Ο κος Παπανδρέου επιδεικνύει άγνοια των μεγάλων έργων που “τρέχουν” τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ενημερώνω τον αναγνώστη ότι η εγνατία οδός είναι σχεδόν έτοιμη και η διαδρομή Ιωάννινα - Θεσσαλονίκη (ο κος Παπανδρέου μιλούσε στα Ιωάννινα) έχει συρρικνωθεί στις τρεις ώρες.
ΓΑΠ: “Μάταια! Μάταια, οι συμπολίτες μας περίμεναν στην Ήπειρο την ολοκλήρωση, στη βόρειο Ελλάδα επίσης, της εγνατίας μέχρι το 2010.”
Ευχαριστώ τον Βαγγέλη για τον σύνδεσμο αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=kjTN3tN7niI
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009
Προσωρινό τέλος με τα υποβρύχια
Καταγγέλθηκε η συμφωνία κατασκευής των υποβρυχίων από την ανάδοχο γερμανική HDW. Η γερμανική πλευρά ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν ήταν τυπική με τις οικονομικές της υποχρεώσεις. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα είχε αρνηθεί να παραλάβει το πρώτο από τα 4 υποβρύχια τύπου U214 με το αιτιολογικό ότι παρουσίαζε κλίση κατά την ανάδυση υπό συνθήκες κυματισμού, καθώς και υψηλό ακουστικό ίχνος.
Τα ναυπηγία Σκαραμαγκά που είχαν αναλάβει μέρος του έργου, αντιμετωπίζουν πλέον πρόβλημα βιωσιμότητας με αποτέλεσμα να απειλούνται πολλές θέσεις εργασίας. Η γερμανική εταιρία επιδιώκει με την καταγγελία της σύμβασης να διαπραγματευτεί εκ νέου με την νέα Ελληνική κυβέρνηση.
Παραπομπές:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_22/09/2009_330288
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/22/1717984.htm
http://www.hellenicnavy.gr/dy_char_papanikolis.asp
Τα ναυπηγία Σκαραμαγκά που είχαν αναλάβει μέρος του έργου, αντιμετωπίζουν πλέον πρόβλημα βιωσιμότητας με αποτέλεσμα να απειλούνται πολλές θέσεις εργασίας. Η γερμανική εταιρία επιδιώκει με την καταγγελία της σύμβασης να διαπραγματευτεί εκ νέου με την νέα Ελληνική κυβέρνηση.
Παραπομπές:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_22/09/2009_330288
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/22/1717984.htm
http://www.hellenicnavy.gr/dy_char_papanikolis.asp
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009
Συνέταιροι οι δύο μεγάλοι στο ξεπούλημα
Για να μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά η εξωτερική πολιτική πρέπει να βασίζεται σε καλά οργανωμένο μακρόπνοο σχεδιασμό, ώστε να είμαστε συνεπείς με τους συμμάχους μας και να ενημερώνουμε την διεθνή κοινότητα συστηματικά για τα θέματα Ελληνικού ενδιαφέροντος.
Η Ελλάδα επιχείρησε μια τα τελευταία χρόνια μια προσέγγιση με την Ρωσία. Σύναψε συμφωνία για αγωγούς πετρελαίου και εξασφάλισε ικανή υποστήριξη από πλευράς της στα εθνικά μας θέματα. Επίσης έκανε μια καλή αρχή για επέκταση της σύμβασης φυσικού αερίου με την Ρωσία που καλύπτει το 80% των εγχώριων αναγκών και που λήγει το 2016. Ήταν μια από τις ελάχιστες τολμηρές κινήσεις που κατάφερε να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση της ΝΔ και υλοποιήθηκε με την παραίνεση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ. Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τους νατοϊκούς συμμάχους μας οι οποίοι έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους και την ενόχληση που δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για την πρωτοβουλία αυτή του ελληνικού Δημοσίου.
Ο γνωστός για τα φιλοαμερικανικά του φρονήματα πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λοιπόν, δεν δίστασε να εκθέσει την Ελλάδα στο εξωτερικό, να πλήξει την αξιοπιστία της σαν συνομιλητή δηλώνοντας προεκλογικά ότι θα επαναδιαπραγματευτεί την σύμβαση της Ελλάδας για τον αγωγό Μπουρκάς-Αλεξανδρούπολη, βάζοντάς μας στην ίδια κατηγορία με την Βουλγαρία (η οποία πρόσφατα τορπίλισε και αυτή την συμφωνία). Επικαλέστηκε επίσης υποκριτικά και λόγους περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Φυσικά η Ρωσία απάντησε ότι θα βρεθεί λύση και χωρίς την συναίνεση των δύο βαλκανικών κρατών, φαντάζει όμως δυσοίωνο το ενεργειακό μέλλον της χώρας μας, που παρουσιάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όπως προαναφέρθηκε, εξάρτηση από την Ρωσία.
Εξίσου υποκριτική ήταν και η δήλωση της κας Μπακογιάννη η οποία σημειώνεται ότι επίσης είχε ενοχληθεί από το φιλορωσική αυτό άνοιγμα. Αναφέρει ότι “ ...ο κος Παπανδρέου έριξε σκιά στις διμερείς σχέσεις της χώρας μας με τη Ρωσία, σχέσεις για την ισόρροπη ανάπτυξη των οποίων αυτή η κυβέρνηση έχει εργαστεί ακούραστα...” Αυτό που αποκρύπτει είναι ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν έχει προχωρήσει στην κοινοβουλευτική κύρωση της διακρατικής συμφωνία για τον αγωγό όλα αυτά τα χρόνια, οι δηλώσεις αυτές λοιπόν στερούνται ουσίας.
Δυστυχώς σε αυτή την περίοδο της πολυπαθούς ιστορίας μας τα δύο μεγάλα κόμματα διαγωνίζονται ποιος θα ξεπουλήσει περισσότερα στην ΝΑΤΟική συμμαχία η οποία έχει μετακυλίσει τα συμφέροντα της στην γείτονά μας Τουρκία. Η χώρα μας καίει έναν έναν τους δυνητικούς της συμμάχους ακόμη και την παραδοσιακά φίλα προσκείμενη σε εμάς Γαλλία την οποία “αδειάζουμε” συνυπογράφοντας την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Δική μα ευθύνη είναι να γνωρίζουμε την αλήθεια και να διατυμπανίζουμε το ξεπούλημα αυτό των εθνικών μας θεμάτων.
