Η εξουσία είναι κατανεμημένη σε μικρές μονάδες, τους ανθρώπους. Για να την αποκτήσει κάποιος πρέπει να διαθέτει τα εχέγγυα εκείνα που θα πείσουν μια μερίδα ανθρώπων ότι αξίζει να του την παραχωρήσουν, πιο σωστά ίσως, να την επενδύσουν πάνω του. Όσο περισσότερο επιδέξιος είναι με την χρήση των μέσων της πειθούς, τόσο περισσότερη εξουσία εισπράττει από την κοινωνία.
Έτσι νομιμοποιούνται τα πολιτεύματα και οι θεσμοί. Όσο απολαμβάνουν την αποδοχή της κοινής γνώμης τόσο υφίστανται σαν οντότητες. Είναι θαυμαστό πόσο εύκολα μπορούν να καταρρεύσουν, όταν πάψει να στηρίζει τις ελπίδες του πάνω τους ο λαός ή όταν σταματήσει να νιώθει ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντά του. Το κοινό αίσθημα, δηλαδή, είναι εκείνο που εγγυάται την κοινωνική ειρήνη και την σταθερότητα του εκάστοτε μοντέλου διακυβέρνησης. Για να μιλήσουμε περισσότερο συγκεκριμένα και επίκαιρα ας εξειδικεύσουμε την θεώρηση αυτή στην εξουσία που εισπράττει από τους πολίτες η αστυνομία.
Επειδή οι άνθρωποι σε καμία περίπτωση δεν είναι στο σύνολό τους ικανοί να σεβαστούν τους κανόνες της συμβίωσης, καθίσταται απαραίτητη η δημιουργία ενός μηχανισμού που θα επιβάλλει την “από κοινού συμφωνημένη” νομιμότητα στο σύνολο των πολιτών. Την υποχρέωση αυτή αναλαμβάνει η αστυνομία. Σε άλλες εποχές μια αντίστοιχη οντότητα θα επέβαλε την νομιμότητα που εξέφραζαν οι δικτάτορες ή οι βασιλείς. Όταν θεωρούμε όμως ότι συμβιώνουμε κάτω από ένα δημοκρατικό πολίτευμα και ανάγουμε την πλειοψηφία σε καθοριστική δύναμη, τότε η αστυνομία είναι επιφορτισμένη με την επιβολή των επιταγών της πλειοψηφίας. Απουσία της δεν θα ήταν δυνατό να συνυπάρξουν δημιουργικά τα άτομα, εκτός της ιδεατής κατάστασης εκείνης όπου κάθε ένας θα αποκτούσε απεριόριστη ωριμότητα και υπευθυνότητα. Κρίνοντας από τα ιστορικά διδάγματα πάνω στην ανθρώπινη φύση, κάτι τέτοιο φαντάζει ουτοπικό και τολμά να πει κανείς, τρομερά μονότονο.
Όσοι λοιπόν αποζητούν να διατηρήσουν την μορφή του πολιτεύματός μας πρέπει να είναι προσεκτικοί με το πώς διαχειρίζονται, σε επικοινωνιακό επίπεδο, τέτοιες οντότητες. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί αποδέχονται το τρέχον πολίτευμα συμμετέχοντας στις διαδικασίες του. Όσο αυτό εξασφαλίζει την νομιμοποίηση της κοινής γνώμης, τόσο είναι κραταιό. Όσο την χάνει, τόσο δυσχεραίνεται η λειτουργία του. Αν τελικά εκπέσει, στη θέση της σταθερότητας αναδύεται η βραχύβια αναρχία και αυτή με τη σειρά, αναπόφευκτα, δίνει τη σκυτάλη σε μια νέα μορφή ιεραρχίας.
Το παράδειγμα της αστυνομίας, προφανώς, δεν επιλέχτηκε τυχαία. Στην Ελλάδα η αστυνομία έχει δεχτεί μια σειρά από πλήγματα που έχουν κλονίσει την αποδοχή της από τους πολίτες. Δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα στην δικτατορία και το στίγμα που έχει αφήσει πάνω της (όπως και στον στρατό). Με βάση αυτό ξεκινά μια σειρά από καιροσκοπικούς επικοινωνιακούς χειρισμούς, καθ' όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, από δυνάμεις που αξιοποιούν τις δυνατότητες του λαϊκισμού, με σκοπό να κερδίσουν έρεισμα. Στοχοποιούν έτσι συστηματικά την αστυνομία ως τον φορέα της “κρατικής αναλγησίας”, επενδύοντας σε βιώματα και φοβίες που έχουμε συμφωνήσει να αφήσουμε στο παρελθόν. Ξεχνούν ότι ενώ κάποτε η αστυνομία ήταν συντεταγμένο όργανο της δικτατορίας και εξυπηρετούσε την ύπαρξη της, σήμερα υφίσταται για να στηρίζει την ύπαρξη του τρέχοντος πολιτεύματός. Τελευταίο κεφάλαιο στο κατάστιχο της στοχοποίησης αυτής, είναι τα επεισόδια που ακολούθησαν τον θάνατο του νέου τον περυσινό Δεκέμβριο. (Είναι σημαντικό εδώ να διευκρινιστεί το αυτονόητο, ότι δηλαδή κάθε δημιούργημα της συλλογικότητας του ανθρώπου κληρονομεί από αυτόν σφάλματα και ατέλειες. Τα ίδια τα πολιτικά κόμματα απέχουν πολύ από το να θεωρούνται τέλεια, η απαξίωσή τους όμως υποσκάπτει εξίσου με αυτή της αστυνομίας, τα θεμέλια του πολιτεύματός μας.)
Ανεύθυνοι χειρισμοί από την κυβέρνηση, ασυντόνιστοι από την αστυνομία, καιροσκοπικοί από τα ΜΜΕ και την αντιπολίτευση, έριξαν λάδι στην φωτιά και συνέτειναν στη νομιμοποίηση ενός κύκλου βίας, βασισμένου πάνω σε αμφίβολες ιδεολογικές βάσεις. Άνοιξε έτσι μια ατελέσφορη συζήτηση για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ποιος μπορεί να βάλει στην ζυγαριά τις ανθρώπινες ζωές; Ποιος κρατά τα σταθμά για να συγκρίνει την ζωή ενός παιδιού, ενός αστυνομικού, ενός πρύτανη, ενός πολίτη; Ποιος αυτόκλητα διεκδικεί θεία εξουσία ώστε να παίζει με τα ανθρώπινα όντα και τις μοίρες τους; Αυτός που το κάνει, ηθελημένα ή αθέλητα, στρώνει τον δρόμο σε μια αλλαγή κατάστασης.
Δεν είναι πρωτοφανές να υποσκάπτει μέρος της κοινωνίας την εκάστοτε κατεστημένη δομή, συχνά μάλιστα οι προσπάθειες αυτές ευοδώνονται. Άλλες φορές το αποτέλεσμα είναι ευεργετικότερο για τις μάζες, άλλοτε καταπιεστικότερο. Για να καταστεί ευεργετικότερο πρέπει να συνοδεύεται από πρωτότυπο, πειστικό μα κυρίως βιώσιμο όραμα για το μέλλον. Φυσικά αναφορά σε ιδεολογίες όπως αυτή της αναρχίας, που φαντάζει ως ιδεολογικός υποκινητής της τρέχουσας αναταραχής, δεν πληρούν τέτοια κριτήρια. Σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, στο μακρύ της ταξίδι η ιδέα της αναρχίας, δεν κατάφερε να χτίσει ένα βιώσιμο πρότυπο, γιατί να το κάνει τώρα; Όσοι εύκολα παρασύρονται από τέτοιες επικλήσεις, αντλούν στον ιδεολογικό πίθο των Δαναΐδων. Δεν θα ήταν πιο χρήσιμο να κινητοποιήσουν τις δυνάμεις τους προς την κατεύθυνση μιας περισσότερο επικαιροποιημένης αντίληψης για την πραγματικότητα; Σε αντίθετη περίπτωση καθίστανται συντριπτικά περισσότερο συντηρητικοί από αυτούς που επιχειρούν να ανατρέψουν.
Όσο δεν γίνεται αυτό, είναι σίγουρο ότι σύντομα οι αγώνες τους θα καταλήξουν να εξυπηρετούν ένα καιροσκοπικό και ιδιοτελή σκοπό κάποιας φιλόδοξης ομάδας (αν δεν υλοποιούν κάποιον ήδη!). Αν είναι να εξυπηρετούν κάποιο σκοπό, ας μην είναι αυτός επίπλαστος ή υποβολιμαίος. Ας έχει την ευλογία να αναδύσει συναισθήματα τέτοια, ώστε οι ανθρώπινες συνειδήσεις να ευθυγραμμιστούν προς την κατάκτηση ενός κοινού στόχου, που να αξίζει τον κόπο.
Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009
Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2009
Το οξύμωρο του πράσινου ο καπιταλισμού
Η εγκαθίδρυση του καπιταλισμού τους τελευταίους αιώνες έχει εδραιώσει και το αντίστοιχο μοντέλο παραγωγής. Προϊόντα παράγονται μαζικά, διαφημίζονται για να πουληθούν ή βελτιώνονται για να συνεχίζουν να πωλούνται. Η υπερπαραγωγή αυτή δεν έρχεται άνευ κόστους. Όλη η αλυσίδα πρώτων υλών – ενέργειας – παραγωγής – απόρριψης φέρνει αλλαγές στο φυσικό μας περιβάλλον. Από τον προβληματισμό των ανθρώπων για τις επιπτώσεις αυτές αποσταθεροποίησης και υποβάθμισης του περιβάλλοντος, προέκυψε η έννοια της οικολογικής συνείδησης.
Οι ανησυχίες γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Όσο ευγενή ερείσματα και αν έχει η οικολογία, η ευρεία και πηγαία απήχηση της στο κοινό αίσθημα, την κατέστησε αναπόφευκτα αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Έτσι λοιπόν τα κράτη ξεκίνησαν να ασκούν εξωτερική πολιτική εμπλουτίζοντας τα επιχειρήματά τους με οικολογικές ανησυχίες και πολυάριθμα πολιτικά κόμματα καθώς και καιροσκοπικές ΜΚΟ αναδύθηκαν για να εκμεταλλευτούν το νέο έδαφος. Για να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα οι σχηματισμοί αυτοί χρειάζεται να χτίσουν μια ταυτότητα, ένα ενιαίο λεξιλόγιο στόχων ώστε να πείσουν στην συνέχεια ότι το υπηρετούν. Επειδή ο λαϊκισμός αναπόδραστα υπεισέρχεται στην εξίσωση σε περιπτώσεις σαν και αυτή, η ουσία σχεδόν πάντα χάνεται προς όφελος των εντυπώσεων.
Ακούγονται συνεχώς παραινέσεις για το πως ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά για το περιβάλλον του αλλάζοντας κάποιες από τις συνήθειές του και προχωρώντας σε εκσυγχρονιστικές παρεμβάσεις (αλλαγή λαμπτήρων, συσκευές με καλύτερη σχέση κατανάλωσης / απόδοσης, παρεμβάσεις στα υλικά του κτηρίου). Προκύπτει όμως το ερώτημα, αν παρεμβάσεις σαν και αυτές μπορούν να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ανάσχεση της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Σαφώς είναι και ο γενικός πληθυσμός υπεύθυνος, αλλά πόσο περισσότερο είναι η βιομηχανία σε κράτη όπως οι ΗΠΑ και Γερμανία, ή όπως η Κίνα και οι Ινδίες. Η παραγωγή εκεί επιβαρύνει τρομακτικά το περιβάλλον και τροφοδοτεί τον υπόλοιπο κόσμο με υλικά των οποίων η λειτουργία και εν συνεχεία η απόρριψη επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Το ζήτημα είναι κυρίως οικονομικό.
Επιπλέον, επιχειρήματα σαν και αυτό δίνουν άλλοθι στην περαιτέρω κατανάλωση, αφού ο κάθε ένας καλείται να αντικαταστήσει παλαιότερα αγαθά με νέα, ανατροφοδοτώντας κατά ένα παράδοξο τρόπο, ακριβώς το φαινόμενο που επιδιώκεται να καταπολεμηθεί, τους ρύπους (τα νέα προϊόντα που καλούνται να αντικαταστήσουν τα παρωχημένα, είναι εξίσου αποτέλεσμα βιομηχανικής παραγωγής). Το πρόβλημα τελικά ίσως να έγκειται κυρίως στο παγκόσμιο μοντέλο ανάπτυξης και στον κυκεώνα κατανάλωσης που αυτό συνεπάγεται. Αφορά δηλαδή το σύνολο των καταναλωτικών μας συνηθειών και όχι την τροποποίηση μερικών από αυτές. Θεμελιακό ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό μπορεί να αλλάξει και το κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να απεμπολήσουμε τον τρέχοντα τρόπο ζωής μας και να τον αντικαταστήσουμε με κάποιον λιγότερο ανερμάτιστο. Με κάποιον που θα απαιτεί λιγότερα και ουσιαστικότερα υλικά αγαθά.
Όμως η επιστροφή στο περισσότερο φειδωλό παρελθόν, είναι δύσκολη εώς ουτοπική, μιας και έχει κυλίσει πολύ νερό στο ποτάμι της βιομηχανοποίησης, έτσι η υπερεκμετάλλευση του περιβάλλοντος δεν φαίνεται ότι μπορεί να ανασχεθεί στο άμεσο μέλλον. Πόσο μάλλον όταν οι αναδυόμενες οικονομίες επιχειρούν να λάβουν προεξάρχουσα θέση στο ιστορικό προσκήνιο, κάτι που η δύση για πολλούς αιώνες τους είχε στερήσει. Οι χώρες αυτές με πληγωμένο εγωισμό ζητούν να επανακτήσουν το χαμένο έδαφος και δεν φαίνεται ότι υπάρχει πρόθεση να επιβραδύνουν την ξέφρενη αναπτυξιακή τους πορεία ούτε μπορεί η δύση να χρησιμοποιήσει κάποιο επιχείρημα προς την κατεύθυνση αυτή, λόγω του βεβαρημένου παρελθόντος της. Αντίθετα και οι δύο πλευρές αναλώνονται σε παρελκυστικές διπλωματικές βολιδοσκοπήσεις.
