πολιτικών προϊσταμένων, μιας και είναι αδιαμφισβήτητα απαραίτητοι για την λειτουργία κάθε κοινωνίας. Για τον ίδιο λόγο που πολιτική πρέπει να προΐσταται της στρατιωτικής ηγεσίας. Οι πολιτικοί έχουν πολύ πιο καθαρή οπτική στα κοινά απ΄ ότι έχουν οι τεχνοκράτες. Η στενότητα της αντίληψης στα δημοσία θέματα από μεριάς των τεχνοκρατών και η υποτίμηση που δείχνουν στον ανθρώπινο παράγοντα, τους ωθεί να υπηρετούν το αντικείμενό τους προς όφελος των συμφερόντων που τους ανέθρεψαν και εις βάρος του συνόλου.
Δεν πρέπει να λησμονείται ότι οι εν λόγω τεχνοκράτες, που αυτή την στιγμή υπερφαλαγγίζουν τους πολιτικούς της Ελλάδας, υπακούουν σε πολιτικούς προϊσταμένους εκλεγμένους από πολίτες άλλων χωρών και δεν μπορεί να βάζουν τα συμφέροντα των Ελλήνων πάνω από τα αυτά των λαών που τους εξέλεξαν.
Χτίζεται έτσι μια ένταση στον κοινωνικό ιστό, που αν δεν εκτονωθεί, κάποια στιγμή θα εκραγεί, γκρεμίζοντας εξίσου τα στραβά και τα σωστά. Είναι σε αυτές τις συνθήκες όπου οι κάθε λογής πολιτικοί καιροσκόποι θα σπεύσουν να εξαργυρώσουν την λαϊκή δυσαρέσκεια σε πολιτική ισχύ. Πρέπει λοιπόν κάθε ένας να είναι διπλά υποψιασμένος απέναντι στον λαϊκισμό ή τις τακτικές κινήσεις εντυπωσιασμού που σκοπό έχουν να θολώσουν την ικανότητα κρίσης.
Είναι χρήσιμο να προσεγγιστεί ξεχωριστά η έννοια του πολιτικού και του τεχνοκράτη. Από την μία οι πολιτικοί, εκ της φύσεως του πολιτεύματος που επικρατεί, αλληλεπιδρούν με τον λαό. Εκλέγονται από αυτόν και πέραν των προσωπικών φιλοδοξιών, που είναι δεδομένο ότι σχεδόν ο κάθε ένας υπηρετεί, έννοιες όπως το πολιτικό κόστος η κατακραυγή ίσως και η υστεροφημία, χαλιναγωγούν τον εγωισμό τους ώστε να λαμβάνουν υπ' όψιν στον σχεδιασμό τους αναγκαστικά και τις ανάγκες του λαού. Σημαντικό είναι επίσης να αναφερθεί ότι το πρότυπο των πολιτικών περιστρέφεται γύρω από ιδεώδη τα οποία έχουν αναπτυχθεί με ιδιαίτερη φροντίδα και κόπο, σχεδόν πάντα με ανθρωποκεντρική ματιά, ώστε να οικοδομείται μια δεδομένη ανθρωπιστική δεοντολογία μέσα στην οποία (επιφανειακά το λιγότερο) πρέπει να κινείται κάθε πολιτικός για να τυγχάνει λαϊκής εκτίμησης. Η ειδίκευση αυτή, συστηματική ή εμπειρική, τους δίνει την δυνατότητα να βλέπουν καθαρότερα τα ζητήματα της πολιτικής από ανθρώπους διαφορετικών επιτηδευμάτων. Αυτοί είναι οι πολιτικοί, που αντλούν την εξουσία τους από τον λαό και θέλοντας ή μη, τον υπηρετούν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.
Από την άλλη είναι οι τεχνοκράτες. Άνθρωποι που αναπτύσσουν διαχειριστικές δεξιότητες. Ικανότατοι κατά τεκμήριο στο αντικείμενο εξειδίκευσής τους, ανίκανοι όμως (επίσης κατά τεκμήριο) να ενσωματώσουν τον ανθρωπιστικό παράγοντα στις αποφάσεις τους. Την πατρωνία τους συνήθως αναλαμβάνουν αυτοί που διαθέτουν τα μέσα παραγωγής με σκοπό να τους χρησιμοποιήσουν σαν πάγιο κεφάλαιο. Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι αυτοί κουρδίζονται για να εξυπηρετούν την νοοτροπία και τα συμφέροντα αυτών που τους ανέθρεψαν. Η επιχειρηματολογία για συντριπτική διάσταση συμφερόντων του λαού με τα συμφέροντα που είναι ταγμένοι να υπηρετούν οι τεχνοκράτες περιττεύει.
Είναι πολύ πιθανό αυτοί να μην αναγνωρίζουν την έκταση του κυνισμού τους, παρά να θεωρούν εαυτούς συνεπείς υπηρέτες του επιτηδεύματός τους. Για τον λόγο αυτό στα πολιτεύματα που θεωρούνται φιλολαϊκά πρέπει να υφίστανται πολιτικών προϊσταμένων, μιας και είναι αδιαμφισβήτητα απαραίτητοι για την λειτουργία κάθε κοινωνίας. Για τον ίδιο λόγο που πολιτική πρέπει να προΐσταται της στρατιωτικής ηγεσίας. Οι πολιτικοί έχουν πολύ πιο καθαρή οπτική στα κοινά απ΄ ότι έχουν οι τεχνοκράτες. Η στενότητα της αντίληψης στα δημοσία θέματα από μεριάς των τεχνοκρατών και η υποτίμηση που δείχνουν στον ανθρώπινο παράγοντα, τους ωθεί να υπηρετούν το αντικείμενό τους προς όφελος των συμφερόντων που τους ανέθρεψαν και εις βάρος του συνόλου.
Δεν πρέπει να λησμονείται ότι οι εν λόγω τεχνοκράτες, που αυτή την στιγμή υπερφαλαγγίζουν τους πολιτικούς της Ελλάδας, υπακούουν σε πολιτικούς προϊσταμένους εκλεγμένους από πολίτες άλλων χωρών και δεν μπορεί να βάζουν τα συμφέροντα των Ελλήνων πάνω από τα αυτά των λαών που τους εξέλεξαν.
Χτίζεται έτσι μια ένταση στον κοινωνικό ιστό, που αν δεν εκτονωθεί, κάποια στιγμή θα εκραγεί, γκρεμίζοντας εξίσου τα στραβά και τα σωστά. Είναι σε αυτές τις συνθήκες όπου οι κάθε λογής πολιτικοί καιροσκόποι θα σπεύσουν να εξαργυρώσουν την λαϊκή δυσαρέσκεια σε πολιτική ισχύ. Πρέπει λοιπόν κάθε ένας να είναι διπλά υποψιασμένος απέναντι στον λαϊκισμό ή τις τακτικές κινήσεις εντυπωσιασμού που σκοπό έχουν να θολώσουν την ικανότητα κρίσης.
Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Γιατί φτάσαμε εδώ;
Οτιδήποτε θύμιζε ελευθερία έχει χαθεί από την χώρα μας για να υποδουλωθεί και αυτή μαζί με τόσες άλλες στα κελεύσματα του διεθνισμένου πλέον κεφαλαίου.
Αρκούσαν για όλα αυτά μια σειρά από ανεύθυνες κυβερνήσεις και μια επίορκη για να μετατραπεί η λαϊκή ετυμηγορία σε παράδοση. Ουδέποτε ο ελληνικός λαός ερωτήθηκε προεκλογικά για την υπαγωγή του στην προκρούστεια τράπεζα της διατραπεζικής επιτήρησης. Και όμως αυτό είναι το πρώτο στο οποίο προβαίνει η νέα κυβέρνηση. Η ισχύς της βασίστηκε σε υποσχέσεις για μια άλλη πραγματικότητα στην οποία τα λεφτά υπήρχαν και θα ξεκλειδώνονταν με την νέα διακυβέρνηση. Με αυτές τις αστήριχτες ελπίδες αντάλλαξε η νέα κυβέρνηση την λαϊκή ετυμηγορία και δεν μπορεί να διαλαλεί ότι δεν γνώριζε την δημοσιονομική κατάσταση εκτώς και αν οι συναντήσεις με εκπροσώπους της Goldman Sacks τον περασμένο Σεπτέμβριο περιορίζονταν στην ανταλλαγή σοσιαλιστικών ιδεωδών. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί πολύ προ των εκλογών.
Μια σειρά από πολιτικές μας οδήγησαν εδώ. Όλες εκπορεύονται από τις απαιτήσεις των κεφάλαιων που θέλουν να μετακινούνται χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο, προσφέροντας οφέλη μόνο στους ιδιοκτήτες τους και αφήνοντας καμένη γη στο πέρασμά τους. Έτσι από ένα κράτος που με τους φραγμούς του έβαζε αρκετά εμπόδια στο διεθνές κεφάλαιο εξασφαλίζοντας κάποια προστασία στους πολίτες του γίναμε ένα σουρωτήρι που δεν μπορεί να αναδιανέμει τον μόχθο των πολιτών του στο εσωτερικό του μα τον απολεύνει προς όφελος των διεθνών κεφαλαιακών αποθεμάτων. Τα παραπάνω δεν είναι διαφήμιση του απομονωτισμού. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι και οι λαοί να ζούσαμε σαν μια γειτονιά. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει σύντομα. Αυτός που ευνοείται περισσότερο από την αποδυνάμωση των κρατών δεν είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ανθρώπων, ένας μύθος που ανέθρεψε την γενιά μου, μα οι ισχυροί, αυτοί που μπορούν να διοχετεύσουν τα αποθέματά τους για να εξανδραποδίσουν ακόμη και ολόκληρα κράτη, σαν την Ελλάδα.
Γνωρίζω ότι αυτοί που περισσότερο από όλους εργάζονται σε αυτή την χώρα είναι οι μαθητές. Εργάζονται για να αποκτήσουν εφόδια ώστε να χτίσουν το καλύτερο δυνατόν μέλλον. Ποιο μέλλον; Το μέλλον τους σφραγίζεται αυτές τις ημέρες. Οι καρποί των κόπων τους και της σκέψης τους δεν θα είναι ποτέ δικοί τους. Θα είναι η πρόσοδος που θα καταβάλλουν για την υπόλοιπη ζωή τους σε αυτούς που τους αγόρασαν. Υποζύγια θα είναι που για μια ζωή θα σέρνουν το άροτρο για να αυγατίζουν τα μεγάλα αποθέματα. Τόσοι αιώνες προσπάθειας, τόσο αίμα, τόσες σελίδες συλλογισμών από ελεύθερους ανθρώπους κάθε ιδεολογίας, για να φτάσουμε εδώ!