Η Ελλάδα επιχείρησε μια τα τελευταία χρόνια μια προσέγγιση με την Ρωσία. Σύναψε συμφωνία για αγωγούς πετρελαίου και εξασφάλισε ικανή υποστήριξη από πλευράς της στα εθνικά μας θέματα. Επίσης έκανε μια καλή αρχή για επέκταση της σύμβασης φυσικού αερίου με την Ρωσία που καλύπτει το 80% των εγχώριων αναγκών και που λήγει το 2016. Ήταν μια από τις ελάχιστες τολμηρές κινήσεις που κατάφερε να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση της ΝΔ και υλοποιήθηκε με την παραίνεση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ. Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τους νατοϊκούς συμμάχους μας οι οποίοι έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους και την ενόχληση που δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για την πρωτοβουλία αυτή του ελληνικού Δημοσίου.
Ο γνωστός για τα φιλοαμερικανικά του φρονήματα πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λοιπόν, δεν δίστασε να εκθέσει την Ελλάδα στο εξωτερικό, να πλήξει την αξιοπιστία της σαν συνομιλητή δηλώνοντας προεκλογικά ότι θα επαναδιαπραγματευτεί την σύμβαση της Ελλάδας για τον αγωγό Μπουρκάς-Αλεξανδρούπολη, βάζοντάς μας στην ίδια κατηγορία με την Βουλγαρία (η οποία πρόσφατα τορπίλισε και αυτή την συμφωνία). Επικαλέστηκε επίσης υποκριτικά και λόγους περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Φυσικά η Ρωσία απάντησε ότι θα βρεθεί λύση και χωρίς την συναίνεση των δύο βαλκανικών κρατών, φαντάζει όμως δυσοίωνο το ενεργειακό μέλλον της χώρας μας, που παρουσιάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όπως προαναφέρθηκε, εξάρτηση από την Ρωσία.
Εξίσου υποκριτική ήταν και η δήλωση της κας Μπακογιάννη η οποία σημειώνεται ότι επίσης είχε ενοχληθεί από το φιλορωσική αυτό άνοιγμα. Αναφέρει ότι “ ...ο κος Παπανδρέου έριξε σκιά στις διμερείς σχέσεις της χώρας μας με τη Ρωσία, σχέσεις για την ισόρροπη ανάπτυξη των οποίων αυτή η κυβέρνηση έχει εργαστεί ακούραστα...” Αυτό που αποκρύπτει είναι ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν έχει προχωρήσει στην κοινοβουλευτική κύρωση της διακρατικής συμφωνία για τον αγωγό όλα αυτά τα χρόνια, οι δηλώσεις αυτές λοιπόν στερούνται ουσίας.
Δυστυχώς σε αυτή την περίοδο της πολυπαθούς ιστορίας μας τα δύο μεγάλα κόμματα διαγωνίζονται ποιος θα ξεπουλήσει περισσότερα στην ΝΑΤΟική συμμαχία η οποία έχει μετακυλίσει τα συμφέροντα της στην γείτονά μας Τουρκία. Η χώρα μας καίει έναν έναν τους δυνητικούς της συμμάχους ακόμη και την παραδοσιακά φίλα προσκείμενη σε εμάς Γαλλία την οποία “αδειάζουμε” συνυπογράφοντας την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Δική μα ευθύνη είναι να γνωρίζουμε την αλήθεια και να διατυμπανίζουμε το ξεπούλημα αυτό των εθνικών μας θεμάτων.
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009
Ζητάμε πρωθυπουργό ή βασιλιά;
Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, θα έπρεπε να επικρατεί ο πολιτικός διάλογος. Αντί αυτού τα μέσα αναλώνουν τον χρόνο και τον χώρο τους στην συζήτηση για τα debate των πολιτικών αρχηγών.
Αυτή καθ΄ αυτή η συζήτηση καταφορά απαξιωτική για το πολιτικό μας σύστημα. Δεν καλούμαστε να επιλέξουμε κυβερνήτες ή βασιλείς. Καλούμαστε να επιλέξουμε βουλευτές που στην συνέχεια θα στηρίξουν κάποια κυβέρνηση. Αντί αυτού όμως η προεκλογική μας περίοδος μονοπωλείται από την παρουσία των πολιτικών αρχηγών. Ένας πολιτικός αρχηγός μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά όχι περισσότερα από αυτά που προβλέπει το σύνταγμα οι νόμοι και η κοινή λογική. Ο πολιτικός αρχηγός ολοκληρώνει τα μονομερή που αποτελούν τον κάθε πολιτικό σχηματισμό. Δεν μπορεί να είναι ειδήμων στα πάντα και δεν μπορεί να δράσει χωρίς τον υπόλοιπο κομματικό μηχανισμό. Δεν μπορεί να δράσει επίσης σαν πρωθυπουργός χωρίς την ψήφο εμπιστοσύνης.
Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντικό να επιλέγονται κατ' αρχάς με εξαιρετική φροντίδα τα μονομερή αυτά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος, οι βουλευτές. Αυτοί είναι στη συνέχεια που θα εναποθέτουν στα χέρια μιας κυβέρνησης το μέλλον της χώρας, αυτοί που θα μεριμνήσουν για την υλοποίηση του εκάστοτε προγράμματος, αυτοί που θα προβάλλουν τα προβλήματα κάθε περιφέρειας, σε αυτούς εναπόκειται η ευθύνη του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Αντί όμως να δίνεται βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους και σε αυτό που έχουν να πούν, η προεκλογική φιλολογία περιστρέφεται γύρω από τους πολιτικούς αρχηγούς. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει έλλειψη δημοκρατικής ωριμότητας και αλληθώρισμα σε παλαιότερα συγκεντρωτικά καθεστώτα.
Οι προεκτάσεις της προσέγγισης αυτής διαβρώνουν συθέμελα το πολιτικό οικοδόμημα. Η προεκλογική περίοδος στεγνώνει από πολιτικό λόγο και περιστρέφεται γύρω από διαδικαστικά θέματα, τη στιγμή που τα ανοιχτά μέτωπα σε εσωτερικό και εξωτερικό της Ελλάδας απαιτούν άμεση αντιμετώπιση.