Το πρόβλημα είναι τελικά ευρύτερο από τα επιδερμικά επιχειρήματα των φορέων που εκμεταλλεύονται την “οικολογία”. Είναι βαθύτατα οικονομικό και πολιτικό και αυτός που επιθυμεί να το αγγίξει, θα πρέπει να είναι έτοιμος να τεκμηριώσει θέσεις σε μια σειρά από θεμελιώδη ερωτήματα. Κυρίως ποιο μοντέλο ανάπτυξης και ζωής πρέπει να υιοθετηθεί για να αντικαταστήσει το ήδη υπάρχον, καθώς και πώς το μοντέλο αυτό θα ενσωματωθεί ομαλά στις ανθρώπινες συνειδήσεις.
Οι ανησυχίες γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Όσο ευγενή ερείσματα και αν έχει η οικολογία, η ευρεία και πηγαία απήχηση της στο κοινό αίσθημα, την κατέστησε αναπόφευκτα αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης. Έτσι λοιπόν τα κράτη ξεκίνησαν να ασκούν εξωτερική πολιτική εμπλουτίζοντας τα επιχειρήματά τους με οικολογικές ανησυχίες και πολυάριθμα πολιτικά κόμματα καθώς και καιροσκοπικές ΜΚΟ αναδύθηκαν για να εκμεταλλευτούν το νέο έδαφος. Για να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα οι σχηματισμοί αυτοί χρειάζεται να χτίσουν μια ταυτότητα, ένα ενιαίο λεξιλόγιο στόχων ώστε να πείσουν στην συνέχεια ότι το υπηρετούν. Επειδή ο λαϊκισμός αναπόδραστα υπεισέρχεται στην εξίσωση σε περιπτώσεις σαν και αυτή, η ουσία σχεδόν πάντα χάνεται προς όφελος των εντυπώσεων.
Ακούγονται συνεχώς παραινέσεις για το πως ο άνθρωπος μπορεί να κάνει πολλά για το περιβάλλον του αλλάζοντας κάποιες από τις συνήθειές του και προχωρώντας σε εκσυγχρονιστικές παρεμβάσεις (αλλαγή λαμπτήρων, συσκευές με καλύτερη σχέση κατανάλωσης / απόδοσης, παρεμβάσεις στα υλικά του κτηρίου). Προκύπτει όμως το ερώτημα, αν παρεμβάσεις σαν και αυτές μπορούν να συμβάλλουν ουσιαστικά στην ανάσχεση της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Σαφώς είναι και ο γενικός πληθυσμός υπεύθυνος, αλλά πόσο περισσότερο είναι η βιομηχανία σε κράτη όπως οι ΗΠΑ και Γερμανία, ή όπως η Κίνα και οι Ινδίες. Η παραγωγή εκεί επιβαρύνει τρομακτικά το περιβάλλον και τροφοδοτεί τον υπόλοιπο κόσμο με υλικά των οποίων η λειτουργία και εν συνεχεία η απόρριψη επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Το ζήτημα είναι κυρίως οικονομικό.
Επιπλέον, επιχειρήματα σαν και αυτό δίνουν άλλοθι στην περαιτέρω κατανάλωση, αφού ο κάθε ένας καλείται να αντικαταστήσει παλαιότερα αγαθά με νέα, ανατροφοδοτώντας κατά ένα παράδοξο τρόπο, ακριβώς το φαινόμενο που επιδιώκεται να καταπολεμηθεί, τους ρύπους (τα νέα προϊόντα που καλούνται να αντικαταστήσουν τα παρωχημένα, είναι εξίσου αποτέλεσμα βιομηχανικής παραγωγής). Το πρόβλημα τελικά ίσως να έγκειται κυρίως στο παγκόσμιο μοντέλο ανάπτυξης και στον κυκεώνα κατανάλωσης που αυτό συνεπάγεται. Αφορά δηλαδή το σύνολο των καταναλωτικών μας συνηθειών και όχι την τροποποίηση μερικών από αυτές. Θεμελιακό ερώτημα είναι κατά πόσο αυτό μπορεί να αλλάξει και το κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να απεμπολήσουμε τον τρέχοντα τρόπο ζωής μας και να τον αντικαταστήσουμε με κάποιον λιγότερο ανερμάτιστο. Με κάποιον που θα απαιτεί λιγότερα και ουσιαστικότερα υλικά αγαθά.
Όμως η επιστροφή στο περισσότερο φειδωλό παρελθόν, είναι δύσκολη εώς ουτοπική, μιας και έχει κυλίσει πολύ νερό στο ποτάμι της βιομηχανοποίησης, έτσι η υπερεκμετάλλευση του περιβάλλοντος δεν φαίνεται ότι μπορεί να ανασχεθεί στο άμεσο μέλλον. Πόσο μάλλον όταν οι αναδυόμενες οικονομίες επιχειρούν να λάβουν προεξάρχουσα θέση στο ιστορικό προσκήνιο, κάτι που η δύση για πολλούς αιώνες τους είχε στερήσει. Οι χώρες αυτές με πληγωμένο εγωισμό ζητούν να επανακτήσουν το χαμένο έδαφος και δεν φαίνεται ότι υπάρχει πρόθεση να επιβραδύνουν την ξέφρενη αναπτυξιακή τους πορεία ούτε μπορεί η δύση να χρησιμοποιήσει κάποιο επιχείρημα προς την κατεύθυνση αυτή, λόγω του βεβαρημένου παρελθόντος της. Αντίθετα και οι δύο πλευρές αναλώνονται σε παρελκυστικές διπλωματικές βολιδοσκοπήσεις.
Το πρόβλημα είναι τελικά ευρύτερο από τα επιδερμικά επιχειρήματα των φορέων που εκμεταλλεύονται την “οικολογία”. Είναι βαθύτατα οικονομικό και πολιτικό και αυτός που επιθυμεί να το αγγίξει, θα πρέπει να είναι έτοιμος να τεκμηριώσει θέσεις σε μια σειρά από θεμελιώδη ερωτήματα. Κυρίως ποιο μοντέλο ανάπτυξης και ζωής πρέπει να υιοθετηθεί για να αντικαταστήσει το ήδη υπάρχον, καθώς και πώς το μοντέλο αυτό θα ενσωματωθεί ομαλά στις ανθρώπινες συνειδήσεις.
Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009
Μια “ιδεολογική” απόφαση.
Η Σόιλε Λάουτσι, φινλανδικής καταγωγής, που διαμένει με τα δύο παιδιά της στην Ιταλία, θεώρησε την παρουσία θρησκευτικών συμβόλων στις σχολικές αίθουσες ως ασύμβατη με κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Η άρνηση της διεύθυνσης του σχολίου που φοιτούσαν τα δύο παιδιά της να απομακρύνει τα εν λόγω σύμβολα, προκάλεσε την καταφυγή της στην Ιταλική δικαιοσύνη αρχικά και στην συνέχεια στο ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εκεί πάρθηκε μια “ιδεολογική” απόφαση όπως τόνισε η Ιταλίδα υπουργός παιδείας.
Η απόφαση
Στην κα Σόιλε εκδικάστηκαν πέντε χιλιάδες ευρώ αποζημίωση. Το σκεπτικό του δικαστηρίου υποστήριζει ότι η παρουσία τέτοιων συμβόλων στις μαθητικές αίθουσες μπορεί να επηρεάσει το θρησκευτικό φρόνημα των μαθητών. Το ποσό είναι μικρό οι επιπτώσεις όμως μεγαλύτερες απ' ότι γίνεται αρχικά αντιληπτό, αφού ενσωματώνεται στην νομολογία της Ε.Ε., δίνοντας τη δυνατότητα σε πολίτες άλλων χωρών να την εκμεταλλευτούν χρησιμοποιώντας σαφώς συνοπτικότερες, από την πρώτη διδάξασα, διαδικασίες. Είναι προφανής η σημασία της εξέλιξης αυτής για τον τρόπο με τον οποίο δομείται η ταυτότητα της Ε.Ε. Αποτελεί ένα εξαιρετικό μέσο στην επιχειρούμενη στροφή προς την παγκοσμιοποίηση, ένα θέμα που πρέπει να προβληματίζει κάθε σύγχρονο άνθρωπο.
Οι συνέπειες
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ακόμη χώρες στην Ευρώπη, όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία, που καταφέρνουν να διατηρούν κάποια εθνική ομοιογένεια. Η ομοιογένεια αυτή εδράζεται πάνω σε πεποιθήσεις και ιδεολογίες που γίνονται αποδεκτές από τους πολίτες και προσδιορίζουν την ταυτότητά τους. Τέτοιους συνεκτικούς δεσμούς αποτελούν η θρησκεία, η αίσθηση κοινής καταγωγής και ιστορίας, η υπηρέτηση ιδανικών. Η πορεία προς περισσότερο συγκεντρωτική άσκηση της της εξουσίας απαιτεί ότι πρέπει να αλωθούν τα κάστρα αυτά που συντηρούν τις εθνικές συνειδήσεις. Έτσι θα είναι περισσότερο επιρρεπής ο πληθυσμός στο να αποδεχτεί την νέα πραγματικότητα.
Ίσως το γεγονός αυτό καθ' αυτό να μην είναι τόσο σημαντικό, αντίθετα ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η συζήτηση που ξεκινάει γύρω του. Ήδη το θέμα αναφέρεται στα μέσα, τροφοδοτεί ιδιωτικές διαμάχες, ανθεί δε στα blogs του διαδικτύου. Η συζήτηση αυτή φαίνεται να ευνοεί την επιφανειακή προσέγγιση της σύγχρονης αριστεράς, η οποία δείχνει κατά ένα οξύμωρο τρόπο ότι στηρίζει την πορεία προς την παγκοσμιοποίηση (ίσως τη βλέπει σαν την συνέχεια του οικείου της διεθνισμού). Συναντώνται λοιπόν αναφορές στο “πολυπολιτισμικό” ελληνικό κράτος (!) στο οποίο δεν έχουν θέση τα θρησκευτικά σύμβολα.
Ο λαϊκισμός
Η συζήτηση αυτή αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία ώστε να παρελάσουν στα μέσα πολλά τα θέματα που “απασχολούν” την αριστερά. Για τον χωρισμό, εκκλησίας κράτους, για την εκκλησιαστική περιουσία, όλο το γνωστό “πακέτο επιχειρηματολογίας”. Η επιχειρηματολογία αυτή παρουσιάζεται με ένα πολύ ελκυστικό περιτύλιγμα . Ως νεωτεριστική και ανοιχτόμυαλη, αντίποδα στην “συντήρηση” και την “θεοκρατία” που επικρατεί! Ο λαός εύκολα παρασύρεται από μια τέτοια ρητορική, που φαντάζει ρηξικέλευθη, χωρίς να διακρίνει ότι πίσω από το περιτύλιγμα κρύβεται η προσπάθεια για διάβρωση των εθνικών κρατών, μέσω της διάβρωσης των πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίζονται.
Δεν διαφωνεί κανείς ότι η αλληλεπίδραση του κράτους με την εκκλησία αποτελεί αίτιο ανάδυσης διαφθοράς, της συνήθους διαφθοράς που απορρέει από την φύση των ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτών που διαχειρίζονται οποιουδήποτε είδους εξουσίας. Η λύση σε αυτό το θέμα δεν εκπορεύεται από τον ευνουχισμό της εκκλησίας και την αποστέρηση του έθνους από ένα εξαιρετικά συνεκτικό του στοιχείο. Χτίσαμε τον εθνικισμό μας, οπότε και την ύπαρξη του ελληνικού κράτους, στην παραδοχή ότι είμαστε (και είμαστε) συνεχιστές των πολιτισμών που έδρασαν στον γεωγραφικό μας χώρο, αναπόδραστα λοιπόν ο και χριστιανισμός είναι κομμάτι μας. Με το να τον αποποιούμαστε τόσο εύκολα, αρνούμαστε το παρελθόν μας, ανταλλάσσοντας το με έναν φτηνό και ανέμπνευστο νεωτερισμό.
Η καταληκτήρια θέση είναι ότι η αποκέντρωση της εξουσίας εξυπηρετεί καλύτερα τη δημοκρατία μιας και οι πολίτες νιώθουν ότι συμμετέχουν περισσότερο στη διαμόρφωση του μέλλοντός τους, όντας πιο κοντά στην εξουσία. Σε καμία περίπτωση η παγκοσμιοποίηση δεν εξυπηρετεί την δημοκρατία. Αντίθετα μειώνει την παρεμβατική ικανότητα του πολίτη και δυναμώνει τα μέσα που μπορεί η εξουσία να χρησιμοποιήσει εναντίον του. Είναι σημαντικό να τονιστεί ειδικά για την Ε.Ε. ότι δεν ξεκίνησε με το σκεπτικό να καλύψει όλο τον κόσμο, χωρίς κριτήρια, κενή ταυτότητας. Αυτό επιτεύχθηκε στην πορεία, από τους ανταγωνιστές της που δεν ήθελαν να την δουν να ενδυναμώνεται.
