Αμερική...

Έχουμε την πολυτέλεια πιστεύω να μπορούμε να κλέψουμε λίγο χρόνο από τις εκλογές για να ερευνήσουμε ένα παράδειγμα προς μίμηση από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.

Εκεί ο πρόεδρος της Αμερικής επιχειρεί μια τεράστια τομή στον τρόπο σκέψης και στην νοοτροπία του αμερικανικού έθνους. Μιλάμε για έναν λαό που έχει γαλουχηθεί όλα αυτά τα χρόνια σε ένα κλίμα που απορρίπτει πλήρως κάθε ιδέα σοσιαλισμού, κάθε κίνηση επιχειρηματικής κρατικής πρωτοβουλίας. Είναι ο απότοκος όλων αυτών των χρόνων του ψυχρού πολέμου, όπου και οι δύο πλευρές εξώθησαν στα άκρα την προπαγάνδα στο εσωτερικό τους. Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να εμπεδώσει στον λαό τα οφέλη της θεσμοθέτησης ενός κρατικού ασφαλιστικού φορέα που θα αναλάβει τις στρατιές των ανασφαλίστων στην αμερικανική επικράτεια. Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες του εν λόγω νομοθετήματος ούτε τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Κρίνοντας όμως από τις παροχές που δίνουν οι φορείς αυτοί στους πολίτες άλλων κρατών και από το ενδιαφέρον που δείχνουν οι Αμερικανοί στο καναδικό σύστημα υγείας (όπου η κρατική πρόνοια είναι σχεδόν καθολική) επιχειρώ να κάνω τα εξής σχόλια.

Κατ' αρχάς ο ρόλος που καλούνται θεωρητικά να παίξουν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις στα δημοκρατικά συστήματα που έχει υιοθετήσει όλος ο δυτικός κόσμος, είναι να υπερασπιστούν τα οφέλη των υποκειμένων λαών. Ο στόχος αυτός έρχεται να συγκρουστεί κάθε φορά με τα εγκαθιδρυμένα συμφέροντα, οικονομικά κυρίως. Δεδομένου ότι οι παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις πλέον αποκτούν δύναμη υπέρτερη συχνά των κρατικών οντοτήτων, οι κρατικές προσπάθειες για τομές χτυπάν σε ένα ισχυρό τοίχος. Το τοίχος αυτό αποτελείται από τους εγκάθετους των επιχειρήσεων αυτών, δηλαδή τα εξαγορασμένα ΜΜΕ τους εξαγορασμένους κρατικούς αξιωματούχους και γενικότερα όλους αυτούς που έχουν προνοήσει οι επιχειρήσεις να ενσωματώσουν στο ιδιότυπο τους marketing.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση (επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι καλός γνώστης της Αμερικανικής πραγματικότητας και μπορεί να κάνω λάθος για τις αγαθές προθέσεις του κου Ομπάμα, μου δίνεται όμως μέσω αυτού μια καλή ευκαιρία να εκθέσω τις σκέψεις μου αυτές) ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να διασφαλίσει οφέλη για τον λαό του (όπως είναι εξ΄ ορισμού ταγμένες οι κυβερνήσεις) και έρχεται σε αντίθεση με το κατεστημένο των ασφαλιστικών και των φαρμακοβιομηχανιών που πλήττει κατάφωρα τόσο το εισόδημα του μέσου Αμερικανού όσο και το αμερικανικό δημόσιο. Είναι ένας πόλεμος μέσα από τον οποίο θα αποδειχθεί κατά πόσο το αμερικάνικό κράτος, που θεωρείται το πολιτικά ισχυρότερο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, είναι ισχυρότερο από τις πανίσχυρες αυτές επιχειρήσεις.

Ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση με την εγχώρια πραγματικότητα. Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ την ρήση του κου Καραμανλή για τους “κουμπάρους” που τόση αίσθηση είχε κάνει στην κοινή γνώμη πριν κάποια χρόνια. Τι έγινε με τους κουμπάρους; Ίσως να έγιναν ξάδερφοι. Το γεγονός είναι ότι οι βαρυσήμαντες αυτές δηλώσεις κατέληξαν να στερούνται πλήρως αντικρίσματος, με την κυβέρνηση να εξαρτάται καθ' όλη την θητεία της πλήρως από τα οικονομικά συμφέροντα που εξέφραζαν οι κουμπάροι. Το πρόβλημα της επιρροής των παγκοσμιοποιμένων επιχειρήσεων στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι λιγότερο υπαρκτό. Απόδειξη αυτού η χορηγία που αναγκάστηκε να κάνει η Ελλάδα, όπως και τόσες άλλες χώρες του κόσμου, στους κολοσσούς της φαρμακοβιομηχανίας, για να προμηθευτεί εμβόλια και φάρμακα για μια εικονική επιδημία. Η υποκρισία δεν έχει όρια, με τις επιχειρήσεις αυτές να αποζητούν επίσης ενίσχυση από το αμερικανικό δημόσιο, εμφανίζοντας εαυτές ως πληγείσες από την οικονομική κρίση!

Έτσι λοιπόν ο κος Ομπάμα πράττει αυτά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τα ανδρείκελα που μας κυβερνάν όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν το πολιτικό βάρος για να κάνουν κάτι αντίστοιχο, στον βαθμό που τους επιτρέπεται δεδομένου και του μεγέθους της χώρας. Αυτό έχει την εξήγησή του. Ενώ ο κός Ομπάμα ανήλθε στο αξίωμά του αυτό αγωνιζόμενος μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πολιτικό περιβάλλον κάτι που του προσδίδει εξ' ορισμού κάποια πολιτική ποιότητα η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα βασίζεται στο κληρονομικό δικαίωμα όπου η πολιτική ικανότητα θεωρείται ότι μεταφέρεται και στους απογόνους.