Μια “ιδεολογική” απόφαση.

Η Σόιλε Λάουτσι, φινλανδικής καταγωγής, που διαμένει με τα δύο παιδιά της στην Ιταλία, θεώρησε την παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στις σχολικές αίθουσες ως ασύμβατη με κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Η άρνηση της διεύθυνσης του σχολίου που φοιτούσαν τα δύο παιδιά της να απομακρύνει τα εν λόγω σύμβολα, προκάλεσε την καταφυγή της στην Ιταλική δικαιοσύνη αρχικά και στην συνέχεια στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εκεί πάρθηκε μια “ιδεολογική” απόφαση όπως τόνισε η Ιταλίδα υπουργός παιδείας.
Η απόφαση
Στην κα Σόιλε εκδικάστηκαν πέντε χιλιάδες ευρώ αποζημίωση. Το σκεπτικό του δικαστηρίου υποστήριζει ότι η παρουσία τέτοιων συμβόλων στις μαθητικές αίθουσες μπορεί να επηρεάσει το θρησκευτικό φρόνημα των μαθητών. Το ποσό είναι μικρό οι επιπτώσεις όμως μεγαλύτερες απ' ότι γίνεται αρχικά αντιληπτό, αφού ενσωματώνεται στην νομολογία της Ε.Ε., δίνοντας τη δυνατότητα σε πολίτες άλλων χωρών να την εκμεταλλευτούν χρησιμοποιώντας σαφώς συνοπτικότερες, από την πρώτη διδάξασα, διαδικασίες. Είναι προφανής η σημασία της εξέλιξης αυτής για τον τρόπο με τον οποίο δομείται η ταυτότητα της Ε.Ε. Αποτελεί ένα εξαιρετικό μέσο στην επιχειρούμενη στροφή προς την παγκοσμιοποίηση, ένα θέμα που πρέπει να προβληματίζει κάθε σύγχρονο άνθρωπο.
Οι συνέπειες
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ακόμη χώρες στην Ευρώπη, όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία, που καταφέρνουν να διατηρούν κάποια εθνική ομοιογένεια. Η ομοιογένεια αυτή εδράζεται πάνω σε πεποιθήσεις και ιδεολογίες που γίνονται αποδεκτές από τους πολίτες και προσδιορίζουν την ταυτότητά τους. Τέτοιους συνεκτικούς δεσμούς αποτελούν η θρησκεία, η αίσθηση κοινής καταγωγής και ιστορίας, η υπηρέτηση ιδανικών. Η πορεία προς περισσότερο συγκεντρωτική άσκηση της της εξουσίας απαιτεί ότι πρέπει να αλωθούν τα κάστρα αυτά που συντηρούν τις εθνικές συνειδήσεις. Έτσι θα είναι περισσότερο επιρρεπής ο πληθυσμός στο να αποδεχτεί την νέα πραγματικότητα.
Ίσως το γεγονός αυτό καθ' αυτό να μην είναι τόσο σημαντικό, αντίθετα ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η συζήτηση που ξεκινάει γύρω του. Ήδη το θέμα αναφέρεται στα μέσα, τροφοδοτεί ιδιωτικές διαμάχες, ανθεί δε στα blogs του διαδικτύου. Η συζήτηση αυτή φαίνεται να ευνοεί την επιφανειακή προσέγγιση της σύγχρονης αριστεράς, η οποία δείχνει κατά ένα οξύμωρο τρόπο ότι στηρίζει την πορεία προς την παγκοσμιοποίηση (ίσως τη βλέπει σαν την συνέχεια του οικείου της διεθνισμού). Συναντώνται λοιπόν αναφορές στο “πολυπολιτισμικό” ελληνικό κράτος (!) στο οποίο δεν έχουν θέση τα θρησκευτικά σύμβολα.
Ο λαϊκισμός
Η συζήτηση αυτή αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία ώστε να παρελάσουν στα μέσα πολλά τα θέματα που “απασχολούν” την αριστερά. Για τον χωρισμό, εκκλησίας κράτους, για την εκκλησιαστική περιουσία, όλο το γνωστό “πακέτο επιχειρηματολογίας”. Η επιχειρηματολογία αυτή παρουσιάζεται με ένα πολύ ελκυστικό περιτύλιγμα . Ως νεωτεριστική και ανοιχτόμυαλη, αντίποδα στην “συντήρηση” και την “θεοκρατία” που επικρατεί! Ο λαός εύκολα παρασύρεται από μια τέτοια ρητορική, που φαντάζει ρηξικέλευθη, χωρίς να διακρίνει ότι πίσω από το περιτύλιγμα κρύβεται η προσπάθεια για διάβρωση των εθνικών κρατών, μέσω της διάβρωσης των πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίζονται.
Δεν διαφωνεί κανείς ότι η αλληλεπίδραση του κράτους με την εκκλησία αποτελεί αίτιο ανάδυσης διαφθοράς, της συνήθους διαφθοράς που απορρέει από την φύση των ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτών που διαχειρίζονται οποιουδήποτε είδους εξουσίας. Η λύση σε αυτό το θέμα δεν εκπορεύεται από τον ευνουχισμό της εκκλησίας και την αποστέρηση του έθνους από ένα εξαιρετικά συνεκτικό του στοιχείο. Χτίσαμε τον εθνικισμό μας, οπότε και την ύπαρξη του ελληνικού κράτους, στην παραδοχή ότι είμαστε (και είμαστε) συνεχιστές των πολιτισμών που έδρασαν στον γεωγραφικό μας χώρο, αναπόδραστα λοιπόν ο και χριστιανισμός είναι κομμάτι μας. Με το να τον αποποιούμαστε τόσο εύκολα, αρνούμαστε το παρελθόν μας, ανταλλάσσοντας το με έναν φτηνό και ανέμπνευστο νεωτερισμό.
Η καταληκτήρια θέση είναι ότι η αποκέντρωση της εξουσίας εξυπηρετεί καλύτερα τη δημοκρατία μιας και οι πολίτες νιώθουν ότι συμμετέχουν περισσότερο στη διαμόρφωση του μέλλοντός τους, όντας πιο κοντά στην εξουσία. Σε καμία περίπτωση η παγκοσμιοποίηση δεν εξυπηρετεί την δημοκρατία. Αντίθετα μειώνει την παρεμβατική ικανότητα του πολίτη και δυναμώνει τα μέσα που μπορεί η εξουσία να χρησιμοποιήσει εναντίον του. Είναι σημαντικό να τονιστεί ειδικά για την Ε.Ε. ότι δεν ξεκίνησε με το σκεπτικό να καλύψει όλο τον κόσμο, χωρίς κριτήρια, κενή ταυτότητας. Αυτό επιτεύχθηκε στην πορεία, από τους ανταγωνιστές της που δεν ήθελαν να την δουν να ενδυναμώνεται.