Αρκούσαν για όλα αυτά μια σειρά από ανεύθυνες κυβερνήσεις και μια επίορκη για να μετατραπεί η λαϊκή ετυμηγορία σε παράδοση. Ουδέποτε ο ελληνικός λαός ερωτήθηκε προεκλογικά για την υπαγωγή του στην προκρούστεια τράπεζα της διατραπεζικής επιτήρησης. Και όμως αυτό είναι το πρώτο στο οποίο προβαίνει η νέα κυβέρνηση. Η ισχύς της βασίστηκε σε υποσχέσεις για μια άλλη πραγματικότητα στην οποία τα λεφτά υπήρχαν και θα ξεκλειδώνονταν με την νέα διακυβέρνηση. Με αυτές τις αστήριχτες ελπίδες αντάλλαξε η νέα κυβέρνηση την λαϊκή ετυμηγορία και δεν μπορεί να διαλαλεί ότι δεν γνώριζε την δημοσιονομική κατάσταση εκτώς και αν οι συναντήσεις με εκπροσώπους της Goldman Sacks τον περασμένο Σεπτέμβριο περιορίζονταν στην ανταλλαγή σοσιαλιστικών ιδεωδών. Το σχέδιο είχε καταστρωθεί πολύ προ των εκλογών.
Μια σειρά από πολιτικές μας οδήγησαν εδώ. Όλες εκπορεύονται από τις απαιτήσεις των κεφάλαιων που θέλουν να μετακινούνται χωρίς εμπόδια από τόπο σε τόπο, προσφέροντας οφέλη μόνο στους ιδιοκτήτες τους και αφήνοντας καμένη γη στο πέρασμά τους. Έτσι από ένα κράτος που με τους φραγμούς του έβαζε αρκετά εμπόδια στο διεθνές κεφάλαιο εξασφαλίζοντας κάποια προστασία στους πολίτες του γίναμε ένα σουρωτήρι που δεν μπορεί να αναδιανέμει τον μόχθο των πολιτών του στο εσωτερικό του μα τον απολεύνει προς όφελος των διεθνών κεφαλαιακών αποθεμάτων. Τα παραπάνω δεν είναι διαφήμιση του απομονωτισμού. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι και οι λαοί να ζούσαμε σαν μια γειτονιά. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει σύντομα. Αυτός που ευνοείται περισσότερο από την αποδυνάμωση των κρατών δεν είναι η ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ανθρώπων, ένας μύθος που ανέθρεψε την γενιά μου, μα οι ισχυροί, αυτοί που μπορούν να διοχετεύσουν τα αποθέματά τους για να εξανδραποδίσουν ακόμη και ολόκληρα κράτη, σαν την Ελλάδα.
Γνωρίζω ότι αυτοί που περισσότερο από όλους εργάζονται σε αυτή την χώρα είναι οι μαθητές. Εργάζονται για να αποκτήσουν εφόδια ώστε να χτίσουν το καλύτερο δυνατόν μέλλον. Ποιο μέλλον; Το μέλλον τους σφραγίζεται αυτές τις ημέρες. Οι καρποί των κόπων τους και της σκέψης τους δεν θα είναι ποτέ δικοί τους. Θα είναι η πρόσοδος που θα καταβάλλουν για την υπόλοιπη ζωή τους σε αυτούς που τους αγόρασαν. Υποζύγια θα είναι που για μια ζωή θα σέρνουν το άροτρο για να αυγατίζουν τα μεγάλα αποθέματα. Τόσοι αιώνες προσπάθειας, τόσο αίμα, τόσες σελίδες συλλογισμών από ελεύθερους ανθρώπους κάθε ιδεολογίας, για να φτάσουμε εδώ!
Σάββατο 10 Απριλίου 2010
Ενότητα
Πριν λίγους μήνες έγραφα για τους αγρότες και πώς η κυβέρνηση τους διαπόμπευε για να εξασφαλίσει τη συγκατάβαση της κοινής γνώμης, ώστε να επιβάλει σκληρά μέτρα εις βάρος τους. Μπορεί η επικαιρότητα να έχει προσπεράσει τον λιθοβολισμό που υφίσταντο οι εκπρόσωποι των αγροτών στα τηλεοπτικά παράθυρα τόσο από πολιτικούς της κυβέρνησης όσο και εγκάθετους δημοσιογράφους. Διαφαινόταν ότι η κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε τη μεθοδολογία αυτή ξανά και ξανά ανάλογα προσαρμοσμένη κάθε φορά στην ομάδα που θα ήθελε να πλήξει.
Ακολούθησαν στην οι πρατηριούχοι, σύσσωμοι οι ιατροί στο πρόσωπο των περιβόητων “Ιατρών του Κολωνακίου” (πόσους ιατρούς μπορεί να χωράει το Κολωνάκι), οι επαγγελματίες οδηγοί και έρχονται οι φαρμακοποιοί. Κάποιος μπορεί να πει ότι η κυβέρνηση προχωρά σε τομές για το καλό του τόπου. Δεν μπορώ όμως να αναγνωρίσω καλή βούληση σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν το πιο πρωτόγονο και ταπεινό μέσο χειραγώγησης, τον φθόνο και την διαίρεση του λαού για να πετύχουν τους στόχους τους. Πως μπορεί τέτοιοι άνθρωποι να έχουν αγαθά κίνητρα.
Τον στόχο τους φαίνεται να τον πετυχαίνουν σε μεγάλο βαθμό. Με την βοήθεια των χρυσοπληρωμένων, μεγαλοδημοσιογράφων διαμορφώνουν με επιστημονικό τρόπο την κοινή γνώμη. Την διαμορφώνουν γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε την πραγματικότητα από τις σελίδες κατευθυνόμενων μεγαλοεφημερίδων και τον φακό των καναλαρχών εργολάβων. Έχουμε μάθει να δίνουμε περισσότερη αξία στα λεγόμενα του δημοσιογράφου της τηλεόρασης παρά στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας. Μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι ταξιτζήδες, μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι φαρμακοποιούς ή ιατρούς; Δεν είναι σφάλμα να τους στοχοποιούμε όταν ξέρουμε ότι δεν διαφέρουμε και πολύ από αυτούς. Κάθε επαγγελματική ομάδα έχει τα μαύρα της πρόβατα για τα οποία δεν είναι καθόλου περήφανη. Χαρακτηρίζουν όμως αυτά το σύνολο;
Παρ 'όλα αυτά πέφτουμε πάντα στην ίδια παγίδα της στοχοποίησης που στήνουν οι μηχανισμοί προπαγάνδας, χάνοντας την αλληλεγγύη μας σαν κοινωνία. Α συνεχίσουμε έτσι, όταν θα έρθει η ώρα για να χτυπήσει η καμπάνα για τον κάθε ένα μας, που αν δεν έχει έρθει ήδη θα έρθει σύντομα (εκτός αν ανήκετε σε εκείνους που συνηθίζουν να κάνουν αντίσταση από το εξωτερικό), κανείς δεν θα είναι διαθέσιμος για να βοηθήσει.
Θα ήθελα πραγματικά να ξέρω περισσότερα για τις επαγγελματικές ομάδες που επλήγησαν στο παραλήρημα λάσπης της κυβέρνησης ώστε να τις υπερασπιστώ. Είμαι φαρμακοποιός όμως και θα δείξω το μέγεθος της αδικίας που κάθε ομάδα υφίσταται μέσα από το επάγγελμα που γνωρίζω καλά. Η αλήθεια είναι ότι το δημόσιο χρωστάει στους φαρμακοποιούς της επαρχίας περί τους επτά μήνες και στην Αθήνα περί τους τέσσερις. Είναι δύσκολο να περιγράψω τί σημαίνει αυτό για τα φαρμακεία, που πιστώνουν το δημόσιο για τόσους μήνες πληρώνοντας τις εταιρίες (που πιστώνουν για ένα μήνα) καθώς και αποδίδοντας Φ.Π.Α. για χρήματα που δεν έχουν εισπράξει. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες γνωρίζουν τί σημαίνει αυτό για μια επιχείρηση.
Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι δεν μπορούν να είναι βιώσιμες τέτοιες επιχειρήσεις. Για τα φαρμακεία λοιπόν τίθεται πλέον θέμα επιβίωσης. Είναι δύσκολο να συνεχίσουν να πιστώνουν έναν τέτοιο κακοπληρωτή εκτός και αν έχουν σκοπό να κλείσουν τα περισσότερα από τα 11.000 φαρμακεία που βρίσκονται ανά την Ελλάδα. Μπροστά στο κίνδυνο να βρεθεί απέναντι σε μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια εάν οι φαρμακοποιοί αποφασίσουν να διακόψουν την σύμβαση με το ταμείο του δημοσίου, αφού θα αποκαλυφθεί η μαύρη τρύπα σε όλο της το μεγαλείο, η κυβέρνηση δυσφημεί τον κλάδο κάνοντας λόγο για τεράστιο κέρδος των φαρμακοποιών από το φάρμακο, πράγμα ανακριβές. Επιλέγει να αποκρύπτει την τεράστια ζημία που προκαλείται από την παντελή έλλειψη ρευστότητας που τα έχει τελματώσει. Οι συμβασιούχοι του δημοσίου είναι σε θέση να συνηγορήσουν στο πόσο εύκολα παραβιάζει τον λόγο του το δημόσιο.
Διαβεβαιώ τους πάντες ότι οι φαρμακοποιοί είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν όσο μπορούν. Και θα μπορούσαν ακόμα περισσότερο αν η κυβέρνηση δεν χάιδευε τα αυτιά των φαρμακοβιομηχανιών, μα τις υποχρέωνε να πιστώνουν περισσότερο από ένα μήνα τα φαρμακεία ώστε να μπορούν αυτά με τη σειρά τους να πιστώνουν ακόμα περισσότερο απ' ότι κάνουν τώρα το δημόσιο. Καμία κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει τα κότσια να πάρει τέτοια μέτρα, αντίθετα αρέσκεται να δείχνει πυγμή απέναντι στους ασθενέστερους. Ακούστηκε πρόσφατα από στόματος υπουργού ότι διατέθηκαν κάποια χρήματα για να πληρωθούν οι φαρμακοποιοί. Δεν γνωρίζω κάποιον φαρμακοποιό που να πήρε από τα χρήματα αυτά.
Η γραμμή της κυβέρνησης είναι να σερβιριστεί στην κοινή γνώμη ότι οι αλλαγές αυτές θα εξυπηρετήσουν τα ταμεία και τον καταναλωτή. Το πρώτο είναι ένα κατάφωρο ψεύδος μιας και δεν ήταν οι φαρμακοποιοί που διασπάθισαν το χρήμα των ταμείων όλα αυτά τα χρόνια μα οι γνωστοί επίορκοι πολιτικοί που χρησιμοποίησαν τα αποθεματικά, τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων δηλαδή, σαν μέσο κερδοσκοπίας. Ενάντια σε αυτούς τους πολιτικούς πρέπει να εξαπολυθεί η ισχύς του δημοσίου και όχι προς τα φαρμακεία. Όσο για το δεύτερο δυστυχώς δεν είναι το συμφέρον του δημοσίου ο στόχος, ο τελικός στόχος είναι να περάσει η διακίνηση του φαρμάκου σε “πολυαγορές” όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Ναυτεμπορική”. Να διαχειρίζονται το φάρμακο τεράστιοι κολοσσοί λιανικού εμπορίου (σουπερμάρκετ, πολυκαταστήματα) σαν αυτούς που σήμερα κατακλύζουν την χώρα και απομυζούν το ΑΕΠ της. Αυτές που εξάγουν το χρήμα της χώρας μας στο εξωτερικό κάνοντας τις προσωπικές επιχειρήσεις να στενάζουν και συνεισφέροντας ένα τίποτα στο σύνολο παρακάμπτοντας στις διεθνείς δαιδαλώδεις οικονομικές ατραπούς την φορολόγηση. Δεν θα επεκταθώ παραπέρα για να μην κουράσω τον αναγνώστη με λεπτομέρειες του κλάδου μας, άλλωστε ο κάθε ένας μπορεί να ρωτήσει για αυτά και ακόμη περισσότερα το φαρμακείο της γειτονιάς του που πιθανόν να είναι πιο έμπειρος επαγγελματίας από εμένα.