Η άποψή μου για τον ανταγωνισμό, σε οποιοδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι ότι όταν υπάρχουν διαφορές μεταξύ δύο πλευρών τα επιχειρήματα στρέφονται προς την κατεύθυνση της ανάδειξης των διαφορών αυτών. Επειδή δεν διακρίνω κάτι τέτοιο στον πολιτικό λόγο των δύο μεγάλων κομμάτων, οδηγούμε στο συμπέρασμα ότι λόγω της ανυπαρξίας πολιτικών διαφορών η συζήτηση εκτρέπεται σε θέματα ελάσσονος σημασίας. Σε θέματα που δεν αναδεικνύουν την σύγκλιση της κοσμοθεωρίας των δύο πόλων.
Έτσι λοιπόν θα ασχολούμαστε με το ποιοι βουλευτές μπήκαν στις λίστες των κομμάτων και ποιοι όχι, αν ο κος Σημίτης τοποθετήθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα δαπανούμε πολύτιμο χρόνο παρακολουθώντας την αλληλογραφία μεταξύ των δύο εκπροσώπων τύπου, για τους όρους του debate, και με το πέρας του θα το αναλύσουμε καρέ-καρέ, ο κάθε ένας από την σκοπιά του. Θα έρθει έτσι και η ώρα της κάλπης και κανείς δεν θα ξέρει γιατί ψηφίζει και ποιο είναι το διακύβευμα. Θα συνεχιστεί η αποχή του λαού από την πολιτική πραγματικότητα ακολουθώντας την ίδια συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθεί η καυτή επικαιρότητα προ της προκήρυξης των εκλογών με την ατέρμονη και ατελέσφορη προσμονή τους. Ο λαός όχι μόνο δεν έχει τον χρόνο αλλά δεν έχει και τα δεδομένα για να επιλέξει σωστά.
Αυτή καθ΄ αυτή η συζήτηση καταφορά απαξιωτική για το πολιτικό μας σύστημα. Δεν καλούμαστε να επιλέξουμε κυβερνήτες ή βασιλείς. Καλούμαστε να επιλέξουμε βουλευτές που στην συνέχεια θα στηρίξουν κάποια κυβέρνηση. Αντί αυτού όμως η προεκλογική μας περίοδος μονοπωλείται από την παρουσία των πολιτικών αρχηγών. Ένας πολιτικός αρχηγός μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά όχι περισσότερα από αυτά που προβλέπει το σύνταγμα οι νόμοι και η κοινή λογική. Ο πολιτικός αρχηγός ολοκληρώνει τα μονομερή που αποτελούν τον κάθε πολιτικό σχηματισμό. Δεν μπορεί να είναι ειδήμων στα πάντα και δεν μπορεί να δράσει χωρίς τον υπόλοιπο κομματικό μηχανισμό. Δεν μπορεί να δράσει επίσης σαν πρωθυπουργός χωρίς την ψήφο εμπιστοσύνης.
Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντικό να επιλέγονται κατ' αρχάς με εξαιρετική φροντίδα τα μονομερή αυτά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος, οι βουλευτές. Αυτοί είναι στη συνέχεια που θα εναποθέτουν στα χέρια μιας κυβέρνησης το μέλλον της χώρας, αυτοί που θα μεριμνήσουν για την υλοποίηση του εκάστοτε προγράμματος, αυτοί που θα προβάλλουν τα προβλήματα κάθε περιφέρειας, σε αυτούς εναπόκειται η ευθύνη του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Αντί όμως να δίνεται βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους και σε αυτό που έχουν να πούν, η προεκλογική φιλολογία περιστρέφεται γύρω από τους πολιτικούς αρχηγούς. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει έλλειψη δημοκρατικής ωριμότητας και αλληθώρισμα σε παλαιότερα συγκεντρωτικά καθεστώτα.
Οι προεκτάσεις της προσέγγισης αυτής διαβρώνουν συθέμελα το πολιτικό οικοδόμημα. Η προεκλογική περίοδος στεγνώνει από πολιτικό λόγο και περιστρέφεται γύρω από διαδικαστικά θέματα, τη στιγμή που τα ανοιχτά μέτωπα σε εσωτερικό και εξωτερικό της Ελλάδας απαιτούν άμεση αντιμετώπιση.
Η άποψή μου για τον ανταγωνισμό, σε οποιοδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι ότι όταν υπάρχουν διαφορές μεταξύ δύο πλευρών τα επιχειρήματα στρέφονται προς την κατεύθυνση της ανάδειξης των διαφορών αυτών. Επειδή δεν διακρίνω κάτι τέτοιο στον πολιτικό λόγο των δύο μεγάλων κομμάτων, οδηγούμε στο συμπέρασμα ότι λόγω της ανυπαρξίας πολιτικών διαφορών η συζήτηση εκτρέπεται σε θέματα ελάσσονος σημασίας. Σε θέματα που δεν αναδεικνύουν την σύγκλιση της κοσμοθεωρίας των δύο πόλων.
Έτσι λοιπόν θα ασχολούμαστε με το ποιοι βουλευτές μπήκαν στις λίστες των κομμάτων και ποιοι όχι, αν ο κος Σημίτης τοποθετήθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα δαπανούμε πολύτιμο χρόνο παρακολουθώντας την αλληλογραφία μεταξύ των δύο εκπροσώπων τύπου, για τους όρους του debate, και με το πέρας του θα το αναλύσουμε καρέ-καρέ, ο κάθε ένας από την σκοπιά του. Θα έρθει έτσι και η ώρα της κάλπης και κανείς δεν θα ξέρει γιατί ψηφίζει και ποιο είναι το διακύβευμα. Θα συνεχιστεί η αποχή του λαού από την πολιτική πραγματικότητα ακολουθώντας την ίδια συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθεί η καυτή επικαιρότητα προ της προκήρυξης των εκλογών με την ατέρμονη και ατελέσφορη προσμονή τους. Ο λαός όχι μόνο δεν έχει τον χρόνο αλλά δεν έχει και τα δεδομένα για να επιλέξει σωστά.