Η απόφαση
Στην κα Σόιλε εκδικάστηκαν πέντε χιλιάδες ευρώ αποζημίωση. Το σκεπτικό του δικαστηρίου υποστήριζει ότι η παρουσία τέτοιων συμβόλων στις μαθητικές αίθουσες μπορεί να επηρεάσει το θρησκευτικό φρόνημα των μαθητών. Το ποσό είναι μικρό οι επιπτώσεις όμως μεγαλύτερες απ' ότι γίνεται αρχικά αντιληπτό, αφού ενσωματώνεται στην νομολογία της Ε.Ε., δίνοντας τη δυνατότητα σε πολίτες άλλων χωρών να την εκμεταλλευτούν χρησιμοποιώντας σαφώς συνοπτικότερες, από την πρώτη διδάξασα, διαδικασίες. Είναι προφανής η σημασία της εξέλιξης αυτής για τον τρόπο με τον οποίο δομείται η ταυτότητα της Ε.Ε. Αποτελεί ένα εξαιρετικό μέσο στην επιχειρούμενη στροφή προς την παγκοσμιοποίηση, ένα θέμα που πρέπει να προβληματίζει κάθε σύγχρονο άνθρωπο.
Οι συνέπειες
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ακόμη χώρες στην Ευρώπη, όπως η Ελλάδα ή η Ιταλία, που καταφέρνουν να διατηρούν κάποια εθνική ομοιογένεια. Η ομοιογένεια αυτή εδράζεται πάνω σε πεποιθήσεις και ιδεολογίες που γίνονται αποδεκτές από τους πολίτες και προσδιορίζουν την ταυτότητά τους. Τέτοιους συνεκτικούς δεσμούς αποτελούν η θρησκεία, η αίσθηση κοινής καταγωγής και ιστορίας, η υπηρέτηση ιδανικών. Η πορεία προς περισσότερο συγκεντρωτική άσκηση της της εξουσίας απαιτεί ότι πρέπει να αλωθούν τα κάστρα αυτά που συντηρούν τις εθνικές συνειδήσεις. Έτσι θα είναι περισσότερο επιρρεπής ο πληθυσμός στο να αποδεχτεί την νέα πραγματικότητα.
Ίσως το γεγονός αυτό καθ' αυτό να μην είναι τόσο σημαντικό, αντίθετα ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η συζήτηση που ξεκινάει γύρω του. Ήδη το θέμα αναφέρεται στα μέσα, τροφοδοτεί ιδιωτικές διαμάχες, ανθεί δε στα blogs του διαδικτύου. Η συζήτηση αυτή φαίνεται να ευνοεί την επιφανειακή προσέγγιση της σύγχρονης αριστεράς, η οποία δείχνει κατά ένα οξύμωρο τρόπο ότι στηρίζει την πορεία προς την παγκοσμιοποίηση (ίσως τη βλέπει σαν την συνέχεια του οικείου της διεθνισμού). Συναντώνται λοιπόν αναφορές στο “πολυπολιτισμικό” ελληνικό κράτος (!) στο οποίο δεν έχουν θέση τα θρησκευτικά σύμβολα.
Ο λαϊκισμός
Η συζήτηση αυτή αποτελεί μια εξαιρετική ευκαιρία ώστε να παρελάσουν στα μέσα πολλά τα θέματα που “απασχολούν” την αριστερά. Για τον χωρισμό, εκκλησίας κράτους, για την εκκλησιαστική περιουσία, όλο το γνωστό “πακέτο επιχειρηματολογίας”. Η επιχειρηματολογία αυτή παρουσιάζεται με ένα πολύ ελκυστικό περιτύλιγμα . Ως νεωτεριστική και ανοιχτόμυαλη, αντίποδα στην “συντήρηση” και την “θεοκρατία” που επικρατεί! Ο λαός εύκολα παρασύρεται από μια τέτοια ρητορική, που φαντάζει ρηξικέλευθη, χωρίς να διακρίνει ότι πίσω από το περιτύλιγμα κρύβεται η προσπάθεια για διάβρωση των εθνικών κρατών, μέσω της διάβρωσης των πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίζονται.
Δεν διαφωνεί κανείς ότι η αλληλεπίδραση του κράτους με την εκκλησία αποτελεί αίτιο ανάδυσης διαφθοράς, της συνήθους διαφθοράς που απορρέει από την φύση των ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτών που διαχειρίζονται οποιουδήποτε είδους εξουσίας. Η λύση σε αυτό το θέμα δεν εκπορεύεται από τον ευνουχισμό της εκκλησίας και την αποστέρηση του έθνους από ένα εξαιρετικά συνεκτικό του στοιχείο. Χτίσαμε τον εθνικισμό μας, οπότε και την ύπαρξη του ελληνικού κράτους, στην παραδοχή ότι είμαστε (και είμαστε) συνεχιστές των πολιτισμών που έδρασαν στον γεωγραφικό μας χώρο, αναπόδραστα λοιπόν ο και χριστιανισμός είναι κομμάτι μας. Με το να τον αποποιούμαστε τόσο εύκολα, αρνούμαστε το παρελθόν μας, ανταλλάσσοντας το με έναν φτηνό και ανέμπνευστο νεωτερισμό.
Η καταληκτήρια θέση είναι ότι η αποκέντρωση της εξουσίας εξυπηρετεί καλύτερα τη δημοκρατία μιας και οι πολίτες νιώθουν ότι συμμετέχουν περισσότερο στη διαμόρφωση του μέλλοντός τους, όντας πιο κοντά στην εξουσία. Σε καμία περίπτωση η παγκοσμιοποίηση δεν εξυπηρετεί την δημοκρατία. Αντίθετα μειώνει την παρεμβατική ικανότητα του πολίτη και δυναμώνει τα μέσα που μπορεί η εξουσία να χρησιμοποιήσει εναντίον του. Είναι σημαντικό να τονιστεί ειδικά για την Ε.Ε. ότι δεν ξεκίνησε με το σκεπτικό να καλύψει όλο τον κόσμο, χωρίς κριτήρια, κενή ταυτότητας. Αυτό επιτεύχθηκε στην πορεία, από τους ανταγωνιστές της που δεν ήθελαν να την δουν να ενδυναμώνεται.
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2009
Παραμελημένοι Έλληνες
Ένας από τους τρόπους που υλοποίησε ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. την πρόθεσή του για πολιτική έκφραση όσο το δυνατόν περισσότερων κοινωνικών ομάδων, ήταν η ενσωμάτωση υποψηφίων Roma στα ψηφοδέλτια του συνδυασμού.
Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συναναστραφώ με τους εκπροσώπους της ομάδας αυτής και να μάθω τα προβλήματά και τα αιτήματά τους από πρώτο χέρι. Είναι γνωστή η δυσπιστία που εκδηλώνεται συχνά από τις υπόλοιπες ομάδες που συναναστρέφονται με τους Roma. Είναι απότοκος του ιδιόμορφου τρόπου ζωής που συνεπάγεται η προέλευσή τους, της ανέχειας που επικρατεί σε πολλές κοινότητες τους και αναπόδραστα τους ωθεί συχνά σε έκνομες δραστηριότητες, και ίσως της επιθετικότητας ή της αδιαφορίας που συναντούν στα μέρη που έχουν καταλύσει.
Μερικά χρήσιμα ιστορικά δεδομένα που κατάφερα να συλλέξω και μας δίνουν μια εικόνα της πορείας των ανθρώπων αυτών, συνοψίζονται στα ακόλουθα. Τον 11ο αιώνα η πίεση που δεχόταν η βόρειες Ινδίες από το ανερχόμενο Ισλάμ, πιστεύεται ότι γέννησε το μεταναστευτικό ρεύμα των Roma, που διανύοντας την Ασία, βρέθηκαν στην Μεσόγειο, στην Ευρώπη και με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου στην Αμερική.
Είναι χρήσιμο να αναφέρω τα προβλήματά που μου εξέθεσαν, και θεωρούνται για τους ίδιους ιδιαίτερα κρίσιμα. Είναι γνωστό ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους ζει σε παραπήγματα κάτω από απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες και αποκομμένος από τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό. Στο πλαίσιο αυτό, το ελληνικό δημόσιο, εγγυήθηκε για αυτούς δάνεια, ώστε αυτοί που ακόμα ζουν κάτω από τις συνθήκες αυτές, να απεμπλακούν από τον τρόπο ζωής αυτό και να ζήσουν κάτω από καλύτερες προϋποθέσεις. Όπως μου τόνισαν οι ίδιοι, η αποχή τμημάτων του πληθυσμού τους όλα αυτά τα χρόνια από τις λειτουργίες μιας συντεταγμένης πολιτείας, αλλά και η πλήρη άγνοιά τους για τις πιστωτικές τους υποχρεώσεις, τους οδήγησαν να είναι ανακόλουθοι με αυτές και να κινδυνεύουν σήμερα να επιστρέψουν στις τριτοκοσμικές συνθήκες από τις οποίες προσπαθούν να απεμπλακούν. Οι ίδιοι επιμένουν ότι είναι στην θέλησή τους να τα αποπληρώσουν και ζητούν την επαναδιαπραγμάτευση των όρων στα δάνεια αυτά ώστε η αποπληρωμή να καταστεί εφικτή.
Δεύτερο θέμα που μου παρέθεσαν ήταν αυτό της υλοποίησης των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής ένωσης που αφορά στους πληθυσμούς τους. Τα χρήματα αυτά σήμερα τα διαχειρίζεται το Ελληνικό δημόσιο και κυρίως οι Δήμοι, οι οποίοι, όπως μου εξέθεσαν, συχνά χρηματοδοτούν με αυτά άλλες υποδομές, άσχετες με τους Roma. Αυτοί θα επιθυμούσαν να εκφράζουν και οι ίδιοι γνώμη για την διαχείριση των πόρων αυτών, ακόμη ίσως να υλοποιούν με την αρωγή του κράτους κάποια προγράμματα και οι δικές τους οργανώσεις.
Τρίτο και σημαντικότερο, κατά την γνώμη του συντάκτη θέμα, είναι η αδιαφορία που δείχνει απέναντί τους το κράτος με αποτέλεσμα να μη μπορεί να δρομολογηθεί η ομαλή τους ένταξη στο Ελληνικό κράτος, αλλά για επάλληλες γενιές να εμπεδώνεται στις συνειδήσεις όλων, ότι αποτελούν διαφορετική ομάδα. Αυτό δεν είναι αλήθεια, οι ίδιοι δηλώνουν στην πλειοψηφία τους χριστιανοί ορθόδοξοι (πλην των μουσουλμάνων Roma της Θράκης) θεωρούν εαυτούς Έλληνες και είναι λάθος το Ελληνικό κράτος να μη τους συμπεριφέρεται σαν τέτοιους. Τους συμπεριφέρεται όμως έτσι όταν δεν μεριμνά για την εκπαίδευσή τους, δεν τους ωθεί στον κατ' εξοχή χώρο δόμησης και κοινωνικοποίησης του Έλληνα πολίτη, τα Ελληνικά σχολεία. Είναι επικίνδυνη η αίσθηση της ανομοιογένειας στο εσωτερικό μιας χώρας σαν την Ελλάδα, με τόσο καυτή γειτονιά. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς την εκμετάλλευση των μουσουλμάνων Roma από το τουρκικό προξενείο στη βόρεια Ελλάδα προς ωφέλεια των γεωστρατιγικών βλέψεων της Άγκυρας.
Είναι σαφές ότι την πρωτοβουλία για την ομαλή ένταξή τους αυτή τη στιγμή έχει το Ελληνικό δημόσιο. Ας έχουν και αυτοί μια οργανωμένη ευκαιρία να δείξουν ότι θέλουν να συμμετάσχουν δημιουργικά στο μέλλον αυτής της χώρας.
Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να συναναστραφώ με τους εκπροσώπους της ομάδας αυτής και να μάθω τα προβλήματά και τα αιτήματά τους από πρώτο χέρι. Είναι γνωστή η δυσπιστία που εκδηλώνεται συχνά από τις υπόλοιπες ομάδες που συναναστρέφονται με τους Roma. Είναι απότοκος του ιδιόμορφου τρόπου ζωής που συνεπάγεται η προέλευσή τους, της ανέχειας που επικρατεί σε πολλές κοινότητες τους και αναπόδραστα τους ωθεί συχνά σε έκνομες δραστηριότητες, και ίσως της επιθετικότητας ή της αδιαφορίας που συναντούν στα μέρη που έχουν καταλύσει.
Μερικά χρήσιμα ιστορικά δεδομένα που κατάφερα να συλλέξω και μας δίνουν μια εικόνα της πορείας των ανθρώπων αυτών, συνοψίζονται στα ακόλουθα. Τον 11ο αιώνα η πίεση που δεχόταν η βόρειες Ινδίες από το ανερχόμενο Ισλάμ, πιστεύεται ότι γέννησε το μεταναστευτικό ρεύμα των Roma, που διανύοντας την Ασία, βρέθηκαν στην Μεσόγειο, στην Ευρώπη και με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου στην Αμερική.
Είναι χρήσιμο να αναφέρω τα προβλήματά που μου εξέθεσαν, και θεωρούνται για τους ίδιους ιδιαίτερα κρίσιμα. Είναι γνωστό ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους ζει σε παραπήγματα κάτω από απαράδεκτες υγειονομικές συνθήκες και αποκομμένος από τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό. Στο πλαίσιο αυτό, το ελληνικό δημόσιο, εγγυήθηκε για αυτούς δάνεια, ώστε αυτοί που ακόμα ζουν κάτω από τις συνθήκες αυτές, να απεμπλακούν από τον τρόπο ζωής αυτό και να ζήσουν κάτω από καλύτερες προϋποθέσεις. Όπως μου τόνισαν οι ίδιοι, η αποχή τμημάτων του πληθυσμού τους όλα αυτά τα χρόνια από τις λειτουργίες μιας συντεταγμένης πολιτείας, αλλά και η πλήρη άγνοιά τους για τις πιστωτικές τους υποχρεώσεις, τους οδήγησαν να είναι ανακόλουθοι με αυτές και να κινδυνεύουν σήμερα να επιστρέψουν στις τριτοκοσμικές συνθήκες από τις οποίες προσπαθούν να απεμπλακούν. Οι ίδιοι επιμένουν ότι είναι στην θέλησή τους να τα αποπληρώσουν και ζητούν την επαναδιαπραγμάτευση των όρων στα δάνεια αυτά ώστε η αποπληρωμή να καταστεί εφικτή.