Ο κάθε ένας ξεχωριστά και στο τέλος όλοι κινδυνεύουμε να γίνουμε δουλοπάροικοι που θα δουλεύουμε για να φέρνουμε νερό στην χρηματική δεξαμενή των σύγχρονων παγκοσμιοποιημένων φεουδαρχών. Πρέπει να καταφέρουμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα χωρίς τις παρωπίδες του κομματισμού. Τα κόμματα υπάρχουν για να υπηρετούν τον λαό και δεν πρέπει να ισχύει το αντίθετο.
Ακολούθησαν στην οι πρατηριούχοι, σύσσωμοι οι ιατροί στο πρόσωπο των περιβόητων “Ιατρών του Κολωνακίου” (πόσους ιατρούς μπορεί να χωράει το Κολωνάκι), οι επαγγελματίες οδηγοί και έρχονται οι φαρμακοποιοί. Κάποιος μπορεί να πει ότι η κυβέρνηση προχωρά σε τομές για το καλό του τόπου. Δεν μπορώ όμως να αναγνωρίσω καλή βούληση σε ανθρώπους που χρησιμοποιούν το πιο πρωτόγονο και ταπεινό μέσο χειραγώγησης, τον φθόνο και την διαίρεση του λαού για να πετύχουν τους στόχους τους. Πως μπορεί τέτοιοι άνθρωποι να έχουν αγαθά κίνητρα.
Τον στόχο τους φαίνεται να τον πετυχαίνουν σε μεγάλο βαθμό. Με την βοήθεια των χρυσοπληρωμένων, μεγαλοδημοσιογράφων διαμορφώνουν με επιστημονικό τρόπο την κοινή γνώμη. Την διαμορφώνουν γιατί έχουμε μάθει να βλέπουμε την πραγματικότητα από τις σελίδες κατευθυνόμενων μεγαλοεφημερίδων και τον φακό των καναλαρχών εργολάβων. Έχουμε μάθει να δίνουμε περισσότερη αξία στα λεγόμενα του δημοσιογράφου της τηλεόρασης παρά στους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας. Μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι ταξιτζήδες, μήπως δεν γνωρίζουμε όλοι φαρμακοποιούς ή ιατρούς; Δεν είναι σφάλμα να τους στοχοποιούμε όταν ξέρουμε ότι δεν διαφέρουμε και πολύ από αυτούς. Κάθε επαγγελματική ομάδα έχει τα μαύρα της πρόβατα για τα οποία δεν είναι καθόλου περήφανη. Χαρακτηρίζουν όμως αυτά το σύνολο;
Παρ 'όλα αυτά πέφτουμε πάντα στην ίδια παγίδα της στοχοποίησης που στήνουν οι μηχανισμοί προπαγάνδας, χάνοντας την αλληλεγγύη μας σαν κοινωνία. Α συνεχίσουμε έτσι, όταν θα έρθει η ώρα για να χτυπήσει η καμπάνα για τον κάθε ένα μας, που αν δεν έχει έρθει ήδη θα έρθει σύντομα (εκτός αν ανήκετε σε εκείνους που συνηθίζουν να κάνουν αντίσταση από το εξωτερικό), κανείς δεν θα είναι διαθέσιμος για να βοηθήσει.
Θα ήθελα πραγματικά να ξέρω περισσότερα για τις επαγγελματικές ομάδες που επλήγησαν στο παραλήρημα λάσπης της κυβέρνησης ώστε να τις υπερασπιστώ. Είμαι φαρμακοποιός όμως και θα δείξω το μέγεθος της αδικίας που κάθε ομάδα υφίσταται μέσα από το επάγγελμα που γνωρίζω καλά. Η αλήθεια είναι ότι το δημόσιο χρωστάει στους φαρμακοποιούς της επαρχίας περί τους επτά μήνες και στην Αθήνα περί τους τέσσερις. Είναι δύσκολο να περιγράψω τί σημαίνει αυτό για τα φαρμακεία, που πιστώνουν το δημόσιο για τόσους μήνες πληρώνοντας τις εταιρίες (που πιστώνουν για ένα μήνα) καθώς και αποδίδοντας Φ.Π.Α. για χρήματα που δεν έχουν εισπράξει. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες γνωρίζουν τί σημαίνει αυτό για μια επιχείρηση.
Δεν νομίζω ότι είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι δεν μπορούν να είναι βιώσιμες τέτοιες επιχειρήσεις. Για τα φαρμακεία λοιπόν τίθεται πλέον θέμα επιβίωσης. Είναι δύσκολο να συνεχίσουν να πιστώνουν έναν τέτοιο κακοπληρωτή εκτός και αν έχουν σκοπό να κλείσουν τα περισσότερα από τα 11.000 φαρμακεία που βρίσκονται ανά την Ελλάδα. Μπροστά στο κίνδυνο να βρεθεί απέναντι σε μεγάλη κοινωνική δυσαρέσκεια εάν οι φαρμακοποιοί αποφασίσουν να διακόψουν την σύμβαση με το ταμείο του δημοσίου, αφού θα αποκαλυφθεί η μαύρη τρύπα σε όλο της το μεγαλείο, η κυβέρνηση δυσφημεί τον κλάδο κάνοντας λόγο για τεράστιο κέρδος των φαρμακοποιών από το φάρμακο, πράγμα ανακριβές. Επιλέγει να αποκρύπτει την τεράστια ζημία που προκαλείται από την παντελή έλλειψη ρευστότητας που τα έχει τελματώσει. Οι συμβασιούχοι του δημοσίου είναι σε θέση να συνηγορήσουν στο πόσο εύκολα παραβιάζει τον λόγο του το δημόσιο.
Διαβεβαιώ τους πάντες ότι οι φαρμακοποιοί είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν όσο μπορούν. Και θα μπορούσαν ακόμα περισσότερο αν η κυβέρνηση δεν χάιδευε τα αυτιά των φαρμακοβιομηχανιών, μα τις υποχρέωνε να πιστώνουν περισσότερο από ένα μήνα τα φαρμακεία ώστε να μπορούν αυτά με τη σειρά τους να πιστώνουν ακόμα περισσότερο απ' ότι κάνουν τώρα το δημόσιο. Καμία κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει τα κότσια να πάρει τέτοια μέτρα, αντίθετα αρέσκεται να δείχνει πυγμή απέναντι στους ασθενέστερους. Ακούστηκε πρόσφατα από στόματος υπουργού ότι διατέθηκαν κάποια χρήματα για να πληρωθούν οι φαρμακοποιοί. Δεν γνωρίζω κάποιον φαρμακοποιό που να πήρε από τα χρήματα αυτά.
Η γραμμή της κυβέρνησης είναι να σερβιριστεί στην κοινή γνώμη ότι οι αλλαγές αυτές θα εξυπηρετήσουν τα ταμεία και τον καταναλωτή. Το πρώτο είναι ένα κατάφωρο ψεύδος μιας και δεν ήταν οι φαρμακοποιοί που διασπάθισαν το χρήμα των ταμείων όλα αυτά τα χρόνια μα οι γνωστοί επίορκοι πολιτικοί που χρησιμοποίησαν τα αποθεματικά, τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων δηλαδή, σαν μέσο κερδοσκοπίας. Ενάντια σε αυτούς τους πολιτικούς πρέπει να εξαπολυθεί η ισχύς του δημοσίου και όχι προς τα φαρμακεία. Όσο για το δεύτερο δυστυχώς δεν είναι το συμφέρον του δημοσίου ο στόχος, ο τελικός στόχος είναι να περάσει η διακίνηση του φαρμάκου σε “πολυαγορές” όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε πρόσφατο δημοσίευμα η “Ναυτεμπορική”. Να διαχειρίζονται το φάρμακο τεράστιοι κολοσσοί λιανικού εμπορίου (σουπερμάρκετ, πολυκαταστήματα) σαν αυτούς που σήμερα κατακλύζουν την χώρα και απομυζούν το ΑΕΠ της. Αυτές που εξάγουν το χρήμα της χώρας μας στο εξωτερικό κάνοντας τις προσωπικές επιχειρήσεις να στενάζουν και συνεισφέροντας ένα τίποτα στο σύνολο παρακάμπτοντας στις διεθνείς δαιδαλώδεις οικονομικές ατραπούς την φορολόγηση. Δεν θα επεκταθώ παραπέρα για να μην κουράσω τον αναγνώστη με λεπτομέρειες του κλάδου μας, άλλωστε ο κάθε ένας μπορεί να ρωτήσει για αυτά και ακόμη περισσότερα το φαρμακείο της γειτονιάς του που πιθανόν να είναι πιο έμπειρος επαγγελματίας από εμένα.
Ο κάθε ένας ξεχωριστά και στο τέλος όλοι κινδυνεύουμε να γίνουμε δουλοπάροικοι που θα δουλεύουμε για να φέρνουμε νερό στην χρηματική δεξαμενή των σύγχρονων παγκοσμιοποιημένων φεουδαρχών. Πρέπει να καταφέρουμε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα χωρίς τις παρωπίδες του κομματισμού. Τα κόμματα υπάρχουν για να υπηρετούν τον λαό και δεν πρέπει να ισχύει το αντίθετο.
Τόμας Μουρ, Ουτοπία
[...] δεδομένου ότι ένας άνθρωπος που ζεί στον πλούτο και την ευχαρίστηση όταν όλα γύρω του πενθούν και στενάζουν είναι δεσμοφύλακας, δεν είναι βασιλιάς [...] Έτσι αυτός που δεν μπορεί να βρεί άλλον τρόπο να διορθώσει τα σφάλματά του λαού του, απο το να τους αφαιρεί τις ανέσεις της ζωής, δείχνει ότι δεν ξέρει να κυβερνά ελεύθερους ανθρώπους.
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010
Ελπίδες που διαψεύστηκαν.
Ένα εγχείρημα μπορεί να ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις στις ανθρώπινες συνειδήσεις. Θέλει όμως τεράστια προσπάθεια για να μη το διαβρώσει πολιτική και το χρήμα.
Η ευρωπαϊκή ένωση, ήρθε για να γεφυρώσει λαούς που διαχρονικά είχαν εδαφικές διαφορές λόγω του προαιώνιου στόχου της αύξησης της σφαίρας επιρροής τους -με σημερινούς όρους, της αγοράς τους. Η Ένωση εισηχθεί λοιπόν ως το εχέγγυο της σταθερότητας και της ευημερίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Θεωρητικά όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Τόσο οι παραγωγές χώρες, που ξαφνικά θα έβλεπαν τα παρεμβατικά οικονομικά μέσα των χωρών της Ευρώπης να πέφτουν, όσο και οι μικρές χώρες που θα εξαγόραζαν έτσι την αλληλεγγύη των ισχυροτέρων σε θέματά τους.