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009
Από την Ευρώπη
Επέτυχε και δεύτερη θητεία ο κος Μπαρόσο επιτυγχάνοντας την απόλυτη πλειοψηφία στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα 382 ψήφους υπερ, 219 κατά και 117 αποχές. Στην Ελλάδα οι ευρωβουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. όπως και το 2004 ψήφισαν κατά, της ΝΔ ψήφισαν υπέρ, του ΠΑΣΟΚ κατά, παρά την γραμμή του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος για υπερψήφιση. Κατά ψήφισαν και όλοι αριστεροί ευρωβουλευτές της Ελλάδας. Επόμενος σταθμός είναι η επικύρωση του ευρωσυντάγματος από τους Ιρλανδούς στις 2 Οκτωβρίου οι οποίοι φαίνεται ότι αυτή τη φορά τείνουν στη υπερψήφιση. Αν αυτή ευοδωθεί θα πρέπει να διοριστούν και οι νέοι αξιωματούχοι που προβλέπονται από την συνθήκη, ο ύπατος εκπρόσωπος της εξωτερικής πολιτικής και ο πρόεδρος του Συμβουλίου.
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2009
Αλλαγές στη Ρηγίλλης
Το βήμα στην σελίδα Α5 έχει σήμερα ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ του κου Ραβανού που περιγράφει την αλλαγή σκυτάλης στο εσωτερικό της Ρηγίλλης εν όψη τις επικείμενης ήττας της ΝΔ. Εκδηλώνεται παλινόρθωση στελεχών που είναι φίλα προσκείμενα στην οικογένεια Μητσοτάκη. Χαρακτηριστικά αναφέρει ανώνυμο στέλεχος ότι της πλευράς Καραμανλή “Παραδώσαμε την εξουσία και δεν το ξέρουμε”.
Αμερική...
Έχουμε την πολυτέλεια πιστεύω να μπορούμε να κλέψουμε λίγο χρόνο από τις εκλογές για να ερευνήσουμε ένα παράδειγμα προς μίμηση από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.
Εκεί ο πρόεδρος της Αμερικής επιχειρεί μια τεράστια τομή στον τρόπο σκέψης και στην νοοτροπία του αμερικανικού έθνους. Μιλάμε για έναν λαό που έχει γαλουχηθεί όλα αυτά τα χρόνια σε ένα κλίμα που απορρίπτει πλήρως κάθε ιδέα σοσιαλισμού, κάθε κίνηση επιχειρηματικής κρατικής πρωτοβουλίας. Είναι ο απότοκος όλων αυτών των χρόνων του ψυχρού πολέμου, όπου και οι δύο πλευρές εξώθησαν στα άκρα την προπαγάνδα στο εσωτερικό τους. Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να εμπεδώσει στον λαό τα οφέλη της θεσμοθέτησης ενός κρατικού ασφαλιστικού φορέα που θα αναλάβει τις στρατιές των ανασφαλίστων στην αμερικανική επικράτεια. Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες του εν λόγω νομοθετήματος ούτε τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Κρίνοντας όμως από τις παροχές που δίνουν οι φορείς αυτοί στους πολίτες άλλων κρατών και από το ενδιαφέρον που δείχνουν οι Αμερικανοί στο καναδικό σύστημα υγείας (όπου η κρατική πρόνοια είναι σχεδόν καθολική) επιχειρώ να κάνω τα εξής σχόλια.
Κατ' αρχάς ο ρόλος που καλούνται θεωρητικά να παίξουν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις στα δημοκρατικά συστήματα που έχει υιοθετήσει όλος ο δυτικός κόσμος, είναι να υπερασπιστούν τα οφέλη των υποκειμένων λαών. Ο στόχος αυτός έρχεται να συγκρουστεί κάθε φορά με τα εγκαθιδρυμένα συμφέροντα, οικονομικά κυρίως. Δεδομένου ότι οι παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις πλέον αποκτούν δύναμη υπέρτερη συχνά των κρατικών οντοτήτων, οι κρατικές προσπάθειες για τομές χτυπάν σε ένα ισχυρό τοίχος. Το τοίχος αυτό αποτελείται από τους εγκάθετους των επιχειρήσεων αυτών, δηλαδή τα εξαγορασμένα ΜΜΕ τους εξαγορασμένους κρατικούς αξιωματούχους και γενικότερα όλους αυτούς που έχουν προνοήσει οι επιχειρήσεις να ενσωματώσουν στο ιδιότυπο τους marketing.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση (επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι καλός γνώστης της Αμερικανικής πραγματικότητας και μπορεί να κάνω λάθος για τις αγαθές προθέσεις του κου Ομπάμα, μου δίνεται όμως μέσω αυτού μια καλή ευκαιρία να εκθέσω τις σκέψεις μου αυτές) ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να διασφαλίσει οφέλη για τον λαό του (όπως είναι εξ΄ ορισμού ταγμένες οι κυβερνήσεις) και έρχεται σε αντίθεση με το κατεστημένο των ασφαλιστικών και των φαρμακοβιομηχανιών που πλήττει κατάφωρα τόσο το εισόδημα του μέσου Αμερικανού όσο και το αμερικανικό δημόσιο. Είναι ένας πόλεμος μέσα από τον οποίο θα αποδειχθεί κατά πόσο το αμερικάνικό κράτος, που θεωρείται το πολιτικά ισχυρότερο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, είναι ισχυρότερο από τις πανίσχυρες αυτές επιχειρήσεις.
Ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση με την εγχώρια πραγματικότητα. Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ την ρήση του κου Καραμανλή για τους “κουμπάρους” που τόση αίσθηση είχε κάνει στην κοινή γνώμη πριν κάποια χρόνια. Τι έγινε με τους κουμπάρους; Ίσως να έγιναν ξάδερφοι. Το γεγονός είναι ότι οι βαρυσήμαντες αυτές δηλώσεις κατέληξαν να στερούνται πλήρως αντικρίσματος, με την κυβέρνηση να εξαρτάται καθ' όλη την θητεία της πλήρως από τα οικονομικά συμφέροντα που εξέφραζαν οι κουμπάροι. Το πρόβλημα της επιρροής των παγκοσμιοποιμένων επιχειρήσεων στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι λιγότερο υπαρκτό. Απόδειξη αυτού η χορηγία που αναγκάστηκε να κάνει η Ελλάδα, όπως και τόσες άλλες χώρες του κόσμου, στους κολοσσούς της φαρμακοβιομηχανίας, για να προμηθευτεί εμβόλια και φάρμακα για μια εικονική επιδημία. Η υποκρισία δεν έχει όρια, με τις επιχειρήσεις αυτές να αποζητούν επίσης ενίσχυση από το αμερικανικό δημόσιο, εμφανίζοντας εαυτές ως πληγείσες από την οικονομική κρίση!