Δεύτερο θέμα που μου παρέθεσαν ήταν αυτό της υλοποίησης των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής ένωσης που αφορά στους πληθυσμούς τους. Τα χρήματα αυτά σήμερα τα διαχειρίζεται το Ελληνικό δημόσιο και κυρίως οι Δήμοι, οι οποίοι, όπως μου εξέθεσαν, συχνά χρηματοδοτούν με αυτά άλλες υποδομές, άσχετες με τους Roma. Αυτοί θα επιθυμούσαν να εκφράζουν και οι ίδιοι γνώμη για την διαχείριση των πόρων αυτών, ακόμη ίσως να υλοποιούν με την αρωγή του κράτους κάποια προγράμματα και οι δικές τους οργανώσεις.
Τρίτο και σημαντικότερο, κατά την γνώμη του συντάκτη θέμα, είναι η αδιαφορία που δείχνει απέναντί τους το κράτος με αποτέλεσμα να μη μπορεί να δρομολογηθεί η ομαλή τους ένταξη στο Ελληνικό κράτος, αλλά για επάλληλες γενιές να εμπεδώνεται στις συνειδήσεις όλων, ότι αποτελούν διαφορετική ομάδα. Αυτό δεν είναι αλήθεια, οι ίδιοι δηλώνουν στην πλειοψηφία τους χριστιανοί ορθόδοξοι (πλην των μουσουλμάνων Roma της Θράκης) θεωρούν εαυτούς Έλληνες και είναι λάθος το Ελληνικό κράτος να μη τους συμπεριφέρεται σαν τέτοιους. Τους συμπεριφέρεται όμως έτσι όταν δεν μεριμνά για την εκπαίδευσή τους, δεν τους ωθεί στον κατ' εξοχή χώρο δόμησης και κοινωνικοποίησης του Έλληνα πολίτη, τα Ελληνικά σχολεία. Είναι επικίνδυνη η αίσθηση της ανομοιογένειας στο εσωτερικό μιας χώρας σαν την Ελλάδα, με τόσο καυτή γειτονιά. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς την εκμετάλλευση των μουσουλμάνων Roma από το τουρκικό προξενείο στη βόρεια Ελλάδα προς ωφέλεια των γεωστρατιγικών βλέψεων της Άγκυρας.
Είναι σαφές ότι την πρωτοβουλία για την ομαλή ένταξή τους αυτή τη στιγμή έχει το Ελληνικό δημόσιο. Ας έχουν και αυτοί μια οργανωμένη ευκαιρία να δείξουν ότι θέλουν να συμμετάσχουν δημιουργικά στο μέλλον αυτής της χώρας.
Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009
Και άλλη μια ερώτηση από την Ελευθεροτυπία
Τον περασμένο Δεκέμβρη η νεολαία ξεσηκώθηκε με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Τα παιδιά που κατέβηκαν στους δρόμους δεν απείχαν πολύ ηλικιακά από εσάς. Ποια η γνώμη σας για τα όσα ζήσαμε τότε;
Το κυρίαρχο πολιτικό μας σύστημα έχει κάνει ένα τεράστιο έγκλημα. Όπως είπα και παραπάνω ο τρόπος εκφοράς της πολιτικής έχει αποσπάσει από τις νέες γενιές την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να βελτιωθεί από την συμμετοχή στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Είναι έτσι πολύ επιρρεπείς να διολισθήσουν στην επήρεια φτηνών ιδεολογημάτων που βασίζονται σε παρωχημένη ρητορική, εποχών ξένων προς την σημερινή. Και έτσι γίνεται. Αριστεροί λαϊκιστές προσπαθούν να συντηρήσουν την εκλογική τους βάση εκμεταλλευόμενοι την πηγαία και αγνή ανησυχία της νεολαίας που αναζητά απεγνωσμένα ένα ιδεολογικό στήριγμα. Για να αποκτήσουν συσπείρωση και αίσθηση κοινού στόχου οι νέοι αυτοί πρέπει να έχουν “συντροφικά βιώματα”. Ο θάνατος του νεαρού είναι γεγονός. Το σκεπτικό του δικαστηρίου αναγνωρίζει δόλο και πρόθεση στον ειδικό φρουρό και αυτός πρέπει να υποστεί αυτά που προβλέπει η Ελληνική νομοθεσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτά είναι αρκετά για να ικανοποιηθεί ηθικά η οικογένεια.
Δεν νομίζω όμως ότι αποδόθηκε φόρος τιμής στον αδικοχαμένο νέο με το παραλήρημα που ακολούθησε. Δεν πιστεύω ότι ο ίδιος θα ενέκρινε μια τέτοια αντίδραση που έπληξε βαθύτατα την κοινωνική μας ειρήνη και την έξωθεν εικόνα μας. Που κατέστρεψε την περιουσία πολλών συμπολιτών μας σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Τον θάνατό αυτό λοιπόν εκμεταλλεύτηκαν με οικτρό και ποταπό τρόπο ψευτοαριστερά μορφώματα για να χαρίσουν στους ακολούθους τους τις εμπειρίες αυτές που θα επαρκούν για να τους πείσουν ότι “ριζοσπαστικοποιούν” τον αγώνα τους και έτσι να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους. Το τραγικό είναι ότι ακόμα και ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., κόμμα κοινοβουλευτικό, που έχει υπογράψει σεβασμό στο σύνταγμα και τους νόμους του Ελληνικού κράτους για να συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία, διολίσθησε και καιροσκοπικά παρείχε πολιτική κάλυψη στις καταστροφές.
Το κυρίαρχο πολιτικό μας σύστημα έχει κάνει ένα τεράστιο έγκλημα. Όπως είπα και παραπάνω ο τρόπος εκφοράς της πολιτικής έχει αποσπάσει από τις νέες γενιές την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να βελτιωθεί από την συμμετοχή στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Είναι έτσι πολύ επιρρεπείς να διολισθήσουν στην επήρεια φτηνών ιδεολογημάτων που βασίζονται σε παρωχημένη ρητορική, εποχών ξένων προς την σημερινή. Και έτσι γίνεται. Αριστεροί λαϊκιστές προσπαθούν να συντηρήσουν την εκλογική τους βάση εκμεταλλευόμενοι την πηγαία και αγνή ανησυχία της νεολαίας που αναζητά απεγνωσμένα ένα ιδεολογικό στήριγμα. Για να αποκτήσουν συσπείρωση και αίσθηση κοινού στόχου οι νέοι αυτοί πρέπει να έχουν “συντροφικά βιώματα”. Ο θάνατος του νεαρού είναι γεγονός. Το σκεπτικό του δικαστηρίου αναγνωρίζει δόλο και πρόθεση στον ειδικό φρουρό και αυτός πρέπει να υποστεί αυτά που προβλέπει η Ελληνική νομοθεσία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτά είναι αρκετά για να ικανοποιηθεί ηθικά η οικογένεια.
Δεν νομίζω όμως ότι αποδόθηκε φόρος τιμής στον αδικοχαμένο νέο με το παραλήρημα που ακολούθησε. Δεν πιστεύω ότι ο ίδιος θα ενέκρινε μια τέτοια αντίδραση που έπληξε βαθύτατα την κοινωνική μας ειρήνη και την έξωθεν εικόνα μας. Που κατέστρεψε την περιουσία πολλών συμπολιτών μας σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Τον θάνατό αυτό λοιπόν εκμεταλλεύτηκαν με οικτρό και ποταπό τρόπο ψευτοαριστερά μορφώματα για να χαρίσουν στους ακολούθους τους τις εμπειρίες αυτές που θα επαρκούν για να τους πείσουν ότι “ριζοσπαστικοποιούν” τον αγώνα τους και έτσι να συσπειρώσουν τους οπαδούς τους. Το τραγικό είναι ότι ακόμα και ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ., κόμμα κοινοβουλευτικό, που έχει υπογράψει σεβασμό στο σύνταγμα και τους νόμους του Ελληνικού κράτους για να συμμετάσχει στην εκλογική διαδικασία, διολίσθησε και καιροσκοπικά παρείχε πολιτική κάλυψη στις καταστροφές.
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009
Η δεύτερη ερώτηση στην Ελευεροτυπία
"Αυτός ο κόσμος αλλάζει μόνο με..." Πώς θα συμπληρώνατε τη φράση;
"...προγραμματισμό". Προσωπικά δεν πιστεύω στην καταστροφική και ισοπεδωτική δύναμη των επαναστάσεων. Πιστεύω ότι οι αλλαγές πρέπει να προγραμματίζονται και να εκτελούνται σε βάθος χρόνου. Με ρυθμό, μάλιστα, τέτοιο ώστε να είναι αφομοιώσιμος από τα ανθρώπινα όντα. Οι απότομες και βραχυπρόθεσμες τομές ή οι σαρωτικές αλλαγές δημιουργούν σύγχυση και αναταραχή στης ανθρώπινες κοινωνίες. Ένα πολύ πετυχημένο ανάλογο θεωρώ ότι είναι αυτό της επιστημονικής σκέψης. Κάθε μια από τις επάλληλες γενεές επιστημόνων εδράζεται πάνω στις κατακτήσεις των προηγουμένων για να προσθέσει και αυτή τον πλίνθο της στο όλο οικοδόμημα. Φανταστείτε τι συμβαίνει αν μια γενιά αποφασίσει να γκρεμίσει συθέμελα το κτίσμα. Διανοηθείτε το μέγεθος της οπισθοδρόμησης.
"...προγραμματισμό". Προσωπικά δεν πιστεύω στην καταστροφική και ισοπεδωτική δύναμη των επαναστάσεων. Πιστεύω ότι οι αλλαγές πρέπει να προγραμματίζονται και να εκτελούνται σε βάθος χρόνου. Με ρυθμό, μάλιστα, τέτοιο ώστε να είναι αφομοιώσιμος από τα ανθρώπινα όντα. Οι απότομες και βραχυπρόθεσμες τομές ή οι σαρωτικές αλλαγές δημιουργούν σύγχυση και αναταραχή στης ανθρώπινες κοινωνίες. Ένα πολύ πετυχημένο ανάλογο θεωρώ ότι είναι αυτό της επιστημονικής σκέψης. Κάθε μια από τις επάλληλες γενεές επιστημόνων εδράζεται πάνω στις κατακτήσεις των προηγουμένων για να προσθέσει και αυτή τον πλίνθο της στο όλο οικοδόμημα. Φανταστείτε τι συμβαίνει αν μια γενιά αποφασίσει να γκρεμίσει συθέμελα το κτίσμα. Διανοηθείτε το μέγεθος της οπισθοδρόμησης.
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009
Απαντήσεις στο δημοσιογράφο της ελευθεροτυπίας
Στις 30/9 μου έγιναν μια σειρά από ερωτήσεις από δημοσιογράφο της "Ελευθεροτυπίας", εκεί θα δημοσιευτεί η περίληψη των απαντήσεων και εδώ το πλήρες κείμενο
Πείτε μας δυο σημαντικά κατά τη γνώμη σας προβλήματα που ταλανίζουν σήμερα την πλειοψηφία των πολιτών και προτείνετε επιγραμματικά λύσεις γι΄αυτά;
Τα προβλήματα είναι πολλά, με μέγιστο, κατά την άποψή μου, αυτό της έλλειψης ελευθερίας. Δεν υφίσταται η θεμελιώδης ελευθερία της σκέψης από την οποία εκπορεύονται όλες οι υπόλοιπες σωματικές ελευθερίες. Δεν είμαστε ελεύθεροι όταν ο βιοπορισμός δεν μας αφήνει χρόνο να αναλύσουμε κριτικά τα τεκταινόμενα γύρω μας. Η ανθρώπινη διανόηση χρειάζεται ελεύθερο χρόνο για να ωριμάσει μέσα από την αναζήτηση στον εαυτό μας και τις γραπτές και προφορικές επιρροές. Δυστυχώς όμως μέσα από τις χαραμάδες που προσφέρει ο τρόπος ζωής μας περνάει μόνο η προπαγάνδα την οποία δεν έχουμε αναπτύξει την ωριμότητα να διηθούμε.
Κάθε κυβέρνηση λοιπόν που είναι ταγμένη να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών της είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες εργασίας που να εξασφαλίζουν ελεύθερο χρόνο και να θεσμοθετήσει ικανή αμοιβή για τον κάθε εργαζόμενο ώστε αυτός να μπορεί απρόσκοπτα, αν το επιθυμεί, να επιδοθεί στον αγώνα για βελτίωση της προσωπικότητάς του.
Θα μου επιτρέψετε όμως να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία αυτή που μου δίνετε και να αναφερθώ σε ένα κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού που έχουμε ξεχάσει και εγκαταλείψει. Αυτοί είναι οι συμπατριώτες μου τόσο στην ιδιότητα του Έλληνα όσο και του Ηπειρώτη κατοίκους του υπό Αλβανική κατοχή τμήματος της ενιαίας Ηπείρου. Οι συμπατριώτες μας του βόρειου τμήματος βιώνουν μια νέα καταπίεση μετά από αυτή του Χόντζα.