Με αυτές τις εγγυήσεις υποτάξαμε την κυριαρχία μας στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και απεμπολήσαμε το ιστορικό μας νόμισμα του οποίου η διαχείριση μας εξασφάλιζε ανταγωνιστικότητα. Την κρίσιμη στιγμή όμως φαίνεται ότι έκαστος κλείνεται ξανά στο καβούκι του και εκτοξεύει δηλητήριο ώστε να μολύνονται και πάλι οι σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών. Ενώ εμείς λοιπόν ανοίξαμε τις πύλες της εθνικής μας κυριαρχίας στις επιταγές της Ευρωπαϊκής ένωσης λάβαμε ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη (τίποτε σχεδόν στα εθνικά μας θέματα).
Αυτό που εισπράττουμε στη δεδομένη δυσμενή (όχι μόνο για εμάς) οικονομική συγκυρία είναι στοχοποίηση. Κατηγορούμαστε ότι τάχα παρασιτούμε σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων των οποίων στην πραγματικότητα τα χρήματα είναι μια έμμεση χορηγία των μεγάλων της Ευρώπης στις ίδιες τους τις επιχειρήσεις (των οποίων τα προϊόντα εισάγουμε αφειδώς)! Έτσι δανειζόμαστε και πνιγόμαστε στους τόκους για να θρέφουμε τις λαίμαργες ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ελπίζοντας σε αλληλεγγύη την κρίσιμη στιγμή. Τί φαντάζει πιο λογικό, να εκμεταλλεύεται η μικρή μας χώρα τους Ευρωπαίους εταίρους και να τους παραπλανεί, ή να συμβαίνει το αντίθετο; Τη στιγμή μάλιστα που πιθανολογείται ότι η Γερμανία επιδιώκει υποτίμηση του ευρώ (προς αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της) διασύροντας τον εύκολο στόχο.
Αντίθετα με τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, η Ένωση δείχνει κατώτερη της κρίσης. Με Γερμανούς να εξαπολύουν μύδρους σε τύπο, δέσμιοι της εσωτερικής τους μικροπολιτικής, και Έλληνες σε άμυνα να ανασύρουν όλα τα ιστορικά δεινά που υπέστη η χώρα μας από τους πρώτους, στήνεται ο χορός της διάλυσης.
Το “ελληνικό ζήτημα” είναι η πρώτη ουσιαστική κρίση που καλείται να διαχειριστεί η ένωση ξυπνώντας από την αυτάρεσκη ευδαιμονία όλων αυτών τον χρόνων. Η επιτυχία της θα αποτελέσει την εδραίωσή της σαν πολιτική οντότητα. Διαφορετικά, όσο η κρίση θα αναδίδει παθογένειες και άλλων, ενίοτε “ισχυρών”, της Ε.Ε. τόσο η αλληλεγγύη θα εξανεμίζεται το κλίμα θα πολώνεται και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα αποσυντίθεται.
Η ευρωπαϊκή ένωση, ήρθε για να γεφυρώσει λαούς που διαχρονικά είχαν εδαφικές διαφορές λόγω του προαιώνιου στόχου της αύξησης της σφαίρας επιρροής τους -με σημερινούς όρους, της αγοράς τους. Η Ένωση εισηχθεί λοιπόν ως το εχέγγυο της σταθερότητας και της ευημερίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Θεωρητικά όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Τόσο οι παραγωγές χώρες, που ξαφνικά θα έβλεπαν τα παρεμβατικά οικονομικά μέσα των χωρών της Ευρώπης να πέφτουν, όσο και οι μικρές χώρες που θα εξαγόραζαν έτσι την αλληλεγγύη των ισχυροτέρων σε θέματά τους.
Με αυτές τις εγγυήσεις υποτάξαμε την κυριαρχία μας στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και απεμπολήσαμε το ιστορικό μας νόμισμα του οποίου η διαχείριση μας εξασφάλιζε ανταγωνιστικότητα. Την κρίσιμη στιγμή όμως φαίνεται ότι έκαστος κλείνεται ξανά στο καβούκι του και εκτοξεύει δηλητήριο ώστε να μολύνονται και πάλι οι σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών. Ενώ εμείς λοιπόν ανοίξαμε τις πύλες της εθνικής μας κυριαρχίας στις επιταγές της Ευρωπαϊκής ένωσης λάβαμε ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη (τίποτε σχεδόν στα εθνικά μας θέματα).
Αυτό που εισπράττουμε στη δεδομένη δυσμενή (όχι μόνο για εμάς) οικονομική συγκυρία είναι στοχοποίηση. Κατηγορούμαστε ότι τάχα παρασιτούμε σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων των οποίων στην πραγματικότητα τα χρήματα είναι μια έμμεση χορηγία των μεγάλων της Ευρώπης στις ίδιες τους τις επιχειρήσεις (των οποίων τα προϊόντα εισάγουμε αφειδώς)! Έτσι δανειζόμαστε και πνιγόμαστε στους τόκους για να θρέφουμε τις λαίμαργες ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ελπίζοντας σε αλληλεγγύη την κρίσιμη στιγμή. Τί φαντάζει πιο λογικό, να εκμεταλλεύεται η μικρή μας χώρα τους Ευρωπαίους εταίρους και να τους παραπλανεί, ή να συμβαίνει το αντίθετο; Τη στιγμή μάλιστα που πιθανολογείται ότι η Γερμανία επιδιώκει υποτίμηση του ευρώ (προς αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της) διασύροντας τον εύκολο στόχο.
Αντίθετα με τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, η Ένωση δείχνει κατώτερη της κρίσης. Με Γερμανούς να εξαπολύουν μύδρους σε τύπο, δέσμιοι της εσωτερικής τους μικροπολιτικής, και Έλληνες σε άμυνα να ανασύρουν όλα τα ιστορικά δεινά που υπέστη η χώρα μας από τους πρώτους, στήνεται ο χορός της διάλυσης.
Το “ελληνικό ζήτημα” είναι η πρώτη ουσιαστική κρίση που καλείται να διαχειριστεί η ένωση ξυπνώντας από την αυτάρεσκη ευδαιμονία όλων αυτών τον χρόνων. Η επιτυχία της θα αποτελέσει την εδραίωσή της σαν πολιτική οντότητα. Διαφορετικά, όσο η κρίση θα αναδίδει παθογένειες και άλλων, ενίοτε “ισχυρών”, της Ε.Ε. τόσο η αλληλεγγύη θα εξανεμίζεται το κλίμα θα πολώνεται και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα αποσυντίθεται.
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
Προκλ. Εις Πλατ. Τίμ. 41e
Γιατί ο δημιουργός, όπως λέει ο Oρφέας, τρέφεται από την Αδραστεία, συνευρίσκεται με την Aνάγκη και γεννά την Ειμαρμένη,
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
Διεκδίκηση στον νέο ευρωπαϊκό χώρο.
Τα έκτακτα μέτρα ήρθαν με προοπτική να παραμείνουν. Θα έχουν έντονη τη μόνιμη έκφανση της προσωρινότητας.
Το βέβαιο είναι ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Άλλες καθοδηγούμενες, άλλες αυθόρμητες. Ανεξάρτητα όμως της προέλευσής τους, αυτή την φορά θα εκφράζουν πράγματι το κοινό αίσθημα και θα είναι κάτι περισσότερο από ασκήσεις συνδικαλιστικής γυμναστικής. Εκφράζουν το σοκ του λαού για τις επιπτώσεις της δεδομένης συγκυρίας, στη διαμόρφωση της οποίας ευθύνονται συντριπτικά οι πολιτικές δυνάμεις που έδρασαν στην χώρα μας, τόσο για τα προσωπικά τους ανομήματα όσο και την πλειοψηφία αυτών του λαού του οποίου φέρουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης.
Μέχρι σήμερα τα περισσότερα συνδικαλιστικά όργανα έχουν χειραγωγηθεί για να δημιουργήσουν πολιτική αίσθηση. Απ' ότι φαίνεται είναι το μόνο που πλέον μπορούν να κάνουν· έχουν αποστερηθεί σε μεγάλο βαθμό της δυνατότητας να φέρουν κοινωνικό αποτέλεσμα. Το ταπεινό τους μέγεθος συγκρινόμενο με τον γιγαντιαίο πολιτικό μηχανισμό τον οποίο έρχονται να αντιπαλεύσουν, εγγυάται ότι οι φωνές τους θα περάσουν απαρατήρητες από τους γραφειοκράτες της Ένωσης. Θα προκληθεί αναταραχή στα εγχώρια πράγματα, θα δούμε ανθρώπους στους δρόμους, δραματική κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε., πιθανόν επεισόδια, μα το πολιτικό κόστος θα απορροφηθεί από την τοπική κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και δεν θα φτάσει να επηρεάσει τους Ευρωπαίους ενορχηστρωτές.
Τα συντεχνιακά λοιπόν αυτά μέσα πίεσης φαντάζουν παρωχημένα στο νέο καθεστώς που έχει δημιουργηθεί. Η ισχύς τους κρίνεται ανεπαρκής να ικανοποιήσει τις διεκδικήσεις αυτών που εκπροσωπούν. Και αν σήμερα μερικά από αυτά κατέχουν ακόμα ικανή πολιτική ισχύ, αυτή βαίνει φθίνουσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα κλιμάκωσης των αντιπάλων τους δυνάμεων. Καταμετράμε πλέον τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Για να μπορέσουν λοιπόν οι συντεχνίες να συνεχίσουν να έχουν ισχύ, πρέπει το μέγεθός τους να συμβαδίσει με αυτό της ευρωπαϊκής κοινότητας. Πρέπει να απολέσουν και αυτά την εθνική τους ταυτότητα, ή τελοσπάντων την πληθυσμιακή εξειδίκευση που τα χαρακτηρίζει ως σήμερα. Αυτό φυσικά δεν στερείται κόστους, μια και θα μετατραπούν σε απρόσωπα όργανα, με ατελείωτα μέλη και θα παύσουν να εξυπηρετούν εξειδικευμένα θέματα. Αντίθετα θα έχουν την τύχη κάθε υπερμεγέθους οργανισμού, εγκλωβισμένα σε αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατεία να ασχολούνται με γενικότητες μη απτές από τον καθημερινό άνθρωπό, με τον τελευταίο να χάνει ακόμα ένα εργαλείο πολιτικής παρέμβασης.
Εν τέλη τα συνδικάτα πιθανότατα θα γιγαντωθούν, έχει δε τεράστιο ενδιαφέρον το πώς θα μορφοποιηθεί αυτή η νέα πολιτική ισορροπία σε σύγκριση με την δοκιμασμένη σταθερότητα και βιωσιμότητα της απερχόμενης.
Το βέβαιο είναι ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Άλλες καθοδηγούμενες, άλλες αυθόρμητες. Ανεξάρτητα όμως της προέλευσής τους, αυτή την φορά θα εκφράζουν πράγματι το κοινό αίσθημα και θα είναι κάτι περισσότερο από ασκήσεις συνδικαλιστικής γυμναστικής. Εκφράζουν το σοκ του λαού για τις επιπτώσεις της δεδομένης συγκυρίας, στη διαμόρφωση της οποίας ευθύνονται συντριπτικά οι πολιτικές δυνάμεις που έδρασαν στην χώρα μας, τόσο για τα προσωπικά τους ανομήματα όσο και την πλειοψηφία αυτών του λαού του οποίου φέρουν την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης.
