Ζητάμε πρωθυπουργό ή βασιλιά;

Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, θα έπρεπε να επικρατεί ο πολιτικός διάλογος. Αντί αυτού τα μέσα αναλώνουν τον χρόνο και τον χώρο τους στην συζήτηση για τα debate των πολιτικών αρχηγών.

Αυτή καθ΄ αυτή η συζήτηση καταφορά απαξιωτική για το πολιτικό μας σύστημα. Δεν καλούμαστε να επιλέξουμε κυβερνήτες ή βασιλείς. Καλούμαστε να επιλέξουμε βουλευτές που στην συνέχεια θα στηρίξουν κάποια κυβέρνηση. Αντί αυτού όμως η προεκλογική μας περίοδος μονοπωλείται από την παρουσία των πολιτικών αρχηγών. Ένας πολιτικός αρχηγός μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά όχι περισσότερα από αυτά που προβλέπει το σύνταγμα οι νόμοι και η κοινή λογική. Ο πολιτικός αρχηγός ολοκληρώνει τα μονομερή που αποτελούν τον κάθε πολιτικό σχηματισμό. Δεν μπορεί να είναι ειδήμων στα πάντα και δεν μπορεί να δράσει χωρίς τον υπόλοιπο κομματικό μηχανισμό. Δεν μπορεί να δράσει επίσης σαν πρωθυπουργός χωρίς την ψήφο εμπιστοσύνης.

Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντικό να επιλέγονται κατ' αρχάς με εξαιρετική φροντίδα τα μονομερή αυτά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος, οι βουλευτές. Αυτοί είναι στη συνέχεια που θα εναποθέτουν στα χέρια μιας κυβέρνησης το μέλλον της χώρας, αυτοί που θα μεριμνήσουν για την υλοποίηση του εκάστοτε προγράμματος, αυτοί που θα προβάλλουν τα προβλήματα κάθε περιφέρειας, σε αυτούς εναπόκειται η ευθύνη του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Αντί όμως να δίνεται βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους και σε αυτό που έχουν να πούν, η προεκλογική φιλολογία περιστρέφεται γύρω από τους πολιτικούς αρχηγούς. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει έλλειψη δημοκρατικής ωριμότητας και αλληθώρισμα σε παλαιότερα συγκεντρωτικά καθεστώτα.

Οι προεκτάσεις της προσέγγισης αυτής διαβρώνουν συθέμελα το πολιτικό οικοδόμημα. Η προεκλογική περίοδος στεγνώνει από πολιτικό λόγο και περιστρέφεται γύρω από διαδικαστικά θέματα, τη στιγμή που τα ανοιχτά μέτωπα σε εσωτερικό και εξωτερικό της Ελλάδας απαιτούν άμεση αντιμετώπιση.

Η άποψή μου για τον ανταγωνισμό, σε οποιοδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι ότι όταν υπάρχουν διαφορές μεταξύ δύο πλευρών τα επιχειρήματα στρέφονται προς την κατεύθυνση της ανάδειξης των διαφορών αυτών. Επειδή δεν διακρίνω κάτι τέτοιο στον πολιτικό λόγο των δύο μεγάλων κομμάτων, οδηγούμε στο συμπέρασμα ότι λόγω της ανυπαρξίας πολιτικών διαφορών η συζήτηση εκτρέπεται σε θέματα ελάσσονος σημασίας. Σε θέματα που δεν αναδεικνύουν την σύγκλιση της κοσμοθεωρίας των δύο πόλων.

Έτσι λοιπόν θα ασχολούμαστε με το ποιοι βουλευτές μπήκαν στις λίστες των κομμάτων και ποιοι όχι, αν ο κος Σημίτης τοποθετήθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα δαπανούμε πολύτιμο χρόνο παρακολουθώντας την αλληλογραφία μεταξύ των δύο εκπροσώπων τύπου, για τους όρους του debate, και με το πέρας του θα το αναλύσουμε καρέ-καρέ, ο κάθε ένας από την σκοπιά του. Θα έρθει έτσι και η ώρα της κάλπης και κανείς δεν θα ξέρει γιατί ψηφίζει και ποιο είναι το διακύβευμα. Θα συνεχιστεί η αποχή του λαού από την πολιτική πραγματικότητα ακολουθώντας την ίδια συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθεί η καυτή επικαιρότητα προ της προκήρυξης των εκλογών με την ατέρμονη και ατελέσφορη προσμονή τους. Ο λαός όχι μόνο δεν έχει τον χρόνο αλλά δεν έχει και τα δεδομένα για να επιλέξει σωστά.