Βιώνουν την αυθαιρεσία του “δημοκρατικού” Αλβανικού κράτους. Τους αφαιρούν γη επικαλούμενοι πλαστά έγγραφα. Θεσμοθετούν ληστρικούς νόμους που πλήττουν κυρίως την ιδιοκτησία των βορειοηπειρωτών που ζουν στην Ελλάδα. Τους αναγκάζουν να λειτουργούν στους ναούς τους στα αλβανικά. Το Ελληνικό δημόσιο εθελοτυφλεί εγκαταλείποντας τα Ελληνικά σχολεία, τις Ελληνικές εκκλησίες τα Ελληνικά μνημεία καταδικάζοντας τον εκεί ελληνισμό σε ξερίζωμα. Η νέα κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να αναλάβει την πολιτική στήριξή τους ώστε να μην υποστεί το έθνος μας την απώλεια μιας ακόμη πατρίδας του.
Πείτε μας δυο σημαντικά κατά τη γνώμη σας προβλήματα που ταλανίζουν σήμερα την πλειοψηφία των πολιτών και προτείνετε επιγραμματικά λύσεις γι΄αυτά;
Τα προβλήματα είναι πολλά, με μέγιστο, κατά την άποψή μου, αυτό της έλλειψης ελευθερίας. Δεν υφίσταται η θεμελιώδης ελευθερία της σκέψης από την οποία εκπορεύονται όλες οι υπόλοιπες σωματικές ελευθερίες. Δεν είμαστε ελεύθεροι όταν ο βιοπορισμός δεν μας αφήνει χρόνο να αναλύσουμε κριτικά τα τεκταινόμενα γύρω μας. Η ανθρώπινη διανόηση χρειάζεται ελεύθερο χρόνο για να ωριμάσει μέσα από την αναζήτηση στον εαυτό μας και τις γραπτές και προφορικές επιρροές. Δυστυχώς όμως μέσα από τις χαραμάδες που προσφέρει ο τρόπος ζωής μας περνάει μόνο η προπαγάνδα την οποία δεν έχουμε αναπτύξει την ωριμότητα να διηθούμε.
Κάθε κυβέρνηση λοιπόν που είναι ταγμένη να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών της είναι υποχρεωμένη να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες εργασίας που να εξασφαλίζουν ελεύθερο χρόνο και να θεσμοθετήσει ικανή αμοιβή για τον κάθε εργαζόμενο ώστε αυτός να μπορεί απρόσκοπτα, αν το επιθυμεί, να επιδοθεί στον αγώνα για βελτίωση της προσωπικότητάς του.
Θα μου επιτρέψετε όμως να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία αυτή που μου δίνετε και να αναφερθώ σε ένα κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού που έχουμε ξεχάσει και εγκαταλείψει. Αυτοί είναι οι συμπατριώτες μου τόσο στην ιδιότητα του Έλληνα όσο και του Ηπειρώτη κατοίκους του υπό Αλβανική κατοχή τμήματος της ενιαίας Ηπείρου. Οι συμπατριώτες μας του βόρειου τμήματος βιώνουν μια νέα καταπίεση μετά από αυτή του Χόντζα.
Βιώνουν την αυθαιρεσία του “δημοκρατικού” Αλβανικού κράτους. Τους αφαιρούν γη επικαλούμενοι πλαστά έγγραφα. Θεσμοθετούν ληστρικούς νόμους που πλήττουν κυρίως την ιδιοκτησία των βορειοηπειρωτών που ζουν στην Ελλάδα. Τους αναγκάζουν να λειτουργούν στους ναούς τους στα αλβανικά. Το Ελληνικό δημόσιο εθελοτυφλεί εγκαταλείποντας τα Ελληνικά σχολεία, τις Ελληνικές εκκλησίες τα Ελληνικά μνημεία καταδικάζοντας τον εκεί ελληνισμό σε ξερίζωμα. Η νέα κυβέρνηση πρέπει επιτέλους να αναλάβει την πολιτική στήριξή τους ώστε να μην υποστεί το έθνος μας την απώλεια μιας ακόμη πατρίδας του.
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009
Όσο τον κρύβετε, τόσο κερδίζετε!
Ο κος Παπανδρέου επιδεικνύει άγνοια των μεγάλων έργων που “τρέχουν” τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ενημερώνω τον αναγνώστη ότι η εγνατία οδός είναι σχεδόν έτοιμη και η διαδρομή Ιωάννινα - Θεσσαλονίκη (ο κος Παπανδρέου μιλούσε στα Ιωάννινα) έχει συρρικνωθεί στις τρεις ώρες.
ΓΑΠ: “Μάταια! Μάταια, οι συμπολίτες μας περίμεναν στην Ήπειρο την ολοκλήρωση, στη βόρειο Ελλάδα επίσης, της εγνατίας μέχρι το 2010.”
Ευχαριστώ τον Βαγγέλη για τον σύνδεσμο αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=kjTN3tN7niI
ΓΑΠ: “Μάταια! Μάταια, οι συμπολίτες μας περίμεναν στην Ήπειρο την ολοκλήρωση, στη βόρειο Ελλάδα επίσης, της εγνατίας μέχρι το 2010.”
Ευχαριστώ τον Βαγγέλη για τον σύνδεσμο αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=kjTN3tN7niI
Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2009
Προσωρινό τέλος με τα υποβρύχια
Καταγγέλθηκε η συμφωνία κατασκευής των υποβρυχίων από την ανάδοχο γερμανική HDW. Η γερμανική πλευρά ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα δεν ήταν τυπική με τις οικονομικές της υποχρεώσεις. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα είχε αρνηθεί να παραλάβει το πρώτο από τα 4 υποβρύχια τύπου U214 με το αιτιολογικό ότι παρουσίαζε κλίση κατά την ανάδυση υπό συνθήκες κυματισμού, καθώς και υψηλό ακουστικό ίχνος.
Τα ναυπηγία Σκαραμαγκά που είχαν αναλάβει μέρος του έργου, αντιμετωπίζουν πλέον πρόβλημα βιωσιμότητας με αποτέλεσμα να απειλούνται πολλές θέσεις εργασίας. Η γερμανική εταιρία επιδιώκει με την καταγγελία της σύμβασης να διαπραγματευτεί εκ νέου με την νέα Ελληνική κυβέρνηση.
Παραπομπές:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_22/09/2009_330288
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/22/1717984.htm
http://www.hellenicnavy.gr/dy_char_papanikolis.asp
Τα ναυπηγία Σκαραμαγκά που είχαν αναλάβει μέρος του έργου, αντιμετωπίζουν πλέον πρόβλημα βιωσιμότητας με αποτέλεσμα να απειλούνται πολλές θέσεις εργασίας. Η γερμανική εταιρία επιδιώκει με την καταγγελία της σύμβασης να διαπραγματευτεί εκ νέου με την νέα Ελληνική κυβέρνηση.
Παραπομπές:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_22/09/2009_330288
http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/22/1717984.htm
http://www.hellenicnavy.gr/dy_char_papanikolis.asp
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009
Συνέταιροι οι δύο μεγάλοι στο ξεπούλημα
Για να μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά η εξωτερική πολιτική πρέπει να βασίζεται σε καλά οργανωμένο μακρόπνοο σχεδιασμό, ώστε να είμαστε συνεπείς με τους συμμάχους μας και να ενημερώνουμε την διεθνή κοινότητα συστηματικά για τα θέματα Ελληνικού ενδιαφέροντος.
Η Ελλάδα επιχείρησε μια τα τελευταία χρόνια μια προσέγγιση με την Ρωσία. Σύναψε συμφωνία για αγωγούς πετρελαίου και εξασφάλισε ικανή υποστήριξη από πλευράς της στα εθνικά μας θέματα. Επίσης έκανε μια καλή αρχή για επέκταση της σύμβασης φυσικού αερίου με την Ρωσία που καλύπτει το 80% των εγχώριων αναγκών και που λήγει το 2016. Ήταν μια από τις ελάχιστες τολμηρές κινήσεις που κατάφερε να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση της ΝΔ και υλοποιήθηκε με την παραίνεση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ. Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τους νατοϊκούς συμμάχους μας οι οποίοι έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους και την ενόχληση που δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για την πρωτοβουλία αυτή του ελληνικού Δημοσίου.
Ο γνωστός για τα φιλοαμερικανικά του φρονήματα πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λοιπόν, δεν δίστασε να εκθέσει την Ελλάδα στο εξωτερικό, να πλήξει την αξιοπιστία της σαν συνομιλητή δηλώνοντας προεκλογικά ότι θα επαναδιαπραγματευτεί την σύμβαση της Ελλάδας για τον αγωγό Μπουρκάς-Αλεξανδρούπολη, βάζοντάς μας στην ίδια κατηγορία με την Βουλγαρία (η οποία πρόσφατα τορπίλισε και αυτή την συμφωνία). Επικαλέστηκε επίσης υποκριτικά και λόγους περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Φυσικά η Ρωσία απάντησε ότι θα βρεθεί λύση και χωρίς την συναίνεση των δύο βαλκανικών κρατών, φαντάζει όμως δυσοίωνο το ενεργειακό μέλλον της χώρας μας, που παρουσιάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όπως προαναφέρθηκε, εξάρτηση από την Ρωσία.
Εξίσου υποκριτική ήταν και η δήλωση της κας Μπακογιάννη η οποία σημειώνεται ότι επίσης είχε ενοχληθεί από το φιλορωσική αυτό άνοιγμα. Αναφέρει ότι “ ...ο κος Παπανδρέου έριξε σκιά στις διμερείς σχέσεις της χώρας μας με τη Ρωσία, σχέσεις για την ισόρροπη ανάπτυξη των οποίων αυτή η κυβέρνηση έχει εργαστεί ακούραστα...” Αυτό που αποκρύπτει είναι ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν έχει προχωρήσει στην κοινοβουλευτική κύρωση της διακρατικής συμφωνία για τον αγωγό όλα αυτά τα χρόνια, οι δηλώσεις αυτές λοιπόν στερούνται ουσίας.
Δυστυχώς σε αυτή την περίοδο της πολυπαθούς ιστορίας μας τα δύο μεγάλα κόμματα διαγωνίζονται ποιος θα ξεπουλήσει περισσότερα στην ΝΑΤΟική συμμαχία η οποία έχει μετακυλίσει τα συμφέροντα της στην γείτονά μας Τουρκία. Η χώρα μας καίει έναν έναν τους δυνητικούς της συμμάχους ακόμη και την παραδοσιακά φίλα προσκείμενη σε εμάς Γαλλία την οποία “αδειάζουμε” συνυπογράφοντας την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Δική μα ευθύνη είναι να γνωρίζουμε την αλήθεια και να διατυμπανίζουμε το ξεπούλημα αυτό των εθνικών μας θεμάτων.
Η Ελλάδα επιχείρησε μια τα τελευταία χρόνια μια προσέγγιση με την Ρωσία. Σύναψε συμφωνία για αγωγούς πετρελαίου και εξασφάλισε ικανή υποστήριξη από πλευράς της στα εθνικά μας θέματα. Επίσης έκανε μια καλή αρχή για επέκταση της σύμβασης φυσικού αερίου με την Ρωσία που καλύπτει το 80% των εγχώριων αναγκών και που λήγει το 2016. Ήταν μια από τις ελάχιστες τολμηρές κινήσεις που κατάφερε να πραγματοποιήσει η κυβέρνηση της ΝΔ και υλοποιήθηκε με την παραίνεση του αρχηγού του ΛΑ.Ο.Σ. Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τους νατοϊκούς συμμάχους μας οι οποίοι έσπευσαν να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους και την ενόχληση που δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για την πρωτοβουλία αυτή του ελληνικού Δημοσίου.
Ο γνωστός για τα φιλοαμερικανικά του φρονήματα πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λοιπόν, δεν δίστασε να εκθέσει την Ελλάδα στο εξωτερικό, να πλήξει την αξιοπιστία της σαν συνομιλητή δηλώνοντας προεκλογικά ότι θα επαναδιαπραγματευτεί την σύμβαση της Ελλάδας για τον αγωγό Μπουρκάς-Αλεξανδρούπολη, βάζοντάς μας στην ίδια κατηγορία με την Βουλγαρία (η οποία πρόσφατα τορπίλισε και αυτή την συμφωνία). Επικαλέστηκε επίσης υποκριτικά και λόγους περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Φυσικά η Ρωσία απάντησε ότι θα βρεθεί λύση και χωρίς την συναίνεση των δύο βαλκανικών κρατών, φαντάζει όμως δυσοίωνο το ενεργειακό μέλλον της χώρας μας, που παρουσιάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όπως προαναφέρθηκε, εξάρτηση από την Ρωσία.
Εξίσου υποκριτική ήταν και η δήλωση της κας Μπακογιάννη η οποία σημειώνεται ότι επίσης είχε ενοχληθεί από το φιλορωσική αυτό άνοιγμα. Αναφέρει ότι “ ...ο κος Παπανδρέου έριξε σκιά στις διμερείς σχέσεις της χώρας μας με τη Ρωσία, σχέσεις για την ισόρροπη ανάπτυξη των οποίων αυτή η κυβέρνηση έχει εργαστεί ακούραστα...” Αυτό που αποκρύπτει είναι ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, δεν έχει προχωρήσει στην κοινοβουλευτική κύρωση της διακρατικής συμφωνία για τον αγωγό όλα αυτά τα χρόνια, οι δηλώσεις αυτές λοιπόν στερούνται ουσίας.