Μέχρι σήμερα τα περισσότερα συνδικαλιστικά όργανα έχουν χειραγωγηθεί για να δημιουργήσουν πολιτική αίσθηση. Απ' ότι φαίνεται είναι το μόνο που πλέον μπορούν να κάνουν· έχουν αποστερηθεί σε μεγάλο βαθμό της δυνατότητας να φέρουν κοινωνικό αποτέλεσμα. Το ταπεινό τους μέγεθος συγκρινόμενο με τον γιγαντιαίο πολιτικό μηχανισμό τον οποίο έρχονται να αντιπαλεύσουν, εγγυάται ότι οι φωνές τους θα περάσουν απαρατήρητες από τους γραφειοκράτες της Ένωσης. Θα προκληθεί αναταραχή στα εγχώρια πράγματα, θα δούμε ανθρώπους στους δρόμους, δραματική κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε., πιθανόν επεισόδια, μα το πολιτικό κόστος θα απορροφηθεί από την τοπική κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και δεν θα φτάσει να επηρεάσει τους Ευρωπαίους ενορχηστρωτές.
Τα συντεχνιακά λοιπόν αυτά μέσα πίεσης φαντάζουν παρωχημένα στο νέο καθεστώς που έχει δημιουργηθεί. Η ισχύς τους κρίνεται ανεπαρκής να ικανοποιήσει τις διεκδικήσεις αυτών που εκπροσωπούν. Και αν σήμερα μερικά από αυτά κατέχουν ακόμα ικανή πολιτική ισχύ, αυτή βαίνει φθίνουσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα κλιμάκωσης των αντιπάλων τους δυνάμεων. Καταμετράμε πλέον τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Για να μπορέσουν λοιπόν οι συντεχνίες να συνεχίσουν να έχουν ισχύ, πρέπει το μέγεθός τους να συμβαδίσει με αυτό της ευρωπαϊκής κοινότητας. Πρέπει να απολέσουν και αυτά την εθνική τους ταυτότητα, ή τελοσπάντων την πληθυσμιακή εξειδίκευση που τα χαρακτηρίζει ως σήμερα. Αυτό φυσικά δεν στερείται κόστους, μια και θα μετατραπούν σε απρόσωπα όργανα, με ατελείωτα μέλη και θα παύσουν να εξυπηρετούν εξειδικευμένα θέματα. Αντίθετα θα έχουν την τύχη κάθε υπερμεγέθους οργανισμού, εγκλωβισμένα σε αρτηριοσκληρωτική γραφειοκρατεία να ασχολούνται με γενικότητες μη απτές από τον καθημερινό άνθρωπό, με τον τελευταίο να χάνει ακόμα ένα εργαλείο πολιτικής παρέμβασης.
Εν τέλη τα συνδικάτα πιθανότατα θα γιγαντωθούν, έχει δε τεράστιο ενδιαφέρον το πώς θα μορφοποιηθεί αυτή η νέα πολιτική ισορροπία σε σύγκριση με την δοκιμασμένη σταθερότητα και βιωσιμότητα της απερχόμενης.
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Η Ελλάδα ως πειραματόζωο
Ο αναλυτής των γερμανικών Financial Times θεωρεί ότι οι Έλληνες έχουν μετατραπεί σε πειραματόζωα. "Η καγκελάριος πιέζει την Αθήνα να προχωρήσει σε σκληρλη λιτότητα, ένα μέτρο που θεωρεί αντιπαραγωγικό για τη δική της χώρα. Εν μέσω κρίσης να περικόψει δραστικά τις δαπάνες".
Πηγή: "Καθημερινή" 6/3/10 σ. 3
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος. Κεφ 6
Το κράτος, όμως, εκ φύσεως δεν μπορεί να ανεχτεί μια ελεύθερη ομοσπονδία η οποία είναι εφιάλτης κάθε νομικού, το "κράτος εν κράτει".
Το κράτος και ο ιστορικός του ρόλος. Κεφ 9
Η Ιστορία δεν εξελίσσεται φυσικά και αδιατάρακτα. Ξανά και ξανά η εξέλιξη διακόπτεται σε μία περιοχή κι εμφανίζεται σε άλλη. Η Αίγυπτος, η Εγγύς Ανατολή, οι ακτές της Μεσογείου, η Κεντρική Ευρώπη υπήρξαν, κάθε μία με την σειρά της, κέντρα ιστορικών εξελίξεων. Κάθε φορά όμως το μοντέλο ήταν το ίδιο: ξεκινούσε από την φάση της πρωτόγονης φυλής, ακολουθούσαν οι κοινότητες των χωρικών κι ύστερα εμφανιζόταν η ελεύθερη πόλη για να πεθάνει με τον ερχομό του κράτους.
Ελπίδες που διαψεύστηκαν.
Όταν ένα εγχείρημα ξεκινάει κανείς δεν μπορεί να προβλέψει σε τί θα εξελιχθεί στην πορεία των χρόνων. Πόσο μάλλον όταν το εγχείρημα είναι πολιτικό ή οικονομικό, οπότε και επιδρούν όλα τα ταπεινά ανθρώπινα αισθήματα.
Η ευρωπαϊκή ένωση, ήρθε για να γεφυρώσει λαούς που διαχρονικά είχαν εδαφικές διαφορές λόγω του προαιώνιου στόχου της αύξησης της σφαίρας επιρροής τους -πιο σύγχρονα της αγοράς τους. Η Ένωση εισηχθεί λοιπόν ως το εχέγγυο της σταθερότητας και της ευημερίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Θεωρητικά όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Τόσο οι παραγωγές χώρες, που ξαφνικά θα έβλεπαν τα παρεμβατικά οικονομικά μέσα των χωρών της Ευρώπης να πέφτουν, όσο και των μικρών χωρών που θα εξαγόραζαν έτσι την αλληλεγγύη των ισχυροτέρων σε θέματα που τις αφορούσαν.
Με αυτές τις εγγυήσεις υποτάξαμε την κυριαρχία μας στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και απεμπολήσαμε το ιστορικό μας νόμισμα του οποίου η διαχείριση μας εξασφάλιζε ανταγωνιστικότητα. Την κρίσιμη στιγμή όμως φαίνεται ότι έκαστος κλείνεται ξανά στο καβούκι του και εκτοξεύει δηλητήριο που μολύνει ξανά τις σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών. Ενώ εμείς λοιπόν ανοίξαμε τις πύλες της εθνικής μας κυριαρχίας στο διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής ένωσης λάβαμε ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη (τίποτε σχεδόν στα εθνικά μας θέματα).
Αυτό που εισπράττουμε στη δεδομένη δυσμενή (όχι μόνο για εμάς) οικονομική συγκυρία είναι στοχοποίηση. Κατηγορούμαστε ότι τάχα παρασιτούμε σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων των οποίων στην πραγματικότητα τα χρήματα είναι μια έμμεση χορηγία των μεγάλων της Ευρώπης στις ίδιες τους τις επιχειρήσεις (των οποίων τα προϊόντα εισάγουμε αφειδώς)! Σαν να μην αρκεί αυτό δανειζόμαστε και πνιγόμαστε στους τόκους για να θρέφουμε τις λαίμαργες ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ελπίζοντας σε αλληλεγγύη την κρίσιμη στιγμή. Τί φαντάζει πιο λογικό, να εκμεταλεύεται η μικρή μας χώρα τους Ευρωπαϊους εταίρους και να τους παραπλανεί, ή να συμβαίνει το αντίθετο; Τη στιγμή μάλιστα που πιθανολογείται ότι η Γερμανία επιδιώκει υποτίμηση του ευρώ (προς αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της) διασύροντας τον εύκολο στόχο.
Αντίθετα με τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, η Ένωση δείχνει κατώτερη της κρίσης. Με Γερμανούς να εξαπολύουν μύδρους σε τύπο (και όχι μόνο) και Έλληνες σε άμυνα να ανασύρουν όλα τα ιστορικά δεινά που υπέστη η χώρα μας από την τους πρώτους, στήνεται ο χορός της διάλυσης. Όσο θα η κρίση θα αναδύει παθογένειες και άλλων, ενίοτε “ισχυρών”, της Ε.Ε. τόσο η αλληλεγγύη θα εξανεμίζεται το κλίμα θα πολώνεται και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα αποσυντίθεται.
Η ευρωπαϊκή ένωση, ήρθε για να γεφυρώσει λαούς που διαχρονικά είχαν εδαφικές διαφορές λόγω του προαιώνιου στόχου της αύξησης της σφαίρας επιρροής τους -πιο σύγχρονα της αγοράς τους. Η Ένωση εισηχθεί λοιπόν ως το εχέγγυο της σταθερότητας και της ευημερίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Θεωρητικά όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Τόσο οι παραγωγές χώρες, που ξαφνικά θα έβλεπαν τα παρεμβατικά οικονομικά μέσα των χωρών της Ευρώπης να πέφτουν, όσο και των μικρών χωρών που θα εξαγόραζαν έτσι την αλληλεγγύη των ισχυροτέρων σε θέματα που τις αφορούσαν.
Με αυτές τις εγγυήσεις υποτάξαμε την κυριαρχία μας στις επιταγές της Συνθήκης της Λισαβόνας και απεμπολήσαμε το ιστορικό μας νόμισμα του οποίου η διαχείριση μας εξασφάλιζε ανταγωνιστικότητα. Την κρίσιμη στιγμή όμως φαίνεται ότι έκαστος κλείνεται ξανά στο καβούκι του και εκτοξεύει δηλητήριο που μολύνει ξανά τις σχέσεις των ευρωπαϊκών λαών. Ενώ εμείς λοιπόν ανοίξαμε τις πύλες της εθνικής μας κυριαρχίας στο διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής ένωσης λάβαμε ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη (τίποτε σχεδόν στα εθνικά μας θέματα).
Αυτό που εισπράττουμε στη δεδομένη δυσμενή (όχι μόνο για εμάς) οικονομική συγκυρία είναι στοχοποίηση. Κατηγορούμαστε ότι τάχα παρασιτούμε σε βάρος των ευρωπαϊκών ταμείων των οποίων στην πραγματικότητα τα χρήματα είναι μια έμμεση χορηγία των μεγάλων της Ευρώπης στις ίδιες τους τις επιχειρήσεις (των οποίων τα προϊόντα εισάγουμε αφειδώς)! Σαν να μην αρκεί αυτό δανειζόμαστε και πνιγόμαστε στους τόκους για να θρέφουμε τις λαίμαργες ευρωπαϊκές βιομηχανίες, ελπίζοντας σε αλληλεγγύη την κρίσιμη στιγμή. Τί φαντάζει πιο λογικό, να εκμεταλεύεται η μικρή μας χώρα τους Ευρωπαϊους εταίρους και να τους παραπλανεί, ή να συμβαίνει το αντίθετο; Τη στιγμή μάλιστα που πιθανολογείται ότι η Γερμανία επιδιώκει υποτίμηση του ευρώ (προς αύξηση της ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της) διασύροντας τον εύκολο στόχο.