Έτσι λοιπόν ο κος Ομπάμα πράττει αυτά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τα ανδρείκελα που μας κυβερνάν όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν το πολιτικό βάρος για να κάνουν κάτι αντίστοιχο, στον βαθμό που τους επιτρέπεται δεδομένου και του μεγέθους της χώρας. Αυτό έχει την εξήγησή του. Ενώ ο κός Ομπάμα ανήλθε στο αξίωμά του αυτό αγωνιζόμενος μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πολιτικό περιβάλλον κάτι που του προσδίδει εξ' ορισμού κάποια πολιτική ποιότητα η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα βασίζεται στο κληρονομικό δικαίωμα όπου η πολιτική ικανότητα θεωρείται ότι μεταφέρεται και στους απογόνους.
Εκεί ο πρόεδρος της Αμερικής επιχειρεί μια τεράστια τομή στον τρόπο σκέψης και στην νοοτροπία του αμερικανικού έθνους. Μιλάμε για έναν λαό που έχει γαλουχηθεί όλα αυτά τα χρόνια σε ένα κλίμα που απορρίπτει πλήρως κάθε ιδέα σοσιαλισμού, κάθε κίνηση επιχειρηματικής κρατικής πρωτοβουλίας. Είναι ο απότοκος όλων αυτών των χρόνων του ψυχρού πολέμου, όπου και οι δύο πλευρές εξώθησαν στα άκρα την προπαγάνδα στο εσωτερικό τους. Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να εμπεδώσει στον λαό τα οφέλη της θεσμοθέτησης ενός κρατικού ασφαλιστικού φορέα που θα αναλάβει τις στρατιές των ανασφαλίστων στην αμερικανική επικράτεια. Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες του εν λόγω νομοθετήματος ούτε τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Κρίνοντας όμως από τις παροχές που δίνουν οι φορείς αυτοί στους πολίτες άλλων κρατών και από το ενδιαφέρον που δείχνουν οι Αμερικανοί στο καναδικό σύστημα υγείας (όπου η κρατική πρόνοια είναι σχεδόν καθολική) επιχειρώ να κάνω τα εξής σχόλια.
Κατ' αρχάς ο ρόλος που καλούνται θεωρητικά να παίξουν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις στα δημοκρατικά συστήματα που έχει υιοθετήσει όλος ο δυτικός κόσμος, είναι να υπερασπιστούν τα οφέλη των υποκειμένων λαών. Ο στόχος αυτός έρχεται να συγκρουστεί κάθε φορά με τα εγκαθιδρυμένα συμφέροντα, οικονομικά κυρίως. Δεδομένου ότι οι παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις πλέον αποκτούν δύναμη υπέρτερη συχνά των κρατικών οντοτήτων, οι κρατικές προσπάθειες για τομές χτυπάν σε ένα ισχυρό τοίχος. Το τοίχος αυτό αποτελείται από τους εγκάθετους των επιχειρήσεων αυτών, δηλαδή τα εξαγορασμένα ΜΜΕ τους εξαγορασμένους κρατικούς αξιωματούχους και γενικότερα όλους αυτούς που έχουν προνοήσει οι επιχειρήσεις να ενσωματώσουν στο ιδιότυπο τους marketing.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση (επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι καλός γνώστης της Αμερικανικής πραγματικότητας και μπορεί να κάνω λάθος για τις αγαθές προθέσεις του κου Ομπάμα, μου δίνεται όμως μέσω αυτού μια καλή ευκαιρία να εκθέσω τις σκέψεις μου αυτές) ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να διασφαλίσει οφέλη για τον λαό του (όπως είναι εξ΄ ορισμού ταγμένες οι κυβερνήσεις) και έρχεται σε αντίθεση με το κατεστημένο των ασφαλιστικών και των φαρμακοβιομηχανιών που πλήττει κατάφωρα τόσο το εισόδημα του μέσου Αμερικανού όσο και το αμερικανικό δημόσιο. Είναι ένας πόλεμος μέσα από τον οποίο θα αποδειχθεί κατά πόσο το αμερικάνικό κράτος, που θεωρείται το πολιτικά ισχυρότερο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, είναι ισχυρότερο από τις πανίσχυρες αυτές επιχειρήσεις.
Ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση με την εγχώρια πραγματικότητα. Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ την ρήση του κου Καραμανλή για τους “κουμπάρους” που τόση αίσθηση είχε κάνει στην κοινή γνώμη πριν κάποια χρόνια. Τι έγινε με τους κουμπάρους; Ίσως να έγιναν ξάδερφοι. Το γεγονός είναι ότι οι βαρυσήμαντες αυτές δηλώσεις κατέληξαν να στερούνται πλήρως αντικρίσματος, με την κυβέρνηση να εξαρτάται καθ' όλη την θητεία της πλήρως από τα οικονομικά συμφέροντα που εξέφραζαν οι κουμπάροι. Το πρόβλημα της επιρροής των παγκοσμιοποιμένων επιχειρήσεων στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι λιγότερο υπαρκτό. Απόδειξη αυτού η χορηγία που αναγκάστηκε να κάνει η Ελλάδα, όπως και τόσες άλλες χώρες του κόσμου, στους κολοσσούς της φαρμακοβιομηχανίας, για να προμηθευτεί εμβόλια και φάρμακα για μια εικονική επιδημία. Η υποκρισία δεν έχει όρια, με τις επιχειρήσεις αυτές να αποζητούν επίσης ενίσχυση από το αμερικανικό δημόσιο, εμφανίζοντας εαυτές ως πληγείσες από την οικονομική κρίση!
Έτσι λοιπόν ο κος Ομπάμα πράττει αυτά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τα ανδρείκελα που μας κυβερνάν όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν το πολιτικό βάρος για να κάνουν κάτι αντίστοιχο, στον βαθμό που τους επιτρέπεται δεδομένου και του μεγέθους της χώρας. Αυτό έχει την εξήγησή του. Ενώ ο κός Ομπάμα ανήλθε στο αξίωμά του αυτό αγωνιζόμενος μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πολιτικό περιβάλλον κάτι που του προσδίδει εξ' ορισμού κάποια πολιτική ποιότητα η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα βασίζεται στο κληρονομικό δικαίωμα όπου η πολιτική ικανότητα θεωρείται ότι μεταφέρεται και στους απογόνους.
Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009
Κάποιοι είναι τυχεροί.
Υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι δεν έχουν να προσβλέπουν σε κάτι από τους πολιτευτές πέρα από το καλό της χώρας τους. Δεν αποζητούν κάποια εξυπηρέτηση και κάποιο βόλεμα. Αυτοί είναι που είναι ευλογημένοι με το μεγάλο προτέρημα να αποφασίζουν ελεύθερα για το πολιτικό μέλλον της χώρας τους. Αυτούς αφορά το κείμενο αυτό, και αυτούς καλώ να απεμπλακούν από την συναισθηματική εμμονή τους στα δύο μεγάλα κόμματα. Να ζυγίσουν την υπάρχουσα πραγματικότητα και να ενισχύσουν κάποιο από τα μικρότερα κόμματα, ενισχύοντας έτσι τον πλουραλισμό στην πολιτική μας σκηνή.
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Πέταξε ο Χριστοφοράκος
Τελικά το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο αποδέχτηκε τις αιτιάσεις της υπεράσπισης του Χριστοφοράκου (δεν τον αποκαλώ κύριο, αφού η ιδιότητά το αυτή βρίσκεται υπό αίρεση στην Ελλάδα όσο φυγοδικεί από την ελληνική δικαιοσύνη) περί της παραγραφής των αδικημάτων του σε γερμανικό έδαφος. Συγκεκριμένα η γερμανική δικαιοσύνη διατηρεί το δικαίωμα να μην εκδώσει τον Χριστοφοράκο στην Ελλάδα αν τα εν λόγω αδικήματα έχουν παραγραφεί στο εσωτερικό της (Γερμανίας). Αυτό προβλέπεται από το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Τα αδικήματα που θεωρούνται ότι έχουν παραγραφεί είναι αυτά της περιόδου Απριλίου - Σεπτεμβρίου 2003 (υπόθεση της σύμβασης 8002 που αφορά την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, για την οποία εναντίον του εκζητούμενου έχει ασκηθεί δίωξη για ενεργητική δωροδοκία και για νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες βλ. http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/05/1710883.htm)
Μένει να αποφανθεί το ίδιο σώμα για το σκεπτικό του εφετείου του Μονάχου αναφορικά με την απάτη ύψους 255 εκατομμυρίων δολαρίων στα πλαίσια του συστήματος C4I. Με βάση τα νέα αυτά δεδομένα θεωρείται ιδιαίτερα αμφίβολη η έκδοση Χριστοφοράκου στην Ελλάδα.
Μένει να αποφανθεί το ίδιο σώμα για το σκεπτικό του εφετείου του Μονάχου αναφορικά με την απάτη ύψους 255 εκατομμυρίων δολαρίων στα πλαίσια του συστήματος C4I. Με βάση τα νέα αυτά δεδομένα θεωρείται ιδιαίτερα αμφίβολη η έκδοση Χριστοφοράκου στην Ελλάδα.
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2009
Τώρα που προκηρύχτηκαν εκλογές ικανοποιηθήκαμε;
Να που έγιναν τελικά οι εκλογές τις οποίες ακούραστα αναζητούσε όλη η επικαιρότητα. Και τώρα που έγιναν σε τί καλύτερο μπορεί να ελπίζει ο λαός. Μπορεί να ελπίζει σε ένα όραμα που εκφράζει η αξιωματική αντιπολίτευση;
Η απάντηση είναι όχι, δεν επιφυλάσσονται εκπλήξεις και ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας αν το ΠΑΣΟΚ αναλάβει την εξουσία. Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι τα δύο κραταιά κόμματα να υπόσχονται αλλαγές, ανατροπές, κάθαρση και τόσα άλλα κοσμογονικά που αν τελικά είχαν πραγματωθεί θα τα είχαμε αντιληφθεί όλοι μας. Όσο εναλλασσόταν η εξουσία μεταξύ τους τόσο ενισχύονταν η πεποίθηση σε εμένα άλλα και σε άλλους, πολλοί από τους οποίους καταφεύγουν σήμερα στην αποχή, ότι τα πολιτικά αυτά κόμματα διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους. Συντηρούν την εκλογική τους βάση με ψεύτικα ιδεολογήματα.
Η εκλογολογία στην Ελλάδα ξεκινά από πολύ νωρίς στην εκλογική θητεία ενός κόμματος με τα ΜΜΕ να προσπαθούν να μαντέψουν τις προθέσεις του εκάστοτε πρωθυπουργού. Αυτό ίσως βολεύει τις κυβερνήσεις που μετατοπίζουν με αυτό τον τρόπο το πεδίο ενδιαφέροντος του κοινού από την ουσιαστική πολιτική στη σεναριολογία. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν τα δημοσκοπικά περιθώρια στενεύουν. Τότε αντί να σέρνουν την εκλογολογία οι κυβερνήσεις τις σέρνει αυτή. Από το σημείο αυτό ξεκινά να αναλώνεται η κυβερνητική μηχανή σε μηχανορραφίες για το πότε είναι ευνοϊκότερο να διενεργηθούν εκλογές, πώς πρέπει να κινητοποιηθεί επικοινωνιακά και πώς πρέπει να επιβαρύνει συχνά το δημόσιο όφελος στο πλαίσιο ανεύθυνης και καιροσκοπικής παροχολογίας. Τα στελέχη παραδίδονται σε παρασκηνιακά μαχαιρώματα παραμελώντας τις θέσεις ευθύνης που κατέχουν. Η ουσιαστική πολιτική παραπαίει και ανθεί η ίντριγκα.
Αυτό ζήσαμε την εν όψη των εκλογών που διενεργήθηκαν, και αυτό ζούμε λίγο-πολύ πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση. Θα μπορούσε να αμβλυνθεί όμως το πρόβλημα αυτό και οι άνθρωποι που καταπιάνονται με τέτοια θέματα γνωρίζουν τρόπους. Θα μπορούσε έτσι να είναι ισχυρότερα θεσμοθετημένη η τετραετής θητεία μιας κυβέρνησης ώστε να υφίσταται κάποιου είδους ποινή στα κόμματα που προκαλούν πρόωρες εκλογές, όπως για παράδειγμα περικοπή ποσού από τις κρατικές ενισχύσεις. Η αιτιολόγηση των πρόωρων εκλογών να είναι περισσότερο τεκμηριωμένη και να εξεταστεί το ενδεχόμενο απαίτησης αυξημένης πλειοψηφίας από την βουλή για να υλοποιηθεί, εκτός φυσικά αν η κυβέρνηση παραιτείται λόγω ανικανότητάς της να διαχειριστεί την κατάσταση στη χώρα οπότε ίσως πρέπει να αναγκάζεται σε αποχή από την τρέχουσα εκλογική διαδικασία.