Δυστυχώς σε αυτή την περίοδο της πολυπαθούς ιστορίας μας τα δύο μεγάλα κόμματα διαγωνίζονται ποιος θα ξεπουλήσει περισσότερα στην ΝΑΤΟική συμμαχία η οποία έχει μετακυλίσει τα συμφέροντα της στην γείτονά μας Τουρκία. Η χώρα μας καίει έναν έναν τους δυνητικούς της συμμάχους ακόμη και την παραδοσιακά φίλα προσκείμενη σε εμάς Γαλλία την οποία “αδειάζουμε” συνυπογράφοντας την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Δική μα ευθύνη είναι να γνωρίζουμε την αλήθεια και να διατυμπανίζουμε το ξεπούλημα αυτό των εθνικών μας θεμάτων.
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009
Ζητάμε πρωθυπουργό ή βασιλιά;
Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, θα έπρεπε να επικρατεί ο πολιτικός διάλογος. Αντί αυτού τα μέσα αναλώνουν τον χρόνο και τον χώρο τους στην συζήτηση για τα debate των πολιτικών αρχηγών.
Αυτή καθ΄ αυτή η συζήτηση καταφορά απαξιωτική για το πολιτικό μας σύστημα. Δεν καλούμαστε να επιλέξουμε κυβερνήτες ή βασιλείς. Καλούμαστε να επιλέξουμε βουλευτές που στην συνέχεια θα στηρίξουν κάποια κυβέρνηση. Αντί αυτού όμως η προεκλογική μας περίοδος μονοπωλείται από την παρουσία των πολιτικών αρχηγών. Ένας πολιτικός αρχηγός μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά όχι περισσότερα από αυτά που προβλέπει το σύνταγμα οι νόμοι και η κοινή λογική. Ο πολιτικός αρχηγός ολοκληρώνει τα μονομερή που αποτελούν τον κάθε πολιτικό σχηματισμό. Δεν μπορεί να είναι ειδήμων στα πάντα και δεν μπορεί να δράσει χωρίς τον υπόλοιπο κομματικό μηχανισμό. Δεν μπορεί να δράσει επίσης σαν πρωθυπουργός χωρίς την ψήφο εμπιστοσύνης.
Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντικό να επιλέγονται κατ' αρχάς με εξαιρετική φροντίδα τα μονομερή αυτά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος, οι βουλευτές. Αυτοί είναι στη συνέχεια που θα εναποθέτουν στα χέρια μιας κυβέρνησης το μέλλον της χώρας, αυτοί που θα μεριμνήσουν για την υλοποίηση του εκάστοτε προγράμματος, αυτοί που θα προβάλλουν τα προβλήματα κάθε περιφέρειας, σε αυτούς εναπόκειται η ευθύνη του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Αντί όμως να δίνεται βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους και σε αυτό που έχουν να πούν, η προεκλογική φιλολογία περιστρέφεται γύρω από τους πολιτικούς αρχηγούς. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει έλλειψη δημοκρατικής ωριμότητας και αλληθώρισμα σε παλαιότερα συγκεντρωτικά καθεστώτα.
Οι προεκτάσεις της προσέγγισης αυτής διαβρώνουν συθέμελα το πολιτικό οικοδόμημα. Η προεκλογική περίοδος στεγνώνει από πολιτικό λόγο και περιστρέφεται γύρω από διαδικαστικά θέματα, τη στιγμή που τα ανοιχτά μέτωπα σε εσωτερικό και εξωτερικό της Ελλάδας απαιτούν άμεση αντιμετώπιση.
Η άποψή μου για τον ανταγωνισμό, σε οποιοδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι ότι όταν υπάρχουν διαφορές μεταξύ δύο πλευρών τα επιχειρήματα στρέφονται προς την κατεύθυνση της ανάδειξης των διαφορών αυτών. Επειδή δεν διακρίνω κάτι τέτοιο στον πολιτικό λόγο των δύο μεγάλων κομμάτων, οδηγούμε στο συμπέρασμα ότι λόγω της ανυπαρξίας πολιτικών διαφορών η συζήτηση εκτρέπεται σε θέματα ελάσσονος σημασίας. Σε θέματα που δεν αναδεικνύουν την σύγκλιση της κοσμοθεωρίας των δύο πόλων.
Έτσι λοιπόν θα ασχολούμαστε με το ποιοι βουλευτές μπήκαν στις λίστες των κομμάτων και ποιοι όχι, αν ο κος Σημίτης τοποθετήθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα δαπανούμε πολύτιμο χρόνο παρακολουθώντας την αλληλογραφία μεταξύ των δύο εκπροσώπων τύπου, για τους όρους του debate, και με το πέρας του θα το αναλύσουμε καρέ-καρέ, ο κάθε ένας από την σκοπιά του. Θα έρθει έτσι και η ώρα της κάλπης και κανείς δεν θα ξέρει γιατί ψηφίζει και ποιο είναι το διακύβευμα. Θα συνεχιστεί η αποχή του λαού από την πολιτική πραγματικότητα ακολουθώντας την ίδια συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθεί η καυτή επικαιρότητα προ της προκήρυξης των εκλογών με την ατέρμονη και ατελέσφορη προσμονή τους. Ο λαός όχι μόνο δεν έχει τον χρόνο αλλά δεν έχει και τα δεδομένα για να επιλέξει σωστά.
Αυτή καθ΄ αυτή η συζήτηση καταφορά απαξιωτική για το πολιτικό μας σύστημα. Δεν καλούμαστε να επιλέξουμε κυβερνήτες ή βασιλείς. Καλούμαστε να επιλέξουμε βουλευτές που στην συνέχεια θα στηρίξουν κάποια κυβέρνηση. Αντί αυτού όμως η προεκλογική μας περίοδος μονοπωλείται από την παρουσία των πολιτικών αρχηγών. Ένας πολιτικός αρχηγός μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά όχι περισσότερα από αυτά που προβλέπει το σύνταγμα οι νόμοι και η κοινή λογική. Ο πολιτικός αρχηγός ολοκληρώνει τα μονομερή που αποτελούν τον κάθε πολιτικό σχηματισμό. Δεν μπορεί να είναι ειδήμων στα πάντα και δεν μπορεί να δράσει χωρίς τον υπόλοιπο κομματικό μηχανισμό. Δεν μπορεί να δράσει επίσης σαν πρωθυπουργός χωρίς την ψήφο εμπιστοσύνης.
Είναι λοιπόν ιδιαίτερα σημαντικό να επιλέγονται κατ' αρχάς με εξαιρετική φροντίδα τα μονομερή αυτά του κοινοβουλευτικού μας συστήματος, οι βουλευτές. Αυτοί είναι στη συνέχεια που θα εναποθέτουν στα χέρια μιας κυβέρνησης το μέλλον της χώρας, αυτοί που θα μεριμνήσουν για την υλοποίηση του εκάστοτε προγράμματος, αυτοί που θα προβάλλουν τα προβλήματα κάθε περιφέρειας, σε αυτούς εναπόκειται η ευθύνη του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Αντί όμως να δίνεται βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους και σε αυτό που έχουν να πούν, η προεκλογική φιλολογία περιστρέφεται γύρω από τους πολιτικούς αρχηγούς. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει έλλειψη δημοκρατικής ωριμότητας και αλληθώρισμα σε παλαιότερα συγκεντρωτικά καθεστώτα.
Οι προεκτάσεις της προσέγγισης αυτής διαβρώνουν συθέμελα το πολιτικό οικοδόμημα. Η προεκλογική περίοδος στεγνώνει από πολιτικό λόγο και περιστρέφεται γύρω από διαδικαστικά θέματα, τη στιγμή που τα ανοιχτά μέτωπα σε εσωτερικό και εξωτερικό της Ελλάδας απαιτούν άμεση αντιμετώπιση.
Η άποψή μου για τον ανταγωνισμό, σε οποιοδήποτε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι ότι όταν υπάρχουν διαφορές μεταξύ δύο πλευρών τα επιχειρήματα στρέφονται προς την κατεύθυνση της ανάδειξης των διαφορών αυτών. Επειδή δεν διακρίνω κάτι τέτοιο στον πολιτικό λόγο των δύο μεγάλων κομμάτων, οδηγούμε στο συμπέρασμα ότι λόγω της ανυπαρξίας πολιτικών διαφορών η συζήτηση εκτρέπεται σε θέματα ελάσσονος σημασίας. Σε θέματα που δεν αναδεικνύουν την σύγκλιση της κοσμοθεωρίας των δύο πόλων.
Έτσι λοιπόν θα ασχολούμαστε με το ποιοι βουλευτές μπήκαν στις λίστες των κομμάτων και ποιοι όχι, αν ο κος Σημίτης τοποθετήθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θα δαπανούμε πολύτιμο χρόνο παρακολουθώντας την αλληλογραφία μεταξύ των δύο εκπροσώπων τύπου, για τους όρους του debate, και με το πέρας του θα το αναλύσουμε καρέ-καρέ, ο κάθε ένας από την σκοπιά του. Θα έρθει έτσι και η ώρα της κάλπης και κανείς δεν θα ξέρει γιατί ψηφίζει και ποιο είναι το διακύβευμα. Θα συνεχιστεί η αποχή του λαού από την πολιτική πραγματικότητα ακολουθώντας την ίδια συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για να καλυφθεί η καυτή επικαιρότητα προ της προκήρυξης των εκλογών με την ατέρμονη και ατελέσφορη προσμονή τους. Ο λαός όχι μόνο δεν έχει τον χρόνο αλλά δεν έχει και τα δεδομένα για να επιλέξει σωστά.
Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009
Από την Ευρώπη
Επέτυχε και δεύτερη θητεία ο κος Μπαρόσο επιτυγχάνοντας την απόλυτη πλειοψηφία στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα 382 ψήφους υπερ, 219 κατά και 117 αποχές. Στην Ελλάδα οι ευρωβουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ. όπως και το 2004 ψήφισαν κατά, της ΝΔ ψήφισαν υπέρ, του ΠΑΣΟΚ κατά, παρά την γραμμή του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος για υπερψήφιση. Κατά ψήφισαν και όλοι αριστεροί ευρωβουλευτές της Ελλάδας. Επόμενος σταθμός είναι η επικύρωση του ευρωσυντάγματος από τους Ιρλανδούς στις 2 Οκτωβρίου οι οποίοι φαίνεται ότι αυτή τη φορά τείνουν στη υπερψήφιση. Αν αυτή ευοδωθεί θα πρέπει να διοριστούν και οι νέοι αξιωματούχοι που προβλέπονται από την συνθήκη, ο ύπατος εκπρόσωπος της εξωτερικής πολιτικής και ο πρόεδρος του Συμβουλίου.
Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2009
Αλλαγές στη Ρηγίλλης
Το βήμα στην σελίδα Α5 έχει σήμερα ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ του κου Ραβανού που περιγράφει την αλλαγή σκυτάλης στο εσωτερικό της Ρηγίλλης εν όψη τις επικείμενης ήττας της ΝΔ. Εκδηλώνεται παλινόρθωση στελεχών που είναι φίλα προσκείμενα στην οικογένεια Μητσοτάκη. Χαρακτηριστικά αναφέρει ανώνυμο στέλεχος ότι της πλευράς Καραμανλή “Παραδώσαμε την εξουσία και δεν το ξέρουμε”.
Αμερική...
Έχουμε την πολυτέλεια πιστεύω να μπορούμε να κλέψουμε λίγο χρόνο από τις εκλογές για να ερευνήσουμε ένα παράδειγμα προς μίμηση από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού.
Εκεί ο πρόεδρος της Αμερικής επιχειρεί μια τεράστια τομή στον τρόπο σκέψης και στην νοοτροπία του αμερικανικού έθνους. Μιλάμε για έναν λαό που έχει γαλουχηθεί όλα αυτά τα χρόνια σε ένα κλίμα που απορρίπτει πλήρως κάθε ιδέα σοσιαλισμού, κάθε κίνηση επιχειρηματικής κρατικής πρωτοβουλίας. Είναι ο απότοκος όλων αυτών των χρόνων του ψυχρού πολέμου, όπου και οι δύο πλευρές εξώθησαν στα άκρα την προπαγάνδα στο εσωτερικό τους. Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να εμπεδώσει στον λαό τα οφέλη της θεσμοθέτησης ενός κρατικού ασφαλιστικού φορέα που θα αναλάβει τις στρατιές των ανασφαλίστων στην αμερικανική επικράτεια. Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες του εν λόγω νομοθετήματος ούτε τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Κρίνοντας όμως από τις παροχές που δίνουν οι φορείς αυτοί στους πολίτες άλλων κρατών και από το ενδιαφέρον που δείχνουν οι Αμερικανοί στο καναδικό σύστημα υγείας (όπου η κρατική πρόνοια είναι σχεδόν καθολική) επιχειρώ να κάνω τα εξής σχόλια.
Κατ' αρχάς ο ρόλος που καλούνται θεωρητικά να παίξουν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις στα δημοκρατικά συστήματα που έχει υιοθετήσει όλος ο δυτικός κόσμος, είναι να υπερασπιστούν τα οφέλη των υποκειμένων λαών. Ο στόχος αυτός έρχεται να συγκρουστεί κάθε φορά με τα εγκαθιδρυμένα συμφέροντα, οικονομικά κυρίως. Δεδομένου ότι οι παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις πλέον αποκτούν δύναμη υπέρτερη συχνά των κρατικών οντοτήτων, οι κρατικές προσπάθειες για τομές χτυπάν σε ένα ισχυρό τοίχος. Το τοίχος αυτό αποτελείται από τους εγκάθετους των επιχειρήσεων αυτών, δηλαδή τα εξαγορασμένα ΜΜΕ τους εξαγορασμένους κρατικούς αξιωματούχους και γενικότερα όλους αυτούς που έχουν προνοήσει οι επιχειρήσεις να ενσωματώσουν στο ιδιότυπο τους marketing.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση (επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι καλός γνώστης της Αμερικανικής πραγματικότητας και μπορεί να κάνω λάθος για τις αγαθές προθέσεις του κου Ομπάμα, μου δίνεται όμως μέσω αυτού μια καλή ευκαιρία να εκθέσω τις σκέψεις μου αυτές) ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να διασφαλίσει οφέλη για τον λαό του (όπως είναι εξ΄ ορισμού ταγμένες οι κυβερνήσεις) και έρχεται σε αντίθεση με το κατεστημένο των ασφαλιστικών και των φαρμακοβιομηχανιών που πλήττει κατάφωρα τόσο το εισόδημα του μέσου Αμερικανού όσο και το αμερικανικό δημόσιο. Είναι ένας πόλεμος μέσα από τον οποίο θα αποδειχθεί κατά πόσο το αμερικάνικό κράτος, που θεωρείται το πολιτικά ισχυρότερο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, είναι ισχυρότερο από τις πανίσχυρες αυτές επιχειρήσεις.
Ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση με την εγχώρια πραγματικότητα. Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ την ρήση του κου Καραμανλή για τους “κουμπάρους” που τόση αίσθηση είχε κάνει στην κοινή γνώμη πριν κάποια χρόνια. Τι έγινε με τους κουμπάρους; Ίσως να έγιναν ξάδερφοι. Το γεγονός είναι ότι οι βαρυσήμαντες αυτές δηλώσεις κατέληξαν να στερούνται πλήρως αντικρίσματος, με την κυβέρνηση να εξαρτάται καθ' όλη την θητεία της πλήρως από τα οικονομικά συμφέροντα που εξέφραζαν οι κουμπάροι. Το πρόβλημα της επιρροής των παγκοσμιοποιμένων επιχειρήσεων στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι λιγότερο υπαρκτό. Απόδειξη αυτού η χορηγία που αναγκάστηκε να κάνει η Ελλάδα, όπως και τόσες άλλες χώρες του κόσμου, στους κολοσσούς της φαρμακοβιομηχανίας, για να προμηθευτεί εμβόλια και φάρμακα για μια εικονική επιδημία. Η υποκρισία δεν έχει όρια, με τις επιχειρήσεις αυτές να αποζητούν επίσης ενίσχυση από το αμερικανικό δημόσιο, εμφανίζοντας εαυτές ως πληγείσες από την οικονομική κρίση!
Έτσι λοιπόν ο κος Ομπάμα πράττει αυτά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τα ανδρείκελα που μας κυβερνάν όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν το πολιτικό βάρος για να κάνουν κάτι αντίστοιχο, στον βαθμό που τους επιτρέπεται δεδομένου και του μεγέθους της χώρας. Αυτό έχει την εξήγησή του. Ενώ ο κός Ομπάμα ανήλθε στο αξίωμά του αυτό αγωνιζόμενος μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πολιτικό περιβάλλον κάτι που του προσδίδει εξ' ορισμού κάποια πολιτική ποιότητα η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα βασίζεται στο κληρονομικό δικαίωμα όπου η πολιτική ικανότητα θεωρείται ότι μεταφέρεται και στους απογόνους.
Εκεί ο πρόεδρος της Αμερικής επιχειρεί μια τεράστια τομή στον τρόπο σκέψης και στην νοοτροπία του αμερικανικού έθνους. Μιλάμε για έναν λαό που έχει γαλουχηθεί όλα αυτά τα χρόνια σε ένα κλίμα που απορρίπτει πλήρως κάθε ιδέα σοσιαλισμού, κάθε κίνηση επιχειρηματικής κρατικής πρωτοβουλίας. Είναι ο απότοκος όλων αυτών των χρόνων του ψυχρού πολέμου, όπου και οι δύο πλευρές εξώθησαν στα άκρα την προπαγάνδα στο εσωτερικό τους. Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο Αμερικανός πρόεδρος προσπαθεί να εμπεδώσει στον λαό τα οφέλη της θεσμοθέτησης ενός κρατικού ασφαλιστικού φορέα που θα αναλάβει τις στρατιές των ανασφαλίστων στην αμερικανική επικράτεια. Δεν ξέρω τις λεπτομέρειες του εν λόγω νομοθετήματος ούτε τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Κρίνοντας όμως από τις παροχές που δίνουν οι φορείς αυτοί στους πολίτες άλλων κρατών και από το ενδιαφέρον που δείχνουν οι Αμερικανοί στο καναδικό σύστημα υγείας (όπου η κρατική πρόνοια είναι σχεδόν καθολική) επιχειρώ να κάνω τα εξής σχόλια.
Κατ' αρχάς ο ρόλος που καλούνται θεωρητικά να παίξουν οι εκλεγμένες κυβερνήσεις στα δημοκρατικά συστήματα που έχει υιοθετήσει όλος ο δυτικός κόσμος, είναι να υπερασπιστούν τα οφέλη των υποκειμένων λαών. Ο στόχος αυτός έρχεται να συγκρουστεί κάθε φορά με τα εγκαθιδρυμένα συμφέροντα, οικονομικά κυρίως. Δεδομένου ότι οι παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις πλέον αποκτούν δύναμη υπέρτερη συχνά των κρατικών οντοτήτων, οι κρατικές προσπάθειες για τομές χτυπάν σε ένα ισχυρό τοίχος. Το τοίχος αυτό αποτελείται από τους εγκάθετους των επιχειρήσεων αυτών, δηλαδή τα εξαγορασμένα ΜΜΕ τους εξαγορασμένους κρατικούς αξιωματούχους και γενικότερα όλους αυτούς που έχουν προνοήσει οι επιχειρήσεις να ενσωματώσουν στο ιδιότυπο τους marketing.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση (επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι καλός γνώστης της Αμερικανικής πραγματικότητας και μπορεί να κάνω λάθος για τις αγαθές προθέσεις του κου Ομπάμα, μου δίνεται όμως μέσω αυτού μια καλή ευκαιρία να εκθέσω τις σκέψεις μου αυτές) ο Αμερικανός πρόεδρος επιχειρεί να διασφαλίσει οφέλη για τον λαό του (όπως είναι εξ΄ ορισμού ταγμένες οι κυβερνήσεις) και έρχεται σε αντίθεση με το κατεστημένο των ασφαλιστικών και των φαρμακοβιομηχανιών που πλήττει κατάφωρα τόσο το εισόδημα του μέσου Αμερικανού όσο και το αμερικανικό δημόσιο. Είναι ένας πόλεμος μέσα από τον οποίο θα αποδειχθεί κατά πόσο το αμερικάνικό κράτος, που θεωρείται το πολιτικά ισχυρότερο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, είναι ισχυρότερο από τις πανίσχυρες αυτές επιχειρήσεις.
Ας επιχειρήσουμε μια σύγκριση με την εγχώρια πραγματικότητα. Στο σημείο αυτό θα επικαλεστώ την ρήση του κου Καραμανλή για τους “κουμπάρους” που τόση αίσθηση είχε κάνει στην κοινή γνώμη πριν κάποια χρόνια. Τι έγινε με τους κουμπάρους; Ίσως να έγιναν ξάδερφοι. Το γεγονός είναι ότι οι βαρυσήμαντες αυτές δηλώσεις κατέληξαν να στερούνται πλήρως αντικρίσματος, με την κυβέρνηση να εξαρτάται καθ' όλη την θητεία της πλήρως από τα οικονομικά συμφέροντα που εξέφραζαν οι κουμπάροι. Το πρόβλημα της επιρροής των παγκοσμιοποιμένων επιχειρήσεων στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι λιγότερο υπαρκτό. Απόδειξη αυτού η χορηγία που αναγκάστηκε να κάνει η Ελλάδα, όπως και τόσες άλλες χώρες του κόσμου, στους κολοσσούς της φαρμακοβιομηχανίας, για να προμηθευτεί εμβόλια και φάρμακα για μια εικονική επιδημία. Η υποκρισία δεν έχει όρια, με τις επιχειρήσεις αυτές να αποζητούν επίσης ενίσχυση από το αμερικανικό δημόσιο, εμφανίζοντας εαυτές ως πληγείσες από την οικονομική κρίση!
Έτσι λοιπόν ο κος Ομπάμα πράττει αυτά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τα ανδρείκελα που μας κυβερνάν όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν το πολιτικό βάρος για να κάνουν κάτι αντίστοιχο, στον βαθμό που τους επιτρέπεται δεδομένου και του μεγέθους της χώρας. Αυτό έχει την εξήγησή του. Ενώ ο κός Ομπάμα ανήλθε στο αξίωμά του αυτό αγωνιζόμενος μέσα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πολιτικό περιβάλλον κάτι που του προσδίδει εξ' ορισμού κάποια πολιτική ποιότητα η πολιτική ηγεσία στην Ελλάδα βασίζεται στο κληρονομικό δικαίωμα όπου η πολιτική ικανότητα θεωρείται ότι μεταφέρεται και στους απογόνους.
Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009
Κάποιοι είναι τυχεροί.
Υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι δεν έχουν να προσβλέπουν σε κάτι από τους πολιτευτές πέρα από το καλό της χώρας τους. Δεν αποζητούν κάποια εξυπηρέτηση και κάποιο βόλεμα. Αυτοί είναι που είναι ευλογημένοι με το μεγάλο προτέρημα να αποφασίζουν ελεύθερα για το πολιτικό μέλλον της χώρας τους. Αυτούς αφορά το κείμενο αυτό, και αυτούς καλώ να απεμπλακούν από την συναισθηματική εμμονή τους στα δύο μεγάλα κόμματα. Να ζυγίσουν την υπάρχουσα πραγματικότητα και να ενισχύσουν κάποιο από τα μικρότερα κόμματα, ενισχύοντας έτσι τον πλουραλισμό στην πολιτική μας σκηνή.
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Πέταξε ο Χριστοφοράκος
Τελικά το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο αποδέχτηκε τις αιτιάσεις της υπεράσπισης του Χριστοφοράκου (δεν τον αποκαλώ κύριο, αφού η ιδιότητά το αυτή βρίσκεται υπό αίρεση στην Ελλάδα όσο φυγοδικεί από την ελληνική δικαιοσύνη) περί της παραγραφής των αδικημάτων του σε γερμανικό έδαφος. Συγκεκριμένα η γερμανική δικαιοσύνη διατηρεί το δικαίωμα να μην εκδώσει τον Χριστοφοράκο στην Ελλάδα αν τα εν λόγω αδικήματα έχουν παραγραφεί στο εσωτερικό της (Γερμανίας). Αυτό προβλέπεται από το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Τα αδικήματα που θεωρούνται ότι έχουν παραγραφεί είναι αυτά της περιόδου Απριλίου - Σεπτεμβρίου 2003 (υπόθεση της σύμβασης 8002 που αφορά την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, για την οποία εναντίον του εκζητούμενου έχει ασκηθεί δίωξη για ενεργητική δωροδοκία και για νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες βλ. http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/05/1710883.htm)
Μένει να αποφανθεί το ίδιο σώμα για το σκεπτικό του εφετείου του Μονάχου αναφορικά με την απάτη ύψους 255 εκατομμυρίων δολαρίων στα πλαίσια του συστήματος C4I. Με βάση τα νέα αυτά δεδομένα θεωρείται ιδιαίτερα αμφίβολη η έκδοση Χριστοφοράκου στην Ελλάδα.
Μένει να αποφανθεί το ίδιο σώμα για το σκεπτικό του εφετείου του Μονάχου αναφορικά με την απάτη ύψους 255 εκατομμυρίων δολαρίων στα πλαίσια του συστήματος C4I. Με βάση τα νέα αυτά δεδομένα θεωρείται ιδιαίτερα αμφίβολη η έκδοση Χριστοφοράκου στην Ελλάδα.
Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2009
Τώρα που προκηρύχτηκαν εκλογές ικανοποιηθήκαμε;
Να που έγιναν τελικά οι εκλογές τις οποίες ακούραστα αναζητούσε όλη η επικαιρότητα. Και τώρα που έγιναν σε τί καλύτερο μπορεί να ελπίζει ο λαός. Μπορεί να ελπίζει σε ένα όραμα που εκφράζει η αξιωματική αντιπολίτευση;
Η απάντηση είναι όχι, δεν επιφυλάσσονται εκπλήξεις και ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας αν το ΠΑΣΟΚ αναλάβει την εξουσία. Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι τα δύο κραταιά κόμματα να υπόσχονται αλλαγές, ανατροπές, κάθαρση και τόσα άλλα κοσμογονικά που αν τελικά είχαν πραγματωθεί θα τα είχαμε αντιληφθεί όλοι μας. Όσο εναλλασσόταν η εξουσία μεταξύ τους τόσο ενισχύονταν η πεποίθηση σε εμένα άλλα και σε άλλους, πολλοί από τους οποίους καταφεύγουν σήμερα στην αποχή, ότι τα πολιτικά αυτά κόμματα διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους. Συντηρούν την εκλογική τους βάση με ψεύτικα ιδεολογήματα.
Η εκλογολογία στην Ελλάδα ξεκινά από πολύ νωρίς στην εκλογική θητεία ενός κόμματος με τα ΜΜΕ να προσπαθούν να μαντέψουν τις προθέσεις του εκάστοτε πρωθυπουργού. Αυτό ίσως βολεύει τις κυβερνήσεις που μετατοπίζουν με αυτό τον τρόπο το πεδίο ενδιαφέροντος του κοινού από την ουσιαστική πολιτική στη σεναριολογία. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν τα δημοσκοπικά περιθώρια στενεύουν. Τότε αντί να σέρνουν την εκλογολογία οι κυβερνήσεις τις σέρνει αυτή. Από το σημείο αυτό ξεκινά να αναλώνεται η κυβερνητική μηχανή σε μηχανορραφίες για το πότε είναι ευνοϊκότερο να διενεργηθούν εκλογές, πώς πρέπει να κινητοποιηθεί επικοινωνιακά και πώς πρέπει να επιβαρύνει συχνά το δημόσιο όφελος στο πλαίσιο ανεύθυνης και καιροσκοπικής παροχολογίας. Τα στελέχη παραδίδονται σε παρασκηνιακά μαχαιρώματα παραμελώντας τις θέσεις ευθύνης που κατέχουν. Η ουσιαστική πολιτική παραπαίει και ανθεί η ίντριγκα.