Αντίθετα με τις προσδοκίες των λαών της Ευρώπης, η Ένωση δείχνει κατώτερη της κρίσης. Με Γερμανούς να εξαπολύουν μύδρους σε τύπο (και όχι μόνο) και Έλληνες σε άμυνα να ανασύρουν όλα τα ιστορικά δεινά που υπέστη η χώρα μας από την τους πρώτους, στήνεται ο χορός της διάλυσης. Όσο θα η κρίση θα αναδύει παθογένειες και άλλων, ενίοτε “ισχυρών”, της Ε.Ε. τόσο η αλληλεγγύη θα εξανεμίζεται το κλίμα θα πολώνεται και το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα αποσυντίθεται.
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
Σηκώνουμε τα μανίκια
Πυξίδα της οικονομίας είναι η ψυχολογία. Αν δεν καταφέρουμε να την αναστρέψουμε, σε ότι αφορά τα δικά μας θέματα, δεν καταφέρουμε να απεμπλακούμε από την δεινή οικονομική συγκυρία. Ενώ δεν μπορούμε να αντισταθμίσουμε τα τεράστια κερδοσκοπικά κεφάλαια που κινητοποιούνται για να επιβαρύνουν την αρνητική ψυχολογία απέναντί μας από πλευράς των ξένων αγορών, μπορούμε να αναθεωρήσουμε την δική μας ψυχολογία, ώστε να επιδιώξουμε τον στόχο μας με μεγαλύτερες αξιώσεις, μιας και με τις δικές μας δυνάμεις θα κληθούμε τελικά να αντεπεξέλθουμε της κρίσης.
Οι ελλείψεις που μας έφεραν εδώ πολλές και καταδεικνύουν την άσχημη κατάσταση της οικονομίας μας. Δεν είναι όμως η στιγμή για καταλογισμό ευθυνών, μόλις απέλθει ο κίνδυνος θα υπάρχει άπλετος χρόνος, και τότε θα φανεί αν πραγματικά υπάρχει πολιτική βούληση προς την κατεύθυνση αυτή. Η συνεχής καταστροφολογία που διακινείται μέσω των ΜΜΕ φτάνει την ψυχολογία του λαού μας στα τάρταρα. Θα ήταν πολύ καλό αν αντικαθιστούνταν από μια προσπάθεια ανύψωσης του ηθικού και της αυτοπεποίθησης των Ελλήνων καθώς κάθε πτώση είναι ταυτόχρονα και μια έξοχη ευκαιρία για άνοδο.
Τα πράγματα που δεν έγιναν, λοιπόν, αφήνουν χώρο για μια αισιόδοξη διαπίστωση. Ότι η χώρα μας έχει δυναμικό να εκμεταλλευτεί ώστε να αναδυθεί από την άβυσσο. Έχει φυσικούς πόρους (η εξασφάλιση της ΑΟΖ θα μας δώσει την δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε πολλές από αυτές), έχει αξιοζήλευτη γεωγραφική θέση, έχει πλούσιο ανάγλυφο, ατελείωτες ακτογραμμές. Όλα αυτά μας έδιναν προ της δεκαετίας του 80 ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ και της Βιομηχανικής Παραγωγής που πολλά άλλα ανεπτυγμένα κράτη ζήλευαν. Κάτι που σημαίνει ότι ο Ελληνικός λαός δεν υστερεί σε τίποτα σε εργατικότητα συγκριτικά με τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά έθνη, σε πείσμα μιας δημοφιλούς σύγχρονης και ισοπεδωτικής αντίληψης.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας διανύει κρίση. Κάθε φορά ο λαός της σηκώνει τα μανίκια και ξαναχτίζει. Αυτή η κρίση μας χαρίζει μια μοναδική ευκαιρία. Μας δίνει το έναυσμα να επανεκκινήσουμε στο μυαλό μας την θεώρησή για την πραγματικότητα και να την στρέψουμε μακρυά από τον νοσηρό δρόμο στον οποίο κατρακυλάμε τόσα χρόνια.
Οι Κινέζοι ευδαιμονίζουν αυτούς που είναι τυχεροί να ζουν σε “ενδιαφέροντες καιρούς”. Σε τέτοιους καιρούς ζούμε και εμείς σήμερα. Σε καιρούς που έχουν να μας διδάξουν πολλά για τα λάθη μας, την φύση μας και που μας δίνουν την δυνατότητα να καθαρθούμε, όπως ο θεατής της αρχαίας τραγωδίας μετά το καταληκτήριο αποκορύφωμα του δράματος.
Οι ελλείψεις που μας έφεραν εδώ πολλές και καταδεικνύουν την άσχημη κατάσταση της οικονομίας μας. Δεν είναι όμως η στιγμή για καταλογισμό ευθυνών, μόλις απέλθει ο κίνδυνος θα υπάρχει άπλετος χρόνος, και τότε θα φανεί αν πραγματικά υπάρχει πολιτική βούληση προς την κατεύθυνση αυτή. Η συνεχής καταστροφολογία που διακινείται μέσω των ΜΜΕ φτάνει την ψυχολογία του λαού μας στα τάρταρα. Θα ήταν πολύ καλό αν αντικαθιστούνταν από μια προσπάθεια ανύψωσης του ηθικού και της αυτοπεποίθησης των Ελλήνων καθώς κάθε πτώση είναι ταυτόχρονα και μια έξοχη ευκαιρία για άνοδο.
Τα πράγματα που δεν έγιναν, λοιπόν, αφήνουν χώρο για μια αισιόδοξη διαπίστωση. Ότι η χώρα μας έχει δυναμικό να εκμεταλλευτεί ώστε να αναδυθεί από την άβυσσο. Έχει φυσικούς πόρους (η εξασφάλιση της ΑΟΖ θα μας δώσει την δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε πολλές από αυτές), έχει αξιοζήλευτη γεωγραφική θέση, έχει πλούσιο ανάγλυφο, ατελείωτες ακτογραμμές. Όλα αυτά μας έδιναν προ της δεκαετίας του 80 ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ και της Βιομηχανικής Παραγωγής που πολλά άλλα ανεπτυγμένα κράτη ζήλευαν. Κάτι που σημαίνει ότι ο Ελληνικός λαός δεν υστερεί σε τίποτα σε εργατικότητα συγκριτικά με τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά έθνη, σε πείσμα μιας δημοφιλούς σύγχρονης και ισοπεδωτικής αντίληψης.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας διανύει κρίση. Κάθε φορά ο λαός της σηκώνει τα μανίκια και ξαναχτίζει. Αυτή η κρίση μας χαρίζει μια μοναδική ευκαιρία. Μας δίνει το έναυσμα να επανεκκινήσουμε στο μυαλό μας την θεώρησή για την πραγματικότητα και να την στρέψουμε μακρυά από τον νοσηρό δρόμο στον οποίο κατρακυλάμε τόσα χρόνια.
Οι Κινέζοι ευδαιμονίζουν αυτούς που είναι τυχεροί να ζουν σε “ενδιαφέροντες καιρούς”. Σε τέτοιους καιρούς ζούμε και εμείς σήμερα. Σε καιρούς που έχουν να μας διδάξουν πολλά για τα λάθη μας, την φύση μας και που μας δίνουν την δυνατότητα να καθαρθούμε, όπως ο θεατής της αρχαίας τραγωδίας μετά το καταληκτήριο αποκορύφωμα του δράματος.
Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010
Μοντεσκιέ, "Το πνεύμα των νόμων". Βιβλιο 24,VII
Όταν για παράδειγμα ορίζει κανόνες [η θρησκεία] όχι για το καλό, αλλά για το καλύτερο και όχι για το ό,τι είναι καλό αλλά για το ό,τι είναι τέλειο, τότε σωστό είναι να αποτελούν οι κανόνες αυτοί συμβουλές και όχι νόμους· γιατί η τελειότητα δεν αφορά ούτε την ολότητα [ενν. όλους τους ανθρώπους] των ανθρώπων, ούτε την ολότητα των πραγμάτων.
Ο Μοντεσκιέ για τις επιταγές της θρησκείας.
Οι ουσιαστικές λύσεις, ευοδώνονται σε βάθος χρόνου.
Όταν κανείς είναι νέος, τα πράγματα φαντάζουν πολύ πιο ευοίωνα. Κάθε πρόβλημα μπορεί να βρει την λύση του και κάθε δυσκολία είναι θέμα χρόνου. Όπως για τον άνθρωπο, τα νιάτα σημαίνουν μέλλον και αισιοδοξία, έτσι και για τα έθνη τα γηρατειά σημαίνουν παρακμή.
Φοβοῦ τὸ γῆρας· οὐ γὰρ ἔρχεται μόνον.
Ο πληθυσμός της χώρας μας, γηράσκει, οπότε δεν έχουμε λόγο να νιώθουμε αισιόδοξοι για το μέλλον. Δεν είναι μόνο η παγκόσμια συγκυρία που μας δυσκολεύει, είναι και η εγγενής μας αδυναμία να στηρίξουμε τον γηρασμένο μας πληθυσμό. Αυτό το επιχειρούμε πλήττοντας όλο και περισσότερο την όλο και συρρικνούμενη ενεργή μερίδα του πληθυσμού. Ακόμα χειρότερα καταφεύγουμε στον δανεισμό, υποθηκεύοντας περαιτέρω το μέλλον της χώρας. Τα νέα φορολογικά βάρη, δεν είναι προσωρινά, ήρθαν για να μείνουν. Δεν θα ανακληθούν, όταν περάσει η εξωτερική πίεση, διότι η δυνατότητα να αναπληρώνουμε τις στρεβλώσεις μας με “φτηνά” δανεικά, έχει παρέλθει (τα δανεικά δυστυχώς όχι). Πρέπει να στηριχθούμε πλέον στις δυνάμεις μας, και οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν.
Πέρα από το “φιλόδοξο” σχέδιο σταθερότητας και ανάπτυξης, όπως το χαρακτήρισε ο κος Μπαρόσο, χρειάζεται ένα ακόμη πιο φιλόδοξο και μακροχρόνιο σχέδιο δημιουργίας κινήτρων ώστε να ενισχυθεί ο πληθυσμός και να πέσει ο μέσος όρος ηλικίας του. Φυσικά η αθρόα πολιτογράφηση αλλοδαπών σαν λύση είναι κοντόφθαλμη, μιας και λύνει πολύ λιγότερα και βραχυπρόθεσμα προβλήματα από τα μακροπρόθεσμα που δημιουργεί.
Επείγοντα θέματα και πρόχειρες λύσεις.
Κανείς μπορεί κακοπροαίρετα να κατηγορηθεί για ανέξοδες ρητορείες, που παραβλέπουν το επείγον της κατάστασης, όταν μιλάει για μακρόπνοο σχεδιασμό. Έτσι όμως δίνονται λύσεις, όχι με πυροσβεστικά μέτρα. Γιατί ενώ η συμπτωματική θεραπεία θα παρατείνει το μαρτύριο του ασθενή, δεν τον αποτρέψει από την κατάληξη.
Ιδιαίτερα πλήττονται οι δανειολήπτες. Εν αναμονή του πολυδιαφημισμένου νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, αυτό που εισπράττουν οι πολίτες είναι ένας γρίφος. Πώς δηλαδή θα καταφέρουν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους και ταυτόχρονα να συμπληρώσουν τον αριθμό αποδείξεων που απαιτείται για το αφορολόγητο. Η συνέπειά τους απέναντι στους πιστωτές μπορεί να σημαίνει ότι θα χάσουν το δεδομένο εώς τώρα αφορολόγητο των 12 χιλιάδων ευρώ, μιας και το εισόδημά τους δεν επαρκεί για να ανταποκριθούν και στις δύο υποχρεώσεις.