Ίσως ακόμη χρειάζεται να θεσμοθετηθεί συνταγματικά αυξημένη πλειοψηφία για να επιτευχθεί αλλαγή στον εκλογικό νόμο. Με τον τρόπο που αλλάζουν οι εκλογικοί νόμοι τώρα (και γενικότερα οι νόμοι θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος) δίνεται η αίσθηση στον λαό ότι οι κατέχοντες την νομοθετική εξουσία την διαχειρίζονται προς όφελός τους. Δεν δίνεται επίσης ο χρόνος στον λαό να εκτιμήσει και να εμπεδώσει τα νομοθετήματα, και να κατανοήσει το περιεχόμενο. Δεν στηρίζεται δηλαδή σε κάποιο σχετικά σταθερό εκλογικό πλαίσιο το οποίο εμπιστεύεται.
Η απάντηση είναι όχι, δεν επιφυλάσσονται εκπλήξεις και ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας αν το ΠΑΣΟΚ αναλάβει την εξουσία. Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι τα δύο κραταιά κόμματα να υπόσχονται αλλαγές, ανατροπές, κάθαρση και τόσα άλλα κοσμογονικά που αν τελικά είχαν πραγματωθεί θα τα είχαμε αντιληφθεί όλοι μας. Όσο εναλλασσόταν η εξουσία μεταξύ τους τόσο ενισχύονταν η πεποίθηση σε εμένα άλλα και σε άλλους, πολλοί από τους οποίους καταφεύγουν σήμερα στην αποχή, ότι τα πολιτικά αυτά κόμματα διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους. Συντηρούν την εκλογική τους βάση με ψεύτικα ιδεολογήματα.
Η εκλογολογία στην Ελλάδα ξεκινά από πολύ νωρίς στην εκλογική θητεία ενός κόμματος με τα ΜΜΕ να προσπαθούν να μαντέψουν τις προθέσεις του εκάστοτε πρωθυπουργού. Αυτό ίσως βολεύει τις κυβερνήσεις που μετατοπίζουν με αυτό τον τρόπο το πεδίο ενδιαφέροντος του κοινού από την ουσιαστική πολιτική στη σεναριολογία. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν τα δημοσκοπικά περιθώρια στενεύουν. Τότε αντί να σέρνουν την εκλογολογία οι κυβερνήσεις τις σέρνει αυτή. Από το σημείο αυτό ξεκινά να αναλώνεται η κυβερνητική μηχανή σε μηχανορραφίες για το πότε είναι ευνοϊκότερο να διενεργηθούν εκλογές, πώς πρέπει να κινητοποιηθεί επικοινωνιακά και πώς πρέπει να επιβαρύνει συχνά το δημόσιο όφελος στο πλαίσιο ανεύθυνης και καιροσκοπικής παροχολογίας. Τα στελέχη παραδίδονται σε παρασκηνιακά μαχαιρώματα παραμελώντας τις θέσεις ευθύνης που κατέχουν. Η ουσιαστική πολιτική παραπαίει και ανθεί η ίντριγκα.
Αυτό ζήσαμε την εν όψη των εκλογών που διενεργήθηκαν, και αυτό ζούμε λίγο-πολύ πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση. Θα μπορούσε να αμβλυνθεί όμως το πρόβλημα αυτό και οι άνθρωποι που καταπιάνονται με τέτοια θέματα γνωρίζουν τρόπους. Θα μπορούσε έτσι να είναι ισχυρότερα θεσμοθετημένη η τετραετής θητεία μιας κυβέρνησης ώστε να υφίσταται κάποιου είδους ποινή στα κόμματα που προκαλούν πρόωρες εκλογές, όπως για παράδειγμα περικοπή ποσού από τις κρατικές ενισχύσεις. Η αιτιολόγηση των πρόωρων εκλογών να είναι περισσότερο τεκμηριωμένη και να εξεταστεί το ενδεχόμενο απαίτησης αυξημένης πλειοψηφίας από την βουλή για να υλοποιηθεί, εκτός φυσικά αν η κυβέρνηση παραιτείται λόγω ανικανότητάς της να διαχειριστεί την κατάσταση στη χώρα οπότε ίσως πρέπει να αναγκάζεται σε αποχή από την τρέχουσα εκλογική διαδικασία.
Ίσως ακόμη χρειάζεται να θεσμοθετηθεί συνταγματικά αυξημένη πλειοψηφία για να επιτευχθεί αλλαγή στον εκλογικό νόμο. Με τον τρόπο που αλλάζουν οι εκλογικοί νόμοι τώρα (και γενικότερα οι νόμοι θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος) δίνεται η αίσθηση στον λαό ότι οι κατέχοντες την νομοθετική εξουσία την διαχειρίζονται προς όφελός τους. Δεν δίνεται επίσης ο χρόνος στον λαό να εκτιμήσει και να εμπεδώσει τα νομοθετήματα, και να κατανοήσει το περιεχόμενο. Δεν στηρίζεται δηλαδή σε κάποιο σχετικά σταθερό εκλογικό πλαίσιο το οποίο εμπιστεύεται.
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2009
Εξαγγελίες άνευ περιεχομένου
"Επανίδρυση του κράτους" - "Πράσινη ανάπτυξη", φαίνεται ότι υπάρχει κάποια ομοιότητα στην αοριστία και των δύο εξαγγελιών. Στο δια ταύτα όμως; Τι περιελάμβανε η μία και τι περιλαμβάνει η δεύτερη;
Δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε κριτικά.