Αυτό ζήσαμε την εν όψη των εκλογών που διενεργήθηκαν, και αυτό ζούμε λίγο-πολύ πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση. Θα μπορούσε να αμβλυνθεί όμως το πρόβλημα αυτό και οι άνθρωποι που καταπιάνονται με τέτοια θέματα γνωρίζουν τρόπους. Θα μπορούσε έτσι να είναι ισχυρότερα θεσμοθετημένη η τετραετής θητεία μιας κυβέρνησης ώστε να υφίσταται κάποιου είδους ποινή στα κόμματα που προκαλούν πρόωρες εκλογές, όπως για παράδειγμα περικοπή ποσού από τις κρατικές ενισχύσεις. Η αιτιολόγηση των πρόωρων εκλογών να είναι περισσότερο τεκμηριωμένη και να εξεταστεί το ενδεχόμενο απαίτησης αυξημένης πλειοψηφίας από την βουλή για να υλοποιηθεί, εκτός φυσικά αν η κυβέρνηση παραιτείται λόγω ανικανότητάς της να διαχειριστεί την κατάσταση στη χώρα οπότε ίσως πρέπει να αναγκάζεται σε αποχή από την τρέχουσα εκλογική διαδικασία.
Ίσως ακόμη χρειάζεται να θεσμοθετηθεί συνταγματικά αυξημένη πλειοψηφία για να επιτευχθεί αλλαγή στον εκλογικό νόμο. Με τον τρόπο που αλλάζουν οι εκλογικοί νόμοι τώρα (και γενικότερα οι νόμοι θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος) δίνεται η αίσθηση στον λαό ότι οι κατέχοντες την νομοθετική εξουσία την διαχειρίζονται προς όφελός τους. Δεν δίνεται επίσης ο χρόνος στον λαό να εκτιμήσει και να εμπεδώσει τα νομοθετήματα, και να κατανοήσει το περιεχόμενο. Δεν στηρίζεται δηλαδή σε κάποιο σχετικά σταθερό εκλογικό πλαίσιο το οποίο εμπιστεύεται.
Η απάντηση είναι όχι, δεν επιφυλάσσονται εκπλήξεις και ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό της χώρας αν το ΠΑΣΟΚ αναλάβει την εξουσία. Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι τα δύο κραταιά κόμματα να υπόσχονται αλλαγές, ανατροπές, κάθαρση και τόσα άλλα κοσμογονικά που αν τελικά είχαν πραγματωθεί θα τα είχαμε αντιληφθεί όλοι μας. Όσο εναλλασσόταν η εξουσία μεταξύ τους τόσο ενισχύονταν η πεποίθηση σε εμένα άλλα και σε άλλους, πολλοί από τους οποίους καταφεύγουν σήμερα στην αποχή, ότι τα πολιτικά αυτά κόμματα διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους. Συντηρούν την εκλογική τους βάση με ψεύτικα ιδεολογήματα.
Η εκλογολογία στην Ελλάδα ξεκινά από πολύ νωρίς στην εκλογική θητεία ενός κόμματος με τα ΜΜΕ να προσπαθούν να μαντέψουν τις προθέσεις του εκάστοτε πρωθυπουργού. Αυτό ίσως βολεύει τις κυβερνήσεις που μετατοπίζουν με αυτό τον τρόπο το πεδίο ενδιαφέροντος του κοινού από την ουσιαστική πολιτική στη σεναριολογία. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν τα δημοσκοπικά περιθώρια στενεύουν. Τότε αντί να σέρνουν την εκλογολογία οι κυβερνήσεις τις σέρνει αυτή. Από το σημείο αυτό ξεκινά να αναλώνεται η κυβερνητική μηχανή σε μηχανορραφίες για το πότε είναι ευνοϊκότερο να διενεργηθούν εκλογές, πώς πρέπει να κινητοποιηθεί επικοινωνιακά και πώς πρέπει να επιβαρύνει συχνά το δημόσιο όφελος στο πλαίσιο ανεύθυνης και καιροσκοπικής παροχολογίας. Τα στελέχη παραδίδονται σε παρασκηνιακά μαχαιρώματα παραμελώντας τις θέσεις ευθύνης που κατέχουν. Η ουσιαστική πολιτική παραπαίει και ανθεί η ίντριγκα.
Αυτό ζήσαμε την εν όψη των εκλογών που διενεργήθηκαν, και αυτό ζούμε λίγο-πολύ πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση. Θα μπορούσε να αμβλυνθεί όμως το πρόβλημα αυτό και οι άνθρωποι που καταπιάνονται με τέτοια θέματα γνωρίζουν τρόπους. Θα μπορούσε έτσι να είναι ισχυρότερα θεσμοθετημένη η τετραετής θητεία μιας κυβέρνησης ώστε να υφίσταται κάποιου είδους ποινή στα κόμματα που προκαλούν πρόωρες εκλογές, όπως για παράδειγμα περικοπή ποσού από τις κρατικές ενισχύσεις. Η αιτιολόγηση των πρόωρων εκλογών να είναι περισσότερο τεκμηριωμένη και να εξεταστεί το ενδεχόμενο απαίτησης αυξημένης πλειοψηφίας από την βουλή για να υλοποιηθεί, εκτός φυσικά αν η κυβέρνηση παραιτείται λόγω ανικανότητάς της να διαχειριστεί την κατάσταση στη χώρα οπότε ίσως πρέπει να αναγκάζεται σε αποχή από την τρέχουσα εκλογική διαδικασία.
Ίσως ακόμη χρειάζεται να θεσμοθετηθεί συνταγματικά αυξημένη πλειοψηφία για να επιτευχθεί αλλαγή στον εκλογικό νόμο. Με τον τρόπο που αλλάζουν οι εκλογικοί νόμοι τώρα (και γενικότερα οι νόμοι θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος) δίνεται η αίσθηση στον λαό ότι οι κατέχοντες την νομοθετική εξουσία την διαχειρίζονται προς όφελός τους. Δεν δίνεται επίσης ο χρόνος στον λαό να εκτιμήσει και να εμπεδώσει τα νομοθετήματα, και να κατανοήσει το περιεχόμενο. Δεν στηρίζεται δηλαδή σε κάποιο σχετικά σταθερό εκλογικό πλαίσιο το οποίο εμπιστεύεται.
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2009
Εξαγγελίες άνευ περιεχομένου
"Επανίδρυση του κράτους" - "Πράσινη ανάπτυξη", φαίνεται ότι υπάρχει κάποια ομοιότητα στην αοριστία και των δύο εξαγγελιών. Στο δια ταύτα όμως; Τι περιελάμβανε η μία και τι περιλαμβάνει η δεύτερη;
Δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε κριτικά.
Για να μπορέσει κάποιος να σκεφτεί πολιτικά σωστά και ώριμα χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται χρόνο όπως κάθε νοητική ενασχόληση του ανθρώπου. Χρειάζεται να αναζητηθούν τα δεδομένα, να ζυγιστούν και να προκύψουν λογικά συμπεράσματα. Ο χρόνος όμως δεν περισσεύει στη σημερινή πραγματικότητα. Αποτελεί πολυτέλεια για κάποιον να μπορεί να εξυπηρετεί τις βασικές βιοποριστικές του ανάγκες και σαφώς δεν τίθεται θέμα ελεύθερου χρόνου για οποιαδήποτε άλλη ασχολία. Τους λογικούς αυτούς συνειρμούς έρχονται να υποκαταστήσουν τα ΜΜΕ που τρυπώνοντας στην καθημερινότητα του πολίτη από τις χαραμάδες του ελεύθερού του χρόνου τον τροφοδοτούν με σενάρια τα οποία δεν έχει τον χρόνο να επεξεργαστεί κριτικά με αποτέλεσμα να τα αφομοιώνει αβασάνιστα.
Ο πολιτικός τους λόγος στερείται ουσίας.
Επιστρέφοντας λοιπόν στην επανίδρυση του κράτους και στην πράσινη ανάπτυξη. Πολλοί Έλληνες, μέσα σε αυτούς και ο υποφαινόμενος βρήκαν ελκυστική την επανίδρυση του κράτους χωρίς όμως να αναζητήσουν και την τεκμηρίωση της βαρυσήμαντης αυτής εξαγγελίας. Αν οι λίγοι πεφωτισμένοι και σοφοί την αναζήτησαν, δεν ανακάλυψαν τίποτα. Εμείς οι υπόλοιποι μόνο με εγκαθίδρυση της ΝΔ διαπιστώσαμε με οδυνηρό τρόπο την πραγματικότητα. Είναι ένας επώδυνος μα σίγουρος τρόπος μάθησης. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε την τακτική της ΝΔ και εισάγει ένα άλλο ευφυολόγημα, αυτό της πράσινης ανάπτυξης. Όποιος μπορεί να διατείνεται ότι κατέχει τα μυστικά της νέας αυτής πολιτικής θεωρίας πρέπει να διαθέτει μαντικές ικανότητες γιατί ποτέ δεν έχουν ακουστεί από το ΠΑΣΟΚ. Αφήνεται αχαλίνωτη η φαντασία του Έλληνα να φαντάζεται από πράσινους ήλιους μέχρι πράσινα άλογα. Πλέον εγώ έχω διδαχθεί από τις παλιές μου αστοχίες. Γράφω αυτές τις γραμμές για να μη χρειαστεί να κάνουν οι νεώτεροι από εμένα τα ίδια λάθη.
Όσο η κριτική μας σκέψη δεν θα ακονίζεται στο πλαίσιο της πολιτικής δραστηριότητας, τόσο η σκέψη μας θα καθορίζεται από την στραβομασημένη τροφή που μας προσφέρεται απο τις σειρήνες των μέσων μαζικής προπαγάνδας. Όσο μειώνεται ο χρόνος που μπορούμε να διαθέσουμε στην πολιτική τόσο οι πολιτικοί θα χρησιμοποιούν τους εγκάθετούς τους για να ελέγχουν τις σκέψεις μας.
Δεν έχουμε χρόνο να σκεφτούμε κριτικά.
Για να μπορέσει κάποιος να σκεφτεί πολιτικά σωστά και ώριμα χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται χρόνο όπως κάθε νοητική ενασχόληση του ανθρώπου. Χρειάζεται να αναζητηθούν τα δεδομένα, να ζυγιστούν και να προκύψουν λογικά συμπεράσματα. Ο χρόνος όμως δεν περισσεύει στη σημερινή πραγματικότητα. Αποτελεί πολυτέλεια για κάποιον να μπορεί να εξυπηρετεί τις βασικές βιοποριστικές του ανάγκες και σαφώς δεν τίθεται θέμα ελεύθερου χρόνου για οποιαδήποτε άλλη ασχολία. Τους λογικούς αυτούς συνειρμούς έρχονται να υποκαταστήσουν τα ΜΜΕ που τρυπώνοντας στην καθημερινότητα του πολίτη από τις χαραμάδες του ελεύθερού του χρόνου τον τροφοδοτούν με σενάρια τα οποία δεν έχει τον χρόνο να επεξεργαστεί κριτικά με αποτέλεσμα να τα αφομοιώνει αβασάνιστα.
Ο πολιτικός τους λόγος στερείται ουσίας.
Επιστρέφοντας λοιπόν στην επανίδρυση του κράτους και στην πράσινη ανάπτυξη. Πολλοί Έλληνες, μέσα σε αυτούς και ο υποφαινόμενος βρήκαν ελκυστική την επανίδρυση του κράτους χωρίς όμως να αναζητήσουν και την τεκμηρίωση της βαρυσήμαντης αυτής εξαγγελίας. Αν οι λίγοι πεφωτισμένοι και σοφοί την αναζήτησαν, δεν ανακάλυψαν τίποτα. Εμείς οι υπόλοιποι μόνο με εγκαθίδρυση της ΝΔ διαπιστώσαμε με οδυνηρό τρόπο την πραγματικότητα. Είναι ένας επώδυνος μα σίγουρος τρόπος μάθησης. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε την τακτική της ΝΔ και εισάγει ένα άλλο ευφυολόγημα, αυτό της πράσινης ανάπτυξης. Όποιος μπορεί να διατείνεται ότι κατέχει τα μυστικά της νέας αυτής πολιτικής θεωρίας πρέπει να διαθέτει μαντικές ικανότητες γιατί ποτέ δεν έχουν ακουστεί από το ΠΑΣΟΚ. Αφήνεται αχαλίνωτη η φαντασία του Έλληνα να φαντάζεται από πράσινους ήλιους μέχρι πράσινα άλογα. Πλέον εγώ έχω διδαχθεί από τις παλιές μου αστοχίες. Γράφω αυτές τις γραμμές για να μη χρειαστεί να κάνουν οι νεώτεροι από εμένα τα ίδια λάθη.
Όσο η κριτική μας σκέψη δεν θα ακονίζεται στο πλαίσιο της πολιτικής δραστηριότητας, τόσο η σκέψη μας θα καθορίζεται από την στραβομασημένη τροφή που μας προσφέρεται απο τις σειρήνες των μέσων μαζικής προπαγάνδας. Όσο μειώνεται ο χρόνος που μπορούμε να διαθέσουμε στην πολιτική τόσο οι πολιτικοί θα χρησιμοποιούν τους εγκάθετούς τους για να ελέγχουν τις σκέψεις μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