Ότι ο λαός θα πονέσει είναι δεδομένο, ζητούμενο είναι να μην είναι φυγόπονη η κυβέρνηση μα να επενδύσει ταυτόχρονα και σε μακρόπνοο σχεδιασμό.
Φοβοῦ τὸ γῆρας· οὐ γὰρ ἔρχεται μόνον.
Ο πληθυσμός της χώρας μας, γηράσκει, οπότε δεν έχουμε λόγο να νιώθουμε αισιόδοξοι για το μέλλον. Δεν είναι μόνο η παγκόσμια συγκυρία που μας δυσκολεύει, είναι και η εγγενής μας αδυναμία να στηρίξουμε τον γηρασμένο μας πληθυσμό. Αυτό το επιχειρούμε πλήττοντας όλο και περισσότερο την όλο και συρρικνούμενη ενεργή μερίδα του πληθυσμού. Ακόμα χειρότερα καταφεύγουμε στον δανεισμό, υποθηκεύοντας περαιτέρω το μέλλον της χώρας. Τα νέα φορολογικά βάρη, δεν είναι προσωρινά, ήρθαν για να μείνουν. Δεν θα ανακληθούν, όταν περάσει η εξωτερική πίεση, διότι η δυνατότητα να αναπληρώνουμε τις στρεβλώσεις μας με “φτηνά” δανεικά, έχει παρέλθει (τα δανεικά δυστυχώς όχι). Πρέπει να στηριχθούμε πλέον στις δυνάμεις μας, και οι δυνάμεις μας, μας εγκαταλείπουν.
Πέρα από το “φιλόδοξο” σχέδιο σταθερότητας και ανάπτυξης, όπως το χαρακτήρισε ο κος Μπαρόσο, χρειάζεται ένα ακόμη πιο φιλόδοξο και μακροχρόνιο σχέδιο δημιουργίας κινήτρων ώστε να ενισχυθεί ο πληθυσμός και να πέσει ο μέσος όρος ηλικίας του. Φυσικά η αθρόα πολιτογράφηση αλλοδαπών σαν λύση είναι κοντόφθαλμη, μιας και λύνει πολύ λιγότερα και βραχυπρόθεσμα προβλήματα από τα μακροπρόθεσμα που δημιουργεί.
Επείγοντα θέματα και πρόχειρες λύσεις.
Κανείς μπορεί κακοπροαίρετα να κατηγορηθεί για ανέξοδες ρητορείες, που παραβλέπουν το επείγον της κατάστασης, όταν μιλάει για μακρόπνοο σχεδιασμό. Έτσι όμως δίνονται λύσεις, όχι με πυροσβεστικά μέτρα. Γιατί ενώ η συμπτωματική θεραπεία θα παρατείνει το μαρτύριο του ασθενή, δεν τον αποτρέψει από την κατάληξη.
Ιδιαίτερα πλήττονται οι δανειολήπτες. Εν αναμονή του πολυδιαφημισμένου νόμου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, αυτό που εισπράττουν οι πολίτες είναι ένας γρίφος. Πώς δηλαδή θα καταφέρουν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους και ταυτόχρονα να συμπληρώσουν τον αριθμό αποδείξεων που απαιτείται για το αφορολόγητο. Η συνέπειά τους απέναντι στους πιστωτές μπορεί να σημαίνει ότι θα χάσουν το δεδομένο εώς τώρα αφορολόγητο των 12 χιλιάδων ευρώ, μιας και το εισόδημά τους δεν επαρκεί για να ανταποκριθούν και στις δύο υποχρεώσεις.
Ότι ο λαός θα πονέσει είναι δεδομένο, ζητούμενο είναι να μην είναι φυγόπονη η κυβέρνηση μα να επενδύσει ταυτόχρονα και σε μακρόπνοο σχεδιασμό.
Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010
Θεία κωμωδία, Κόλαση, άσμα έκτο.
-Δάσκαλε, εξήγησέ μου, είπα, τί είναι αυτή η τύχη για την οποία μου μίλησες και πώς μπορεί να κρατάει στα νύχια της όλα τα αγαθά της γής;
-"Ω ανόητα πλάσματα!" απάντησε εκείνος, "πόσο μεγάλη είναι η άγνοια που σας δέρνει! Άκουσε λοιπόν τί θα σου πώ. Εκείνος που ξεπερνάει όλους σε σοφία, έκαμε τον ουρανό χωρισμένο σε διάφορα μέρη και με διάφορους αρχηγούς έτσι, που κάθε μέρος σκορπάει την λάμψη του στ' αλλα και μοιράζονται το φώς. Κατα τον ίδιο τρόπο ανέθεσε την φροντίδα για τα επίγεια αγαθά σε έναν ηγέτη [ενν. την τύχη], ένα οδηγό που πότε πότε δίνει στην μια ή στην άλλη οικογένεια, στο ένα ή στο άλλο έθνος λίγα από τα πρόσκαιρα αγαθά χωρίς να έχει την δύναμη η πρόνοια των ανθρώπων να τον εμποδίσει."
-"Ω ανόητα πλάσματα!" απάντησε εκείνος, "πόσο μεγάλη είναι η άγνοια που σας δέρνει! Άκουσε λοιπόν τί θα σου πώ. Εκείνος που ξεπερνάει όλους σε σοφία, έκαμε τον ουρανό χωρισμένο σε διάφορα μέρη και με διάφορους αρχηγούς έτσι, που κάθε μέρος σκορπάει την λάμψη του στ' αλλα και μοιράζονται το φώς. Κατα τον ίδιο τρόπο ανέθεσε την φροντίδα για τα επίγεια αγαθά σε έναν ηγέτη [ενν. την τύχη], ένα οδηγό που πότε πότε δίνει στην μια ή στην άλλη οικογένεια, στο ένα ή στο άλλο έθνος λίγα από τα πρόσκαιρα αγαθά χωρίς να έχει την δύναμη η πρόνοια των ανθρώπων να τον εμποδίσει."
Ο Βιργήλιος στον Δάντη αναφορικά με την τύχη.
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes
...σε καιρούς όπου τα βίαια πάθη υπερισχύουν κανείς πρέπει να αποφεύγει να επικαλείται την λογική. [Διαφορετικά] μπορεί να κάνει κακό στον εαυτό του μιας και οι ζηλωτές θα πολώσουν τον λαό εναντίον αρχών, που σε άλλες εποχές, θα απολάμβαναν γενικής αποδοχής.
Απόσπασμα από επιστολή πρός τον Rolland το 1790, τέσσερα χρόνια προτού κοιτάξει τον κόσμο μέσα από το παράθυρο της δημοκρατίας (guillotine) κατά την περίοδο της τρομοκρατίας
Για το αγροτικό ζήτημα
Ο πολιτικός μας κόσμος πλέει στο βαθύ πέλαγος της αναισχυντίας και της υποκρισίας, εξερευνώντας νέα νερά, βαθύτερα αλγεινότερα. Τις μέρες αυτές διαδραματίζεται ένα θέατρο με σκηνοθέτη κυβέρνηση και την πλειοψηφία της αντιπολίτευσης και με υποβολείς τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ. Στο ρόλο του κακού, οι αγρότες.
Παρουσιάζονται στο κοινό ως οι πρόξενοι μυρίων κακών που έρχονται να επιβαρύνουν με την παρασιτική τους παρουσία την ήδη δύσκολη θέση της χώρας, την στιγμή που μια θεόσταλτη κυβέρνηση δίνει μάχη για να βγάλει την χώρα από το τέλμα. Το αποκρουστικό ως προς την σύλληψη και εκτέλεση σενάριο φαίνεται να συγκινεί την κοινή γνώμη. Την συγκινεί, γιατί έχει μάθει να βιώνει την πραγματικότητα από τα ΜΜΕ. Η πραγματικότητα αυτή είναι επίπλαστη, χτίζεται σε στούντιο όπου οι καλεσμένοι επιλέγονται προσεκτικά, οι δημοσιογράφοι κουρδίζονται ανάλογα και ο χρόνος διατίθεται σε αυτόν που έχει τα μέσα εκ των προτέρων να τον εξασφαλίσει. Έτσι στην δεδομένη συγκυρία οι εκπρόσωποι των αγροτών εξασφαλίζουν ελάχιστο χρόνο ή χώρο στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα λοιπά μέσα ΜΜΕ, ενώ την ίδια στιγμή πετροβολούνται από μύδρους που εκσφενδονίζονται από κάθε λογής μαριονέτες, οι οποίες για να εξασφαλίσουν τα προς του ζην πλήττουν την δομή και λειτουργία του ελληνικού κράτους.
Ο όνειδος όμως δεν σταματά εκεί. Τα σκηνικά του θεάτρου διαμορφώνονται κατάλληλα για να προσδώσουν περαιτέρω δραματικότητα στο έργο. Γίνεται λόγος για κοινωνικές ομάδες που πλήττονται κατάφωρα από την απαράδεκτη και αντικοινωνική στάση των αγροτών. Κινητοποιούνται ηγέτες ξένων χωρών να εκθέσουν περεταίρω τους αγρότες στα μάτια της κοινής γνώμης, με τί αντάλλαγμα αλίμονο -ίσως με το άνοιγμα μιας νέας διασυνοριακής διόδου. Τί επιτυγχάνεται έτσι. Η πόλωση και η διχόνοια του Ελληνικού λαού, με στόχο η κυβέρνηση να απολαύσει την νηνεμία της απόσυρσης των αγροτών. Μα δεν είναι αυτό που θα δρέψει. Σπέρνει ανέμους και θα θερίσει κοσμογονία. Την κοσμογονία μιας κοινωνίας που πλήττεται πολλαπλώς, και κάθε κοινωνική ομάδα, βλέπει τον δικό της αγώνα να αντικατοπτρίζεται σε αυτόν των αγροτών.
Κάποτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλούσε ένθερμα για αυτά τα θέματα και εξωθούσε τους εργάτες να βγουν στους δρόμους. Αυτά, σε περιόδους που τα αγροτικά ζητήματα διέρχονταν πολύ καλύτερες εποχές και οι αγρότες διήγαγαν πολύ αξιοπρεπέστερο βίο. Καταλάμβανε τότε και διέφθειρε τα συλλογικά όργανα των αγροτών υποθηκεύοντας το συλλογικό μέλλον της χώρας, μιας χώρας που διαχρονικά εθεωρείτο κυρίως αγροτική. Τότε έχτισε την συμπεριφορά των αγροτών που σήμερα έρχεται να ποδοπατήσει. Σε όλο το διάστημα που μεσολάβησε οι αγρότες πράγματι εθίστηκαν στα χρήματα της Ευρωπαϊκής ένωσης. Δεν είναι αυτοί όμως οι υπεύθυνοι. Οι αγρότες και ο ελληνικός λαός, ψηφίζουν αντιπροσώπους για να τους εξασφαλίζουν επαρκή αντιπροσώπευση εκεί όπου παίρνονται οι κρίσιμες αποφάσεις, χωρίς να “κοιμούνται” στις συνεδριάσεις. Τους συντηρούν για να τους δείχνουν τον δρόμο προς την καινοτομία. Αν μπορούσαν να το κάνουν μόνοι τους, τότε οι καλοπληρωμένοι αυτοί δημόσιοι λειτουργοί δεν θα είχαν κανένα λόγω ύπαρξης, και φαίνεται ότι δεν έχουν. Για αυτό το ελληνικό δημόσιο προσφέρει την δωρεάν παιδεία εξασφαλίζει υποτροφίες καθώς και τα έξοδα των κρατικών παραγόντων, ώστε αυτοί να είναι διαθέσιμοι για να τους καθοδηγήσουν όταν το χρειαστούν. Αυτά, γιατί στόμα υπουργού ξεστόμισε σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό κατηγορία εναντίον των αγροτών ότι κατασπατάλησαν τα χρήματα των επιδοτήσεων, χωρίς να προβούν σε “καινοτομίες”.