Για να μπορέσει κάποιος να σκεφτεί πολιτικά σωστά και ώριμα χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται χρόνο όπως κάθε νοητική ενασχόληση του ανθρώπου. Χρειάζεται να αναζητηθούν τα δεδομένα, να ζυγιστούν και να προκύψουν λογικά συμπεράσματα. Ο χρόνος όμως δεν περισσεύει στη σημερινή πραγματικότητα. Αποτελεί πολυτέλεια για κάποιον να μπορεί να εξυπηρετεί τις βασικές βιοποριστικές του ανάγκες και σαφώς δεν τίθεται θέμα ελεύθερου χρόνου για οποιαδήποτε άλλη ασχολία. Τους λογικούς αυτούς συνειρμούς έρχονται να υποκαταστήσουν τα ΜΜΕ που τρυπώνοντας στην καθημερινότητα του πολίτη από τις χαραμάδες του ελεύθερού του χρόνου τον τροφοδοτούν με σενάρια τα οποία δεν έχει τον χρόνο να επεξεργαστεί κριτικά με αποτέλεσμα να τα αφομοιώνει αβασάνιστα.
Ο πολιτικός τους λόγος στερείται ουσίας.
Επιστρέφοντας λοιπόν στην επανίδρυση του κράτους και στην πράσινη ανάπτυξη. Πολλοί Έλληνες, μέσα σε αυτούς και ο υποφαινόμενος βρήκαν ελκυστική την επανίδρυση του κράτους χωρίς όμως να αναζητήσουν και την τεκμηρίωση της βαρυσήμαντης αυτής εξαγγελίας. Αν οι λίγοι πεφωτισμένοι και σοφοί την αναζήτησαν, δεν ανακάλυψαν τίποτα. Εμείς οι υπόλοιποι μόνο με εγκαθίδρυση της ΝΔ διαπιστώσαμε με οδυνηρό τρόπο την πραγματικότητα. Είναι ένας επώδυνος μα σίγουρος τρόπος μάθησης. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε την τακτική της ΝΔ και εισάγει ένα άλλο ευφυολόγημα, αυτό της πράσινης ανάπτυξης. Όποιος μπορεί να διατείνεται ότι κατέχει τα μυστικά της νέας αυτής πολιτικής θεωρίας πρέπει να διαθέτει μαντικές ικανότητες γιατί ποτέ δεν έχουν ακουστεί από το ΠΑΣΟΚ. Αφήνεται αχαλίνωτη η φαντασία του Έλληνα να φαντάζεται από πράσινους ήλιους μέχρι πράσινα άλογα. Πλέον εγώ έχω διδαχθεί από τις παλιές μου αστοχίες. Γράφω αυτές τις γραμμές για να μη χρειαστεί να κάνουν οι νεώτεροι από εμένα τα ίδια λάθη.
Όσο η κριτική μας σκέψη δεν θα ακονίζεται στο πλαίσιο της πολιτικής δραστηριότητας, τόσο η σκέψη μας θα καθορίζεται από την στραβομασημένη τροφή που μας προσφέρεται απο τις σειρήνες των μέσων μαζικής προπαγάνδας. Όσο μειώνεται ο χρόνος που μπορούμε να διαθέσουμε στην πολιτική τόσο οι πολιτικοί θα χρησιμοποιούν τους εγκάθετούς τους για να ελέγχουν τις σκέψεις μας.
Δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε κριτικά.
Για να μπορέσει κάποιος να σκεφτεί πολιτικά σωστά και ώριμα χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται χρόνο όπως κάθε νοητική ενασχόληση του ανθρώπου. Χρειάζεται να αναζητηθούν τα δεδομένα, να ζυγιστούν και να προκύψουν λογικά συμπεράσματα. Ο χρόνος όμως δεν περισσεύει στη σημερινή πραγματικότητα. Αποτελεί πολυτέλεια για κάποιον να μπορεί να εξυπηρετεί τις βασικές βιοποριστικές του ανάγκες και σαφώς δεν τίθεται θέμα ελεύθερου χρόνου για οποιαδήποτε άλλη ασχολία. Τους λογικούς αυτούς συνειρμούς έρχονται να υποκαταστήσουν τα ΜΜΕ που τρυπώνοντας στην καθημερινότητα του πολίτη από τις χαραμάδες του ελεύθερού του χρόνου τον τροφοδοτούν με σενάρια τα οποία δεν έχει τον χρόνο να επεξεργαστεί κριτικά με αποτέλεσμα να τα αφομοιώνει αβασάνιστα.
Ο πολιτικός τους λόγος στερείται ουσίας.
Επιστρέφοντας λοιπόν στην επανίδρυση του κράτους και στην πράσινη ανάπτυξη. Πολλοί Έλληνες, μέσα σε αυτούς και ο υποφαινόμενος βρήκαν ελκυστική την επανίδρυση του κράτους χωρίς όμως να αναζητήσουν και την τεκμηρίωση της βαρυσήμαντης αυτής εξαγγελίας. Αν οι λίγοι πεφωτισμένοι και σοφοί την αναζήτησαν, δεν ανακάλυψαν τίποτα. Εμείς οι υπόλοιποι μόνο με εγκαθίδρυση της ΝΔ διαπιστώσαμε με οδυνηρό τρόπο την πραγματικότητα. Είναι ένας επώδυνος μα σίγουρος τρόπος μάθησης. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε την τακτική της ΝΔ και εισάγει ένα άλλο ευφυολόγημα, αυτό της πράσινης ανάπτυξης. Όποιος μπορεί να διατείνεται ότι κατέχει τα μυστικά της νέας αυτής πολιτικής θεωρίας πρέπει να διαθέτει μαντικές ικανότητες γιατί ποτέ δεν έχουν ακουστεί από το ΠΑΣΟΚ. Αφήνεται αχαλίνωτη η φαντασία του Έλληνα να φαντάζεται από πράσινους ήλιους μέχρι πράσινα άλογα. Πλέον εγώ έχω διδαχθεί από τις παλιές μου αστοχίες. Γράφω αυτές τις γραμμές για να μη χρειαστεί να κάνουν οι νεώτεροι από εμένα τα ίδια λάθη.
Όσο η κριτική μας σκέψη δεν θα ακονίζεται στο πλαίσιο της πολιτικής δραστηριότητας, τόσο η σκέψη μας θα καθορίζεται από την στραβομασημένη τροφή που μας προσφέρεται απο τις σειρήνες των μέσων μαζικής προπαγάνδας. Όσο μειώνεται ο χρόνος που μπορούμε να διαθέσουμε στην πολιτική τόσο οι πολιτικοί θα χρησιμοποιούν τους εγκάθετούς τους για να ελέγχουν τις σκέψεις μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