Ο γράφον είναι σταθερά επιφυλακτικός απέναντι στην επιδημία ανούσιων κινητοποιήσεων που πλήττει επί σειρά ετών την χώρα και κυρίως την πρωτεύουσα. Τόσες μάλιστα που πλέον έχουν χάσει την ουσία τους, να κάνουν αίσθηση δηλαδή, και έχουν μετατραπεί σε καθημερινές οχλήσεις στις μετακινήσεις μας. Αυτή την φορά όμως διακυβεύεται κάτι σημαντικότερο. Η κυβέρνηση, δυστυχώς με την πλήρη στήριξη της μείζονος αντιπολίτευσης, έχει σαν στόχο να παραδειγματίσει τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις, ώστε αν αντιδράσουν, να γνωρίζουν οτι είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Είναι μια στροφή της πολιτικής πρακτικής από τον λαϊκισμό και τον εμπαιγμό του λαού στον εκφοβισμό του, και γίνεται στις πλάτες ίσως της χρησιμότερης και μίας από τις ελάχιστες που παράγει και εξάγει πλέον στην Ελλάδα ομάδας επιτηδευματιών.
Τί χρειάζεται; Πολιτική ωριμότητα. Χρειάζεται κριτική σκέψη των ερεθισμάτων που ίπτανται στην καθημερινότητά μας και δεν έχουμε τον χρόνο να επεξεργαστούμε. Επειδή δυστυχώς ο στόχος αυτός φαντάζει ουτοπικός, αρκεί κάτι άλλο. Αρκεί να βάζουμε τον εαυτό μας στην θέση του εκάστοτε πρωταγωνιστή της επικαιρότητας και να νιώθουμε τα προβλήματά του σαν να ήταν δικά μας. Άλλωστε δεν είναι καμία κοινωνική ομάδα αποκλειστικά υπεύθυνη για την διολίσθηση της χώρας. Όλοι φέρουν το μερίδιο που τους αναλογεί και είναι απαραίτητη η σύμπνοια για να μην γίνει όλη η κοινωνία μας όμηρος αδίστακτων γραφειοκρατών.
Παρουσιάζονται στο κοινό ως οι πρόξενοι μυρίων κακών που έρχονται να επιβαρύνουν με την παρασιτική τους παρουσία την ήδη δύσκολη θέση της χώρας, την στιγμή που μια θεόσταλτη κυβέρνηση δίνει μάχη για να βγάλει την χώρα από το τέλμα. Το αποκρουστικό ως προς την σύλληψη και εκτέλεση σενάριο φαίνεται να συγκινεί την κοινή γνώμη. Την συγκινεί, γιατί έχει μάθει να βιώνει την πραγματικότητα από τα ΜΜΕ. Η πραγματικότητα αυτή είναι επίπλαστη, χτίζεται σε στούντιο όπου οι καλεσμένοι επιλέγονται προσεκτικά, οι δημοσιογράφοι κουρδίζονται ανάλογα και ο χρόνος διατίθεται σε αυτόν που έχει τα μέσα εκ των προτέρων να τον εξασφαλίσει. Έτσι στην δεδομένη συγκυρία οι εκπρόσωποι των αγροτών εξασφαλίζουν ελάχιστο χρόνο ή χώρο στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα λοιπά μέσα ΜΜΕ, ενώ την ίδια στιγμή πετροβολούνται από μύδρους που εκσφενδονίζονται από κάθε λογής μαριονέτες, οι οποίες για να εξασφαλίσουν τα προς του ζην πλήττουν την δομή και λειτουργία του ελληνικού κράτους.
Ο όνειδος όμως δεν σταματά εκεί. Τα σκηνικά του θεάτρου διαμορφώνονται κατάλληλα για να προσδώσουν περαιτέρω δραματικότητα στο έργο. Γίνεται λόγος για κοινωνικές ομάδες που πλήττονται κατάφωρα από την απαράδεκτη και αντικοινωνική στάση των αγροτών. Κινητοποιούνται ηγέτες ξένων χωρών να εκθέσουν περεταίρω τους αγρότες στα μάτια της κοινής γνώμης, με τί αντάλλαγμα αλίμονο -ίσως με το άνοιγμα μιας νέας διασυνοριακής διόδου. Τί επιτυγχάνεται έτσι. Η πόλωση και η διχόνοια του Ελληνικού λαού, με στόχο η κυβέρνηση να απολαύσει την νηνεμία της απόσυρσης των αγροτών. Μα δεν είναι αυτό που θα δρέψει. Σπέρνει ανέμους και θα θερίσει κοσμογονία. Την κοσμογονία μιας κοινωνίας που πλήττεται πολλαπλώς, και κάθε κοινωνική ομάδα, βλέπει τον δικό της αγώνα να αντικατοπτρίζεται σε αυτόν των αγροτών.
Κάποτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. μιλούσε ένθερμα για αυτά τα θέματα και εξωθούσε τους εργάτες να βγουν στους δρόμους. Αυτά, σε περιόδους που τα αγροτικά ζητήματα διέρχονταν πολύ καλύτερες εποχές και οι αγρότες διήγαγαν πολύ αξιοπρεπέστερο βίο. Καταλάμβανε τότε και διέφθειρε τα συλλογικά όργανα των αγροτών υποθηκεύοντας το συλλογικό μέλλον της χώρας, μιας χώρας που διαχρονικά εθεωρείτο κυρίως αγροτική. Τότε έχτισε την συμπεριφορά των αγροτών που σήμερα έρχεται να ποδοπατήσει. Σε όλο το διάστημα που μεσολάβησε οι αγρότες πράγματι εθίστηκαν στα χρήματα της Ευρωπαϊκής ένωσης. Δεν είναι αυτοί όμως οι υπεύθυνοι. Οι αγρότες και ο ελληνικός λαός, ψηφίζουν αντιπροσώπους για να τους εξασφαλίζουν επαρκή αντιπροσώπευση εκεί όπου παίρνονται οι κρίσιμες αποφάσεις, χωρίς να “κοιμούνται” στις συνεδριάσεις. Τους συντηρούν για να τους δείχνουν τον δρόμο προς την καινοτομία. Αν μπορούσαν να το κάνουν μόνοι τους, τότε οι καλοπληρωμένοι αυτοί δημόσιοι λειτουργοί δεν θα είχαν κανένα λόγω ύπαρξης, και φαίνεται ότι δεν έχουν. Για αυτό το ελληνικό δημόσιο προσφέρει την δωρεάν παιδεία εξασφαλίζει υποτροφίες καθώς και τα έξοδα των κρατικών παραγόντων, ώστε αυτοί να είναι διαθέσιμοι για να τους καθοδηγήσουν όταν το χρειαστούν. Αυτά, γιατί στόμα υπουργού ξεστόμισε σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό κατηγορία εναντίον των αγροτών ότι κατασπατάλησαν τα χρήματα των επιδοτήσεων, χωρίς να προβούν σε “καινοτομίες”.
Ο γράφον είναι σταθερά επιφυλακτικός απέναντι στην επιδημία ανούσιων κινητοποιήσεων που πλήττει επί σειρά ετών την χώρα και κυρίως την πρωτεύουσα. Τόσες μάλιστα που πλέον έχουν χάσει την ουσία τους, να κάνουν αίσθηση δηλαδή, και έχουν μετατραπεί σε καθημερινές οχλήσεις στις μετακινήσεις μας. Αυτή την φορά όμως διακυβεύεται κάτι σημαντικότερο. Η κυβέρνηση, δυστυχώς με την πλήρη στήριξη της μείζονος αντιπολίτευσης, έχει σαν στόχο να παραδειγματίσει τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις, ώστε αν αντιδράσουν, να γνωρίζουν οτι είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Είναι μια στροφή της πολιτικής πρακτικής από τον λαϊκισμό και τον εμπαιγμό του λαού στον εκφοβισμό του, και γίνεται στις πλάτες ίσως της χρησιμότερης και μίας από τις ελάχιστες που παράγει και εξάγει πλέον στην Ελλάδα ομάδας επιτηδευματιών.
Τί χρειάζεται; Πολιτική ωριμότητα. Χρειάζεται κριτική σκέψη των ερεθισμάτων που ίπτανται στην καθημερινότητά μας και δεν έχουμε τον χρόνο να επεξεργαστούμε. Επειδή δυστυχώς ο στόχος αυτός φαντάζει ουτοπικός, αρκεί κάτι άλλο. Αρκεί να βάζουμε τον εαυτό μας στην θέση του εκάστοτε πρωταγωνιστή της επικαιρότητας και να νιώθουμε τα προβλήματά του σαν να ήταν δικά μας. Άλλωστε δεν είναι καμία κοινωνική ομάδα αποκλειστικά υπεύθυνη για την διολίσθηση της χώρας. Όλοι φέρουν το μερίδιο που τους αναλογεί και είναι απαραίτητη η σύμπνοια για να μην γίνει όλη η κοινωνία μας όμηρος αδίστακτων γραφειοκρατών.
Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010
Κωνσταντίνος Κόλμερ, "Το οθνείο νόμισμα" σ. 72
Πρωτίστως η πράξις προσχώρησεως [της Ελλάδας στην Ε.Ε.] ήταν μια κλασσικώς "πολιτική" ενέργεια: Η επέκτασι της "Ευρωπαϊκής" σφαίρας επιρροής εις μιαν Αμερικανικής κηδεμονίας περιοχήν, με ελάχιστον κίνδυνον, αφού η Ελλάς αντιπροσώπευε μόλις το 1,3% του ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Δια την εκχώρησι μεγάλου μέρους της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στην ΕΚΤ [Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα] η κυβέρνησις Σημίτη έλαβε (και το ΠΑΣΟΚ διεχειρισθη) τα "τριάκοντα αργύρια": τους πόρους δηλαδή του Ταμείου Συνοχής, ύψους 16 δισ. ευρώ.
Δια την εκχώρησι μεγάλου μέρους της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στην ΕΚΤ [Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα] η κυβέρνησις Σημίτη έλαβε (και το ΠΑΣΟΚ διεχειρισθη) τα "τριάκοντα αργύρια": τους πόρους δηλαδή του Ταμείου Συνοχής, ύψους 16 δισ. ευρώ.
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2010
Μακιαβέλι "Ηγεμόνας" XV
...γιατί τόσο μακριά βρίσκεται το πως ζούμε από το πώς θα 'πρεπε να ζούμε , ώστε όποιος δεν κοιτάει το τί γίνεται για να κυνηγήσει το τί θά 'πρεπε να γίνεται, αυτός πιότερο την καταστροφή παρά την προφύλαξή του βλέπει...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
